II SA/Gl 650/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Ostateczną decyzją z dnia [...] r., Starosta [...] skierował G. G. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Strona postępowania poddała się tym badaniom. W dniu 7 kwietnia 2016 r. do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatu [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane w dniu [...] r. przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z którego wynika, że u G. G. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B+E, T. W związku z powyższym w dniu [...] r., po uprzednim zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, Starosta [...] wydał decyzję nr [...] o cofnięciu G. G. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A i B. G. G. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym opisując swój stan zdrowia stwierdził, że jest inwalidą II grupy i w związku z chorobą kończyn dolnych nie potrafi sprawnie chodzić. Wykonywał badania psychotechniczne dwa razy i przechodził je pozytywnie. Negatywne orzeczenie na które powołał się organ pierwszej instancji zostało wydane w następstwie złośliwych działań wskazanego w odwołaniu policjanta. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o kierujących pojazdami) orzeczenie organu pierwszej instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Cofnięcie uprawnień polega na odebraniu przyznawanych uprawnień do kierowania określonymi pojazdami. W razie wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie cofnięcie jest obligatoryjne; ustawa używa bowiem znamienia czasownikowego "wydaje" co jest równoczesne z obowiązkiem wydania decyzji. Cofanie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym ma charakter prewencyjny, zabezpieczający. Wskazują na to jednoznaczne przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. Obejmują bowiem sytuacje, gdy jest wielce prawdopodobne, że kierowca – ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje – nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie narażający kogokolwiek na szkodę. Cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakim jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Chodzi o wszelkiego rodzaju choroby lub ułomności, które uniemożliwiają bezpieczne prowadzenie pojazdu. Z taką sytuacją mamy zdaniem SKO do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie doszło do stwierdzenia u odwołującego się istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, A1, A2, A, B1, B+E, T. W takim stanie rzeczy organ pierwszej instancji, nie mógł postąpić inaczej niż tak jak nakazują mu w tym względzie powołane wyżej przepisy, tj. wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Orzeczenie w tym zakresie nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu. Wydane w odpowiednim trybie przez uprawnioną do tego placówkę społecznej służby zdrowia i posiadające przymiot ostateczności orzeczenie lekarskie wiąże organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy (lub kandydata na kierowcę), jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 Kpa. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO G. G. zarzucił, że pozbawiono go prawa jazdy w następstwie złośliwego postępowania funkcjonariusza Policji, który nie tylko doprowadził do skierowania go na badania lekarskie ale też spowodował wydanie niekorzystnego dla niego orzeczenia lekarskiego. Jego zdaniem badanie lekarskie powinno być przeprowadzone w C. lub w L., a nie w S. Stwierdził, iż ma na tyle dobry wzrok, że może sporadycznie prowadzić samochód. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że wydane w przewidzianym trybie orzeczenia lekarskie są wiążące dla organów orzekających. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2016 skarżący podniósł, że dnia [...] r. uzyskał orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza zgodnie z którym nie stwierdzono u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlegała kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze z.). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości i pozostaje poza sporem, że ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. skarżący został skierowany na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 b ustawy o kierujących pojazdami na badanie lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami. W wyniku wykonania tej decyzji, wydanym po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego orzeczeniem lekarskim nr [...] Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r., stwierdzono u niego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których jest wymagane posiadane przez niego prawo jazdy. Należy podkreślić, że w świetle jednolitego i utrwalonego orzecznictwa orzeczenie to, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2013 r. poz. 133), ma charakter ostateczny i jak to prawidłowo stwierdziło w zaskarżonej decyzji SKO nie podlega weryfikacji organów orzekających w postępowaniu administracyjnym. Stanowi też dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 Kpa. Oznacza to, że jego treścią organy obu instancji były związane. Tym samym nie były też uprawnione do badania zarzutów skarżącego co do okoliczności, które jego zdaniem miały doprowadzić do wydania tego, jego zdaniem niesprawiedliwego orzeczenia lekarskiego. Uprawnień takich nie posiada również sąd administracyjny. Wobec uregulowanego w/w rozporządzeniem trybu wydawania orzeczeń lekarskich (i ich charakteru) w tego typu sprawach Sąd nie mógł też wziąć pod uwagę orzeczenia lekarskiego dołączonego do pisma skarżącego z dnia 17 lipca 2016 r., jako wydanego przez nieuprawnioną w takich sprawach zgodnie z w/w rozporządzeniem z dnia 7 stycznia 2004 r. jednostkę służby zdrowia. W konsekwencji zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 pkt 1a obowiązkiem organów było orzeczenie o cofnięciu skarżącemu posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem co musiało skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), jako nieuzasadnionej. ec