II SA/Gl 644/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Katarzyna Wajs, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G. działając w oparciu o przepisy art. 28, art. 33 ust. 1 , art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił B Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na dachu budynku Ośrodka C w G. położonego na działce nr [...], obręb S., przy ul. [...] w G. Decyzja ta została wydana na wniosek złożony przez pełnomocnika inwestora złożony w dniu [...] i uzupełniony w dniu [...]. Do wniosku dołączona została decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla tego przedsięwzięcia. Inwestor przedłożył także oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokumentację projektową stacji bazowej wraz z niezbędnymi opiniami i uzgodnieniami. W trakcie postępowania prowadzonego w Wydziale Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego w G. zapoznano się także ze stanowiskiem Wydziału Środowiska tego Urzędu zawartym w piśmie z dnia [...]. W piśmie tym stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Wskazano w nim także, że zgodnie ze zmianami wprowadzonymi do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) anteny radioliniowe zostały wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę analizie środowiskowej ( pismo z dnia [...]) inwestor wykazał również, że z katalogu tych przedsięwzięć należy także wyłączyć realizację anten sektorowych, a to z uwagi na zachowanie wymaganej przepisami 150 metrowej odległości miejsc dostępnych dla ludności, która została przewidziana w związku z realizacją poszczególnych anten o mocy EIRP pow. 2000 W. W tym stanie rzeczy po zbadaniu kompletności projektu budowlanego oraz jego zgodności z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego organ zatwierdził przedłożony projekt i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniosła A Sp. z o.o. w G. wraz z Klubem Sportowym D w G. oraz S.R. właściciel mieszkania nr [...] w budynku przy ul. [...]. W pierwszym z tych odwołań A podała, że jest właścicielem stadionu sportowego znajdującego się w odległości 70 m od projektowanej stacji bazowej, z którego od kilkudziesięciu lat korzysta D. Na stadionie tym trenują liczne grupy dzieci i młodzieży, a budowa stacji telefonii komórkowej narazi ich organizmy na szkodliwe oddziaływanie. Z tego względu odwołujący się stwierdzili, że stanowczo sprzeciwiają się lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej, gdyż nie chcą ponosić odpowiedzialności za ewentualne szkody. S.R. w swoim odwołaniu podał, że wnosi je w imieniu licznej grupy osób zamieszkujących w sąsiedztwie projektowanej budowy. Do odwołania dołączona została lista zawierająca nazwiska kilkudziesięciu osób wraz z ich adresami, numerami pesel oraz podpisami. S.R. podał, że nikt nie może właścicielom nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii komórkowej zagwarantować nieszkodliwości jej oddziaływania na ich zdrowie oraz środowisko przyrodnicze. Budowa planowanej stacji ma mieć miejsce bowiem w odległości zaledwie 100 od bloku mieszkalnego, co musi wywoływać uzasadniony niepokój jego mieszkańców. Niepokój ten w szczególności powoduje okoliczność, że budynek [...], na którego dachu ma zostać zlokalizowana stacja bazowa ma wysokość [...] pięter, a budynek mieszkalny w którym on zamieszkuje ma [...] pięter. Lokalizacja stacji zdecydowanie obniży także wartość mieszkań w budynkach znajdujących się w jej sąsiedztwie. Odwołujący się podał wreszcie, że przeciwko budowie przedmiotowej stacji przemawiają także względy estetyczne, gdyż kilkunastometrowy maszt zakłóci istniejący porządek architektoniczny i ład przestrzenny. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy orzeczenie organu instancji. W uzasadnieniu podał, że w pierwszym rzędzie zbadał legitymację odwołujących się w związku z czym wystosował pisma do A, D oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". W oparciu o udzielone mu odpowiedzi ustalili, że D nie jest stroną toczącego się postępowania, gdyż działka nr [...], na której położony jest stadion sportowy znajduje się w użytkowaniu wieczystym A Sp. z o.o. Z kolei Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wyjaśniła, że wniesione przez jej członków odwołanie stanowi protest obywatelski, który ma poparcie Rady Nadzorczej i Zarządu Spółdzielni. Po tych ustaleniach organ ponownie rozpatrzył w oparciu o wniesione odwołania sprawę budowy przedmiotowej stacji bazowej i doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dokumentacja inwestycji była bowiem w jego ocenie kompletna, posiadała opinie wymagane przepisami prawa, także jej zakres był zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach A i S.R. dotyczących zagrożeń związanych z oddziaływaniem urządzeń telefonii komórkowej na zdrowie mieszkańców sąsiednich nieruchomości i użytkowników pobliskiego stadionu sportowego Wojewoda zauważył, że żadna z odwołujących się stron nie zapoznała się z aktami sprawy zgromadzonymi na wcześniejszym etapie postępowania. Z akt tych natomiast wynika, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wojewoda podkreślił wreszcie, że żadna z przewidzianych do realizacji anten nie została skierowana w stronę wskazanego w odwołaniu [...] piętrowego budynku mieszkalnego, a w przypadku stadionu sportowego najniższy pułap oddziaływania tych anten znajduje się na wysokości [...] m nad krawędzią stadionu. