II SA/Gl 64/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę. J. J. zam. w K. przy ul. [...] został skierowany na badania w zakresie istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami. Z badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy K. wynika, iż w stosunku do niego stwierdzono przeciwskazania o charakterze bezterminowym. Od orzeczenia, które zapadło [...] r. J. J. nie złożył odwołania. W związku z tym dnia [...] r. Prezydent Miasta K. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. J. uprawnień do kierowania pojazdami. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik J. J. zakwestionował wyniki badań żądając przeprowadzenia badania przez biegłego sądowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami przez J. J. w kategoriach A i B. W uzasadnieniu wskazał, iż jest związany orzeczeniem Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Podniósł także, że stronie przysługiwała możliwość weryfikacji orzeczenia w drodze złożenia odwołania. J. J. z tej możliwości nie skorzystał. Odwołanie od tej decyzji złożył J. J. reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik. Podniósł, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy. Pomimo zaawansowanego wieku (ukończone [...] lata w chwili wydania decyzji) jest sprawny intelektualnie. Prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe w związku z czym korzystanie przez niego z samochodu jest koniecznością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Stwierdziło, że zarówno ustalenia organu I instancji, jak i podjęte rozstrzygnięcie nie budzi żadnych wątpliwości prawnych. Skargę na tę decyzję złożył J. J. reprezentowany przez profesjonalną pełnomocnik. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, dopuszczenia dowodu z dokumentu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. na okoliczność, że nie istnieją przeciwskazania do kierowania pojazdami przez skarżącego, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozpatrzenia sprawy poza kolejnością, zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu: - nieuwzględnienie, iż wydane w stosunku do skarżącego zaświadczenie zostało oparte na art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący ponownie zakwestionował również wyniki badania w Wojewódzkim Ośrodku medycyny Pracy. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 poz. 155 ze zm.) "Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia [...] na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem". Konstrukcja art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami wskazuje jednoznacznie, iż decyzja starosty ma tu charakter związany. Inaczej mówiąc, w razie zaistnienia przewidzianej tam przesłanki, organ jest zobowiązany, działając w drodze decyzji, do cofnięcia uprawnień. W rozstrzyganej sprawie zostało w stosunku do obecnie skarżącego zostało wydane dnia [...] r. orzeczenie stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami w zakresie kategorii A i B. Przeciwskazania te, zapewne ze względu na wiek skarżącego, zostały określone bezterminowo. Na wspomnianym orzeczeniu została określona podstawa jego wydania jako art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Na żądanie Prezydenta Miasta K. doszło do korekty podstawy prawnej wydania zaświadczenia (na art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy), jednakże w ocenie Sądu nie ma to znaczenia dla sprawy. Podstawą wydania skarżonej decyzji było bowiem ostateczne orzeczenie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami przez skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zostało wydane orzeczenie lekarskie (ostateczne), gdzie uprawniony podmiot stwierdził występowanie u J. J. przeciwskazań do kierowania pojazdami. W związku z tym organy administracji były zobligowane do wydania decyzji, zgodnie z art. 130 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami. W związku z powyższym zarzuty skargi, koncentrujące się na kwestionowaniu prawidłowości orzeczenia lekarskiego skład orzekający uznaje za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.