II SA/Gl 647/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić adwokata z urzędu Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2013 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek złożył na druku formularza, w którym podał, że nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z zasiłku dla bezrobotnych, a przez połowę miesiąca ma na swoim utrzymaniu syna, który jest niepełnosprawny. Jedynym źródłem utrzymania się wnioskodawcy jest zasiłek dla bezrobotnych uzyskiwany w kwocie 760 zł miesięcznie. Na wezwanie referendarza sądowego A. T. nadesłał dokumenty wykazujące wysokość opłat za energię elektryczną, dostawy wody oraz odbiór ścieków, a także czynsz najmu. Oprócz tego przedstawił zaświadczenie wykazujące wysokość świadczenia uzyskiwanego z tytułu zasiłku dla bezrobotnych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze treść przywołanych wyżej przepisów i odnosząc je do informacji uzyskanych od skarżącego uznano, że w realiach rozpoznawanej sprawy zachodzą podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja osobista i materialna strony, tj. fakt, że utrzymuje się on wyłącznie ze świadczenie przewidzianego dla osób bezrobotnych, a wysokość stałych, udokumentowanych miesięcznych wydatków stanowi istotną pozycję w jego budżecie domowym. Dochód uzyskiwany przez A.T. wynosi 623 zł netto miesięcznie (vide dane dotyczące kwietnia br.). Udokumentowane wydatki kształtują się natomiast na poziomie około 761 zł (dane za maj br.). Powyższe dane wskazują na to, że bieżące koszty utrzymania w całości pochłaniają dochody strony i w opisywanej sytuacji niepodobna oczekiwać, że skarżący będzie w stanie wygospodarować dodatkowe środki zarówno na pokrycie kosztów sądowych jak i samodzielne opłacenie usług fachowego pełnomocnika. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący może liczyć na częściowe wsparcie ze strony swojej konkubiny, nie miej jednak biorąc pod uwagę charakter tego rodzaju więzi prawnej niepodobna oczekiwać, że osoba ta wyłoży za skarżącego środki pieniężne na pokrycie kosztów postępowania, zaś sam skarżący nie dysponuje instrumentami pozwalającymi na legalne wyegzekwowanie tego rodzaju wsparcia. Wobec tego, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.