II SA/Gl 647/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020r. sprawy ze skargi T. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę. T. i J. B. (dalej: "wnioskodawcy" lub "skarżący") wnioskiem z dnia 9 czerwca 2019 r. zwrócili się do Starostwa Powiatowego w B. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w B. przy ulicy [...] nr [...], oznaczonej numerami geodezyjnymi 1, 2, 3, na karcie mapy 2, obręb [...] B. oraz numerem 4, na karcie mapy 18, obręb G., o łącznej powierzchni 3 733 m2, dla której Sąd Rejonowy w B. prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Prezydent Miasta B. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], odmówił skarżącym wydania decyzji o przekształceniu w prawo własności przysługującego im na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej prawa użytkowania wieczystego powyższej opisanej nieruchomości. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1314, dalej: "ustawa" lub "ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego"), osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Z treści powyższej ustawy należy wnosić, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może nastąpić jedynie w odniesieniu do pewnych kategorii, czy rodzajów nieruchomości, oraz że z zakresu tego wyłączone są nieruchomości zabudowane na inne cele np. handlowe, usługowe czy przemysłowe. Organ I instancji zaznaczył, że z treści aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z dnia [...] r. wynika, że przeprowadzono przetarg, w którym Gmina B.: 1) oddała w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na cele przemysłowe działki oznaczone numerami ewidencyjnymi 1, 2, 3 k. m., obręb B. i 4 k. m. 18, obręb G., 2) sprzedała znajdujące się na działce obiekty: a) dwukondygnacyjną konstrukcję ramowo-słupową, wypełnioną pustakami, stanowiącą nieużytkowaną kotłownię osiedlową, b) dobudówkę administracyjną, murowaną dwukondygnacyjną, c) komórkę. Na wniosek ówczesnych użytkowników wieczystych Wydział Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] r. wydał decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowaniu terenu dla inwestycji pod nazwą "Adaptacja kotłowni na biura i hurtownię napoi oraz budowę garaży na działkach nr 2, 3, k. m. 2 oraz 4 k. m. 18, położonych w B. przy ul. [...]", oraz w dniu [...] r. wydał decyzję, mocą której udzielone zostało "pozwolenie na budowę-wykonanie robót budowlanych w części obejmującej przebudowę starej kotłowni na biura i hurtownie na terenach działek 2, 3 k. m. i 4 k.m. 18, położonych w B. przy ul. [...]. Zamierzenia inwestycyjne przebudowy starej kotłowni zostały zrealizowane, co potwierdza opis zamieszczony w operacie szacunkowym z dnia [...] r. "Działki stanowią jedną nieruchomość zabudowaną budynkiem usługowym (usługi [...])". Organ I instancji stwierdził, że w wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego od roku [...] do chwili obecnej przedmiotowa nieruchomość zabudowana była i jest budynkiem o funkcji usługowej a nie mieszkaniowej, co potwierdza treść aktu notarialnego zawartego przez wnioskodawców w dniu [...] r., gdzie widnieje opis zabudowy nieruchomości o przeznaczeniu biurowo-handlowym. Tym samym w dniu 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość nie spełniała ustawowych kryteriów kwalifikujących ją do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli odwołanie zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza art. 7 i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego oraz niezakomunikowania faktów znanych temu organowi z urzędu. Zaznaczyli, że bez znaczenia jest to, czy lokal jest użytkowy czy mieszkalny. Budynek użytkowy położony na przedmiotowej nieruchomości składa się z dwóch kondygnacji o łącznej powierzchni użytkowej 915,30 m2, w tym 37 pomieszczeń na obu kondygnacjach, z czego ¾ pomieszczeń to lokale użytkowe wynajmowane innym podmiotom. Jednakże do wystąpienia z wnioskiem nie jest niezbędne wyodrębnienie własności wszystkich lokali, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 listopada 2011 r. (sygn. akt IV CSK 103/11). Ustawa nie zawiera definicji lokalu, dlatego należy przyjąć definicję zamieszczoną w ustawie o własności lokali. