II SA/Gl 642/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Gminy T. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Po przeprowadzeniu kontroli budynku Ratusza w T. Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w T. decyzją z dnia [...] nr [...] zobowiązał Gminę T. do wyposażenia ww. budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu wykonany zgodnie z projektem uzgodnionym z rzeczoznawcą ds zabezpieczeń przeciwpożarowych do dnia 15 września 2018 r.). Jako podstawę swego rozstrzygnięcia przyjął art.4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2017r. poz. 736), § 2 ust. 1 pkt 9 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz.719) i § 181 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz .U. z 2015 r. poz. 1422 oraz z 2017 r. poz. 2285). Organ wskazał w uzasadnieniu, iż zgodnie z tymi przepisami budynek o kubaturze przekraczającej 1000 m powinien być wyposażony w tego typu wyłącznik. Odwołanie od tej decyzji złożyło Miasto T. kwestionując przede wszystkim możliwość realizacji nałożonego obowiązku, ze względu na krótki termin jego wykonania. Zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach trzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznał, iż zarówno ustalenia organu I instancji, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Nie znalazł żadnych podstaw do przyznania racji dla zaprezentowanych przez stronę argumentów oraz zastosowanych niewłaściwych interpretacji wymienionych przepisów przez profesjonalnych pełnomocników w rozpatrywanej sprawie. Wskazał, że szczególnie niedopuszczalne jest widoczne lekceważenie występującej sytuacji i niewłaściwe traktowanie organów Państwowej Straży Pożarnej. Pomimo, że postępowanie trwa już dłuższy czas, strona ogranicza się tylko do korzystania z prawa do składania kolejnych odwołań oraz różnorakich wniosków - ewidentnie opóźniających podjęte już prawidłowe działania przez organy ochrony przeciwpożarowej, funkcjonujące przecież jako państwowa służba, powołana właśnie w celu skutecznego usuwania występujących naruszeń wymagań przepisów przeciwpożarowych. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła Gmina T. Domagając się uchylenia rozstrzygnięcia organów obu instancji zarzuciła Komendantowi PSP: - naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej jak i przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie sprawy w sposób wyczerpujący, bez uszczerbku dla strony, - wydanie decyzji w sposób sprzeczny z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, decyzji niewykonalnej z powodu niewłaściwego określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku oraz nieuwzględniającej specyfiki działalności podmiotu sektora finansów publicznych jakim jest Gmina T., co stanowi naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. Skarżąca podkreśliła w szczególności, że decyzja nie może ostać się w obrocie prawnym z uwagi na fakt, iż jest niewykonalna w dacie wydania. Kreując obowiązek dostosowania budynku Ratusza do norm prawa budowlanego i przepisów przeciwpożarowych wskazano datę, które w obecnych realiach nie pozwala nawet zakończyć prac projektowych. Podniosła także, że organ I instancji wydając decyzję w dniu [...] nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] wskazał stronie termin 14 dni na wniesienie odwołania. Termin ten miał upłynąć w dniu 4 maja 2018r. Przed upływem ww. terminu, w tej samej sprawie i tym samym postępowaniu organ I instancji wydał w dniu [...] kolejną decyzję oznaczoną numerem [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (obecnie Dz. U. z 2018r. poz. 620) właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany między innymi przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych. Jednocześnie w świetle art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1313) komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W rozstrzyganej sprawie bezsporne jest, że będący przedmiotem rozstrzygnięcia budynek nie jest wyposażony w przeciwpożarowy wyłącznik prądu. A z § 2 ust. 1 pkt 9 i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz.719) i § 183 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz .U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) wynika, że taki wyłącznik winien zostać zainstalowany. Zatem zasadne było nałożenie na skarżącą obowiązków w tym zakresie. Okoliczności te zresztą nie są przez skarżącą kwestionowane. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza co następuje. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W sprawie bezsprzecznie ustalono, że przedmiotowy budynek nie posiada pożarowego wyłącznika prądu, choć taki wyłącznik winien zostać zainstalowany. Zatem organ PSP był uprawniony do nałożenia tego obowiązku. Nie można również mówić, iż decyzja była niemożliwa do jej wykonania. Została wydana bowiem [...] Jednocześnie termin wykonania obowiązku określono do dnia 15 września 2018 r. W ocenie składu orzekającego nawet, jeśli przyjąć początek biegu terminu do realizacji przedmiotowego obowiązku od tej ostatniej daty, czas na zaprojektowanie wyłącznika pożarowego i jego montaż był zupełnie wystarczający. Niezależnie od tego Sąd zwraca skarżącej uwagę, iż administruje ona obiektem użyteczności publicznej. Zatem instalowanie w nim urządzeń zabezpieczających na wypadek pożaru powinien dla niej być priorytetem. Za uzasadniony Sąd uznaje zarzut formalny dotyczący wydania przez organ I instancji decyzji przed upływem terminu do złożenia odwołania od decyzji poprzednio uchylonej (dotyczącej tej samej sprawy). Jednakże skarżąca nie wykazała (a i Sąd się nie dopatrzył) wpływu powyższego uchybienia na prawidłowość analizowanego obecnie rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.