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tę decyzję wnieśli A Sp. z o.o. zastępowana przez adwokata A.M. oraz S.R. w imieniu własnym oraz w imieniu mieszkańców domów znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji, której dotyczyła zaskarżona decyzja. Ta druga skarga, jako spóźniona, została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 października 2009 roku, II SA/Gl 644/09. Skarżąca A Sp. z o.o. wniosła w swojej skardze o zmianę decyzji organów obu instancji i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, iż możliwym było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. W skardze postawiony został także zarzut naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6 art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 78 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca Spółka wskazała, że organy obu instancji wydając swoje decyzje nie przeprowadziły stosownych badań wpływu projektowanego obiektu na środowisko pomimo zastrzeżeń i wniosków podnoszonych przez strony postępowania. Zwróciła uwagę, że urządzenia telefonii komórkowej emitujące fale magnetyczne mają ogromny negatywny wpływ na środowisko i zdrowie ludzi przebywających w zasięgu ich oddziaływania. Powyższe powoduje, że organ winien przeprowadzić stosowne badanie na tę okoliczność, czego nie uczynił opierając się jedynie na stanowisku Wydziału Środowiska Urzędu Miejskiego w G. Stanowisko to oparte zaś było z kolei jedynie na badaniach przeprowadzonych przez inwestora, które nie mogły być obiektywne, a nie na badaniach niezależnych jednostek posiadających stosowne uprawnienia. Skarżąca Spółka zarzuciła wreszcie, że do zastrzeżeń kierowanych pod adresem spornej inwestycji nie odniósł się także Wojewoda nie przeprowadzając stosownych badań, przez co naruszył przepisy postępowania administracyjnego wskazane w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza prawa materialnego, a także nie została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola o jakiej mowa wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, Sąd dokonuje oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Dodać należy, iż powyższych ustaleń Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Przechodząc do szczegółowej kontroli zaskarżonych aktów w pierwszym rzędzie wskazać należy, że zostały one wydane pod rządami różniących się między sobą przepisów prawa materialnego. W dniu 15 listopada 2008 roku, a zatem po wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta G., a przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] weszła bowiem w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 – dalej zwana ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku). Na mocy uregulowań zamieszczonych w art. 140 tej ustawy wprowadzonych zostało szereg zmian w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane związanych głównie z dostosowaniem jej przepisów do unormowań zawartych w tym nowym akcie prawnym. W szczególności zaś znowelizowany został powołany w decyzjach organów obu instancji przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, którego naruszenia, jak wynika z argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, dopatruje się strona skarżąca. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sprzed jego nowelizacji właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdzał zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Natomiast zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. Wskazać należy, że ustawodawca szczegółowo określił, w jakich sytuacjach istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o jakiej była mowa w nieobowiązującym już art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), a także w jakich sytuacjach aktualnie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o jakiej jest mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Nieobowiązujący już art. 46 ust. 1 Prawa ochrony środowiska odsyłał w tej kwestii (poza przypadkami przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, do których nie zaliczała się budowa objęta kontrolowanymi decyzjami) do art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy oraz do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 Prawa ochrony środowiska. Do uregulowań zawartych w tym rozporządzeniu odsyłają także przepisy przejściowe zawarte w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku. W świetle art. 71 ust. 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zakwalifikowaniu planowanych przedsięwzięć inwestycyjnych do mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko rozstrzygać ma rozporządzenie Rady Ministrów wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W art. 173 ust. 1 tej ustawy przedłużona została jednocześnie, na okres nie dłuższy niż 24 miesiące, moc obowiązująca przepisów wykonawczych wydanych na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 tej ustawy wspomnianego już rozporządzenia Rady Ministrów. W art. 173 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ustawodawca jednocześnie nakazał uważać za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko przedsięwzięcia, które w dotychczasowych przepisach określone zostały jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( art. 173 ust. 2 pkt 1). Z kolei za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nakazał rozumieć przedsięwzięcia określone w dotychczasowych przepisach jako mogące oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Po tych niezbędnych wyjaśnieniach stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały inwestycję objętą