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ostatniej ustawy samodzielne lokale mieszkalne oraz lokale o innym przeznaczeniu "mogą stanowić odrębne nieruchomości". W konsekwencji, z wnioskiem o dokonanie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy mogą wystąpić osoby fizyczne i osoby prawne, będące właścicielami lokali wyodrębnionych lub niewyodrębnionych. W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez skarżących odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium") w dniu [...] r. wydało decyzję nr [...], mocą której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Wskazało w jej uzasadnieniu, że skarżący jako współużytkownicy wieczyści nieruchomości nie są osobami fizycznymi, które uzyskały użytkowanie wieczyste: 1) w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r.; 2) na podstawie dekretu z dnia [...] r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. poz. [...] oraz z [...] r., poz. [...]). Nieruchomość ta została oddana w użytkowanie wieczyste aktem notarialnym z dnia [...] r. Rep. [...] nr [...] w następstwie przeprowadzonego przetargu nieograniczonego, pisemnego z dnia [...] r. W § 1 tego aktu zawartego pomiędzy Gminą B. oraz J. i J. B., opisując sprzedawane budynki wskazano, że nieruchomość jest zabudowana nieużytkowaną kotłownią osiedlową, dobudówką administracyjną oraz byłą pompownią. Z kolei decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. udzielono pozwolenia na budowę-wykonanie robót budowlanych w części obejmującej przebudowę obiektu starej kotłowni na biura i hurtownię na terenach-na działkach nr 2, 3 k.m.2 i 4 k.m. 18 położonych w B. przy ul. [...]. Nie było to nabycie prawa użytkowania wieczystego w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r., w rozumieniu art. 1 ust. 1a pkt 1 ustawy. Takim nabyciem nie było także przysądzenie prawa postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) na rzecz A. P., od którego użytkowanie wieczyste kupili skarżący. Sam A. P. nie może być uznany za następcę prawnego użytkownika wieczystego w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy. Statusu tego nie posiadają również skarżący, gdyż nie mogli nabyć więcej praw niż zbywca nieruchomości. W akcie notarialnym, którym skarżący nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości podano, że jest ona zabudowana budynkiem o przeznaczeniu biurowo-handlowym, murowanym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym, krytym papą o powierzchni użytkowej 940 m2, którego poszczególne lokale są przedmiotem umów najmu. W ocenie Kolegium uzasadnione jest twierdzenie, że dnia 13 października 2005 r. nieruchomość, co do której skarżący oczekują przekształcenia w prawo własności przysługującego im prawa użytkowania wieczystego była zabudowana, ale nie była to zabudowa na cele mieszkaniowe, czy też zabudowa garażami, jak wymaga tego art. 1 ust. 2 ustawy. W konsekwencji nie można uznać, że skarżący są następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy, w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy, skoro w dniu 13 października 2005 r. charakter zabudowy nie odpowiadał przesłankom z art. 1 ust. 1 ustawy. Z tych samych względów skarżący nie są następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Przy czym bycie przez skarżących następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy jest wykluczone również z uwagi na to, że nabyli użytkowanie wieczyste od osoby, która uzyskała je w wyniku przysądzenia postanowieniem Sądu Rejonowego w B. W konsekwencji nie ma do nich zastosowania art. 1 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy oraz nie można ich uznać za następców prawnych osób określonych w art. 1 ust. 3 ustawy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że z prawem użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nie jest związany jakikolwiek udział w prawie użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Samo istnienie lokali jest niewystarczające dla zastosowania powyższego przepisu, bowiem z żądaniem mogą wystąpić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. Przedmiotowa nieruchomość od dnia [...] r. jest w użytkowaniu wieczystym skarżących na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. W trakcie trwania wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej współwłasność majątkowa jest bezudziałowa. Nie istnieje zatem jakikolwiek udział w nieruchomości wspólnej, w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Dodatkowo, bez znaczenia dla sprawy jest argumentacja odwołania dotycząca wyodrębnienia/niewyodrębnienia lokali, skoro sprawa nie dotyczy udziałów w nieruchomości wspólnej, bowiem takie nie istnieją. Skarżący nie spełniają również wymogów z art. 1 ust. 4 ustawy, w myśl którego przepisy ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 stosuje się również do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r. Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy i odmowę przekształcenia w prawo własności przysługującego im prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem, w sytuacji gdy spełniają wszelkie przesłanki do tego przekształcenia. Domagali się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenia kosztów postępowania oraz powtórzyli opisane już wcześniej zarzuty sprecyzowane w treści odwołania. Podnieśli, że z wnioskiem o dokonanie przekształcenia mogą wystąpić m. in. osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy). Ich zdaniem, zarówno organ I instancji, jak i Kolegium, znając z urzędu fakty nie wzięli ich pod uwagę, chociaż miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustawa nie zawiera definicji lokalu, w związku z czym miarodajna jest definicja lokalu zamieszczona w art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali, zgodnie z którym samodzielne lokal mieszkalne oraz lokale o innym przeznaczeniu "mogą stanowić odrębne nieruchomości". Powyższe oznacza, że definicja lokalu zamieszczona w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie jest uzależniona od tego, czy własność lokalu została wyodrębniona. Ustawa o własności lokali jednakowo traktuje właścicieli wyodrębnionych i niewyodrębnionych lokali, a udział właściciela lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej (czyli tzw. dotychczasowego właściciela, którym w praktyce może być w szczególności Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, państwowa lub komunalna osoba prawna, deweloper lub spółdzielnia mieszkaniowa) określa się w taki sam sposób, jak udziały właścicieli lokali wyodrębnionych. Bez znaczenia jest to, czy lokal jest użytkowy, czy mieszkalny. Do wystąpienia z wnioskiem nie jest niezbędne wyodrębnienie własności wszystkich lokali, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17 listopada 2011 r. (sygn. akt IV CSK 103/11). W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane w postępowaniu administracyjnym. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd, dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1314, dalej: "ustawa" lub "ustawa o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego") osoby fizyczne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nieruchomości rolnych mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Natomiast z ust. 2 tego artykułu wynika, że z żądaniem przekształcenia prawa użytkowanie wieczystego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, w prawo własności mogą wystąpić także osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokalu, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowanie wieczystego (pkt 1), spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży (pkt 2). Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżących w dniu 9 czerwca 2019 r. W akcie notarialnym z dnia [...] r., Rep. [...], na podstawie którego skarżący nabyli prawo do użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, podano, że jest ona zabudowana budynkiem biurowo-handlowym, murowanym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym, krytym papą o powierzchni użytkowej 940 m², którego poszczególne lokale są przedmiotem sześciu umów najmu (k. 56 akt administracyjnych). Bez znaczenia dla sprawy jest więc argumentacja skargi, dotycząca wyodrębnienia/niewyodrębnienia lokali. Odniesienie to dotyczy wyłącznie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub garażami, które istniało w dniu 13 października 2005 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że skarżący nie spełniają również wymogów art. 1 ust. 4 ustawy, w myśl którego ust. 1a pkt 2 i ust. 2 pkt 1 tego przepisu stosuje się do osób, które prawo użytkowania wieczystego albo udział w tym prawie uzyskały po dniu 13 października 2005 r., a to z uwagi na nabycie bezudziałowe prawa użytkowania wieczystego, jak również charakter zabudowy przedmiotowej nieruchomości. Z treści aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. [...] wynika, że w dniu [...] r. przeprowadzono nieograniczony pisemny przetarg. Na jego podstawie Gmina B. oddała w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na cele przemysłowe działki oznaczone numerami ewidencyjnymi 1, 2, 3 k. m., obręb B. i 4 k. m. 18, obręb G., oraz sprzedała znajdujące się na tych działkach obiekty: a) dwukondygnacyjną konstrukcję ramowo-słupową, wypełnioną pustakami, stanowiącą nieużytkowaną kotłownię [...], b) dobudówkę administracyjną, murowaną dwukondygnacyjną, c) komórkę. W § 1 tego aktu notarialnego podano, iż nabywcami i wieczystymi użytkownikami zostali J. i J. B., którzy prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej "A" z siedzibą w B. ul. [...] nr [...]