II SA/Gl 647/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie odpadów oddala skargę Wydanym z upoważnienia Starosty Z. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] orzeczono o wezwaniu [...] Sp. z o.o. w C. do zaniechania z dniem otrzymania tego wezwania naruszeń posiadanego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów, przez zaprzestanie zwożenia na wysypisko zlokalizowane na terenie po byłej cementowni "[...]" odpadów w postaci materiału kompozytowego na bazie odpadowego fluorku wapniowego. Jako podstawę tego postanowienia powołano art. 123 § 1 i § 2 i art. 124 § 1 i 2 kpa oraz art. 26, art. 28, art. 30 i art. 31 ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. ( Dz. U. z 2007 r. Nr 39 poz. 251 zwanej dalej ustawą o odpadach). W jego uzasadnieniu organ orzekający stwierdził, że badania próbek materiału pobranego " z pryzmy odpadów koloru żółtego" podczas kontroli w [...] r. na terenie wyrobiska po byłej cementowni "[...]" wykazały, że posiada on odczyn zasadowy ( pH wynosi 10,2 ), co wskazuje, iż substancja ta nie jest obojętna. Stanowi ona odpad i podlega przepisom ustawy o odpadach. Jej składowanie stanowi zatem działanie naruszające posiadane przez [...] Sp. z o.o. pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku i zbierania odpadów. W przedmiotowym postanowieniu zawarto też pouczenie, że nie podlega ono zaskarżeniu przez wniesienie zażalenia. Zażalenie takie ( nazwane odwołaniem) zostało jednakże przez [...] Sp. z o.o. wniesione. Zarzucono w nim m.in. że wbrew stanowisku zawartym w/w postanowieniu, objęty nim kompozyt nie jest odpadem, jest obojętny dla środowiska i może być wykorzystywany do rekutywacji wyrobiska po dawnej cementowni "[...]" w Z. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym z powołaniem się na treść art. 139 kpa w zw. z art. 30 ustawy o odpadach, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. orzekło, że "odwołanie" to jest niedopuszczalne. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdziło, że z art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach nie wynika w jakiej formie powinno nastąpić wezwanie do niezwłocznego zaprzestania naruszeń o jakim w tym przepisie mowa. Oznacza to, że może to nastąpić w formie pisma czy też w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 123 i 124 kpa, na które nie przysługuje zażalenie. Złożenie takiego zażalenia było zatem niedopuszczalne. W skardze na powyższe postanowienie SKO w C. do sądu administracyjnego [...] Sp. z o.o. w C. wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi podniosła, że nie naruszyła posiadanego zezwolenia w zakresie odzysku i zbierania odpadów bo objęty wezwaniem do zaprzestania naruszania tego zezwolenia kompozyt nie stanowił odpadu. Nadto za składnik do jego wykonania odpowiadał jego wytwórca tj. "[...]" Sp.z o.o. w R. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podnosząc, że zgodnie z treścią art. 144 kpa zażalenie przysługuje tylko wówczas gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie na które zażalenie nie przysługuje strona może zatem kwestionować jedynie w odwołaniu od decyzji ( art. 142 kpa ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa skutkującym jego wzruszeniem. Na takie naruszenie również skarżąca w skardze się nie powołała, kwestionując jedynie merytoryczną zasadność wezwania jej przez organ I instancji do zaprzestania naruszeń posiadanego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej, która to kwestia nie decydowała w ogóle o podstawie wydania zaskarżonego postanowienia. Postanowienie to zostało bowiem oparte w całości na przesłance formalno – prawnej, której jak już stwierdzono skarżąca nie zakwestionowała. Również działając z urzędu ( w związku z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności zaskarżonego postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że wezwanie oparte na treści art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach nie stanowi rozstrzygnięcia (załatwienia ) sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 104 kpa. Dlatego też niewątpliwie nie przybiera ono formy decyzji administracyjnej. W takiej sytuacji nie ma zdaniem Sądu istotnego znaczenia czy jest ono realizowane w formie postanowienia o jakim mowa w art. 123 czy też w formie nie posiadającego takiego przymiotu pisma (jakkolwiek postanowienie może być podjęte w toku postępowania administracyjnego a takie nie zostało zdaniem Sądu wszczęte ), a to w sytuacji gdy ani takie pismo ani też postanowienie nie podlega zaskarżeniu w toku instancji. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju czynność organu wyrażona w formie postanowienia podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Postanowienie takie niewątpliwie bowiem nie kończy postępowania administracyjnego ( gdyby przyjąć, że w ogóle zostało ono wszczęte ), zaś zgodnie z treścią art. 141 § 1 kpa na postanowienia wydane w toku postępowania zażalenie przysługuje tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Takiego pozytywnego przepisu ( co do możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia ) obowiązujące normy odnośnie spornego wezwania nie zawierają. Z powyższych względów zasadne było wydanie przez SKO postanowienia opartego na treści art. 134 Kpa. Błędnie przy tym organ odwoławczy w podstawie prawnej swojego orzeczenia powołał jedynie ten przepis bez jednoczesnego powołania się dodatkowo na treść art. 144 Kpa. W ogóle w zaskarżonym postanowieniu SKO nie jest konsekwentne co do tego jaki środek zaskarżenia rozpoznało. W sentencji postanowienia mówi bowiem o niedopuszczalności odwołania, co koresponduje z podaną w rubrum podstawą prawną z art. 134 kpa, gdy tymczasem w uzasadnieniu postanowienia odwołuje się do treści art. 123 i 124 kpa stwierdzając jednocześnie, że "złożone zażalenie należy uznać za niedopuszczalne". To uchybienie procesowe ( w zw. z treścią art. 107 § 3 kpa ) nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.p.s.a., a to w sytuacji gdy nie ulega wątpliwości, że wniesione zażalenie należało uznać za niedopuszczalne. Niewątpliwie sformułowany przez [...] Sp. z o.o. w C. w piśmie z dnia [...] r. środek zaskarżenia nie mógł stanowić odwołania gdyż to przysługuje tylko od decyzji a taka nie została przez organ I instancji wydana. Wobec oparcia zaskarżonego postanowienia SKO na przesłankach formalnych organ ten, a w ślad za tym również Sąd rozpoznający niniejszą skargę, nie miały podstaw prawnych do oceny merytorycznych zarzutów sformułowanych przez skarżącą, a podważających stanowisko organu I instancji co do zakwalifikowania do odpadów wymienionego w postanowieniach organów obu instancji materiału kompozytowego, używanego przez skarżącą do rekultywacji wyrobiska. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. su.