projektem budowlanym przedłożonym przez B sp. z o.o. w W. jako nie zaliczającą się do przedsięwzięć wymagających wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności należało uznać, że planowane przedsięwzięcie - polegające na zamontowaniu na wysokości [...] m nad poziomem terenu czterech anten sektorowych, w tym dwóch o równoważnej mocy promieniowania wyznaczonej izotropowo (EIRP) wynoszącej po [...] W i dwóch charakteryzujących się EIRP wynoszącym po [...] W - nie zostało wymienione w § 2 pkt 8 lit a , ani też w § 3 pkt 8 lit.e rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, a to z uwagi na zachowanie wskazanych tymi przepisami odległości, w jakich znajdowały się miejsca dostępne dla ludności, liczone od ośrodka elektrycznego wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten. Szczegółowy zasięg średniej gęstości mocy pól elektromagnetycznych o wartości większej lub równej [...] W/m² emitowanych przez anteny sektorowe w dwóch kierunkach (azymuty: [...]º i [...]º) opisany został w projekcie zagospodarowania działki (rys. nr 1) stanowiącym część zatwierdzonego projektu budowlanego. W oparciu o wchodzący w skład tego projektu rysunek nr 2a należy natomiast stwierdzić, że pola elektromagnetyczne emitowane wzdłuż linii oznaczonej jako azymut [...]º znajdować się będą na wysokości co najmniej [...] m n.p.t. nad obszarem niezabudowanym (w tym w niewielkiej części nad stadionem sportowym). Z rysunku tego wynika także, że pola emitowane wzdłuż linii oznaczonej jako azymut [...] º znajdować się będą także na wysokości [...] m n.p.t. w obszarze zabudowanym tylko na dwoma budynkami o wysokości [...] m . Wobec powyższego orzekające w sprawie organy prawidłowo przyjęły, że przedmiotowej budowy nie można zaliczyć ani do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (według aktualnej nomenklatury przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko), ani do przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko mogącego wymagać sporządzenia raportu ( aktualnie - przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko). Konsekwencją tych ustaleń był brak podstaw prawnych upoważnających organy do prowadzenia dalszego postępowania w kierunku wykluczenia możliwości szkodliwego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko przyrodnicze i zdrowie ludzi. W tym kontekście dostrzec należy, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie zaś do art. 35 ust. 6 tej ustawy w przypadku gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Co się tyczy obaw podniesionych przez skarżącą dotyczącą rzetelności ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, w związku z oparciem ich na danych przedłożonych przez inwestora zauważyć należy, że za zgodność sporządzenia projektu budowlanego z przepisami prawa odpowiedzialność ponosi w pierwszym rzędzie projektant i posiadający odpowiednie uprawnienia do projektowania podmiot sprawdzający projekt architektoniczno - budowlany pod kątem jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Osoby te winny zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego dołączyć do projektu stosowne oświadczenia i w przypadku błędnych czy fałszywych danych zawartych w projekcie ponoszą z tego tytułu odpowiedzialność zawodową oraz karnoadministracyjną. Wskazać także należy, że decyzją organu I instancji nałożony został na inwestora obowiązek wykonania pomiarów kontrolnych rzeczywistego rozkładu gęstości mocy niejonizujacego promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu stacji bezpośrednio po jej uruchomieniu oraz każdorazowo w razie zmiany jej warunków pracy. Wreszcie zauważyć trzeba, że oceny poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji ich zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska (art. 123 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić trzeba, że niezrozumiały dla Sądu był bliżej nieuzasadniony zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] oraz Prezydenta Miasta G. art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego. Przepis ten zawiera normy o charakterze kompetencyjnym i zgodnie z nim wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. Tym samym przepisu tego nie mógł naruszyć Prezydent Miasta G., który orzekał w pierwszej instancji i który zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( Dz. U. z 2001r. Nr 142. poz. 1592 ze zm.) pełni funkcję organu powiatu, w tym przypadku starosty. Z oczywistych względów przepisu tego nie mógł naruszyć także Wojewoda [...], który w zgodzie z nim oraz art. 127 § 2 k.p.a. rozpatrzył wniesione odwołania od decyzji organu I instancji. W świetle przeprowadzonych wyżej rozważań brak było także podstaw do postawienia orzekającym w sprawie organom zarzutu naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego zamieszczonych w art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a., a to zasady praworządności, zasad prawdy obiektywnej oraz wyrażania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania. Nie można także uznać za zasadne zarzuty naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 77 i art. 78 k.p.a. regulujących postępowanie dowodowe. W szczególności w świetle omówionych wyżej ustaleń pozbawiony podstaw prawnych był postawiony organom zarzut braku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w kierunku wykluczenia szkodliwego oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze oraz zdrowie ludzi. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd skargę oddalił.