. Dodatkowo, operat szacunkowy nieruchomości z miesiąca [...] r., sporządzony w celu ustalenia jej wartości rynkowej, potwierdza przywołany opis (k. 1-18 akt administracyjnych). W tym stanie sprawy, pierwotne oddanie w wieczyste użytkowanie przedmiotowej nieruchomości jednoznacznie wskazuje, że jego nabycie nie nastąpiło w wyniku zamiany za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r., w rozumieniu art. 1 ust. 1a pkt 1 ustawy, jak też w oparciu o art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99), w rozumieniu art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy. Decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nabywcy uzyskali ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na działkach nr 2, 3 k.m. 2 i 4 k.m. 18 położonych w B. przy ul. [...] dla inwestycji polegającej na adaptacji kotłowni na biura i hurtownię napoi oraz na budowę garaży (k. 30 akt administracyjnych). Kolejną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. udzielono im pozwolenia na budowę-wykonanie robót budowlanych w części obejmującej przebudowę obiektu starej kotłowni na biura i hurtownię na działkach nr 2, 3 k.m.2 i 4 k.m. 18 położonych w B. przy ul. [...], na terenach [...] "B.", w zasięgu ujemnych wpływów eksploatacji "C." (k. 32). Przytoczenie tego stanu faktycznego i prawnego jest konieczne z uwagi na zarzuty skargi, które pomijają tą istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, iż objęta wnioskiem skarżących nieruchomość nie spełnia dyspozycji art. 1 ust. 1 ustawy, gdyż w dniu 13 października 2005 r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe lub pod zabudowę garażami oraz nie była nieruchomością rolną, jak też skarżący nie mogli wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż pierwsi nabywcy nieruchomości nie uzyskali prawa jej użytkowania wieczystego w trybie określonym w art. 1 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że od roku [...] do chwili obecnej opisana nieruchomość zabudowana była i jest budynkiem o funkcji usługowej a nie mieszkaniowej, co potwierdza treść aktu notarialnego zawartego przez skarżących w dniu [...] r., gdzie widnieje opis zabudowy nieruchomości o przeznaczeniu biurowo-handlowym. Tym samym w dniu 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość nie spełniała ustawowych kryteriów kwalifikujących ją do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Z prawem użytkowania wieczystego przysługującego skarżącym nie są związane jakiekolwiek udziały w prawie, gdyż w trakcie trwania wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej współwłasność majątkowa jest bezudziałowa. Nie istnieje jakikolwiek udział w nieruchomości wspólnej, w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy, obejmujący prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej. W konsekwencji skarżący nie są następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 3 ustawy, skoro w dniu 13 października 2005 r. charakter zabudowy nie odpowiadał przesłankom z art. 1 ust. 1 ustawy. Z tych samych względów nie są następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy. Bycie przez skarżących następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy jest wykluczone również z uwagi na to, że nabyli użytkowanie wieczyste od osoby, która uzyskała je w wyniku przysądzenia postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r. sygn. akt [...] (A. P.). Tymczasem z prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, ustanowionego postanowieniem sądu powszechnego nie można wywieść powstania następstwa prawnego po użytkowniku wieczystym tej nieruchomości w dniu 13 października 2005 r. Sam, A. P. nie może być też uznany za następcę prawnego użytkownika wieczystego, w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy. Stąd też również takiego statusu nie mogą nabyć skarżący, gdyż nie mogli nabyć więcej praw niż zbywca nieruchomości, co potwierdza treść aktu notarialnego zawartego z nim przez skarżących w dniu [...] r. Jednocześnie skarżący jako współużytkownicy wieczyści nieruchomości nie są osobami fizycznymi, które uzyskały użytkowanie wieczyste w rozumieniu art. 1 ust. 1a pkt 2 ustawy, w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed dniem 5 grudnia 1990 r., ani też na podstawie dekretu z dnia [...] r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. poz. [...] oraz z [...] r., poz. [...]). Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaznaczyć, że z prawem użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nie jest związany jakikolwiek udział w prawie użytkowania wieczystego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy. Samo istnienie lokali jest niewystarczające dla zastosowania powyższego przepisu, bowiem z żądaniem mogą wystąpić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego. W konsekwencji nie ma do nich zastosowania art. 1 ust. 1a pkt 1 i 2 ustawy oraz nie można ich uznać za następców prawnych osób określonych w art. 1 ust. 3 ustawy. W tym stanie sprawy, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie uwzględnił skargi, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.