II SA/Gl 651/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska – Banacka (spr.), Protokolant Referent - stażysta Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy G. o przywrócenie stosunków wodnych do stanu sprzed wydania decyzji z dnia [...] r. nr [...], uchylonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 884/97 (decyzją tą nakazano J. S. zlikwidowanie rury PCV odprowadzającej wody opadowe z rynny budynku mieszkalnego na działkę stanowiącą własność J. i J. P.). W dacie złożenia wniosku organ prowadził postępowanie administracyjne z wniosku właścicieli sąsiedniej nieruchomości J. i J. P. w przedmiocie dokonywanych przez J. S. zmian stosunków wodnych poprzez odprowadzanie przez niego wód opadowych przez rury PCV, tej bowiem sprawy dotyczył ww. wyrok WSA w Gliwicach. Pismem z dnia [...] r. organ zwrócił się do J. S. z zapytaniem na czym jego zdaniem miałoby polegać przywrócenie stosunków wodnych, którego się domaga. J. S. kolejnym pismem z dnia [...] r. powtórnie zażądał wspomnianego przywrócenia stosunków wodnych, nie udzielając jednak odpowiedzi na postawione mu pytanie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy G., działając jako organ I instancji, odmówił J. S. przywrócenia stosunków wodnych sprzed daty wydania decyzji z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przeprowadzone oględziny nie wykazały podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j.: Dz. U. 2005, Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.) W wyniku rozpoznania odwołania J. S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną doń decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na niesprecyzowanie przez J. S. w jaki sposób stosunki wodne na jego nieruchomości zostały naruszone i nie wezwanie go do tego przez organ I instancji. W odpowiedzi na skierowane do J. S. przez Wójta Gminy G. wezwanie pełnomocnik strony, r. pr. M. N. pismem z dnia [...] r. podał, że J. S. domaga się zobowiązania J. i J. P. do odtworzenia rowu, który biegł wzdłuż należącej do nich działki "A". W związku ze zlikwidowaniem rowu zostały naruszone stosunki wodne m.in. na działce J. S. gdyż wody opadowe nie mają obecnie możliwości naturalnego ujścia. Brak rowu powoduje znaczne ograniczenie chłonności gruntu. W dniu [...] r. organ I instancji przeprowadził wizję lokalną, w trakcie której w obecności J. P. i kolejnego pełnomocnika J. S. M. B. ustalono, iż działka J. S. usytuowana jest powyżej działki sąsiedniej stanowiącej własność małżonków P. W odniesieniu natomiast do przedmiotowego rowu zdaniem pełnomocnika J. S. istniał on w przeszłości czego dowodem jest mapa zasadnicza z [...] r. i został zasypany co, w połączeniu z faktem wybudowania muru oporowego przez małżonków P., spowodowało zmniejszenie chłonności gruntu na działce J. S. Z kolei J. P. wyjaśnił, że rowu na jego posesji nigdy nie było, a otrzymane pismo ze Starostwa Powiatowego w Z. potwierdza, że nastąpiła błędna interpretacja mapy. Natomiast w odniesieniu do zalewania gruntu sytuacja jest wręcz odwrotna albowiem to wody z oczyszczalni ścieków J. S. zalewają zarówno ich działkę, jak i działkę kolejnego sąsiada J. J. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy G. po raz kolejny odmówił żądanego przez J. S. przywrócenia stosunków wodnych sprzed daty wydania decyzji z dnia [...] r. nr [...]. W obszernym uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] r. zostały przeprowadzone oględziny, podczas których stwierdzono, że na posesji J. S. nr "B" w G. znajdują się cztery studzienki betonowe z pokrywą betonową szczelnie zamknięte. W studzienkach tych słychać przelewanie wód. Z ostatniej studzienki wychodzi fragment rury PCV skierowanej na drogę nr [...]. Wykonane odprowadzenie wód opadowych z rynien i terenu działki należącej do J. S. poprzez rury PCV stanowiło w przeszłości zmianę stanu wody na gruncie, a zmiana ta wpływała szkodliwie na grunty sąsiednie stanowiące własność J. i J. P., co uzasadniało wydanie decyzji przez Wójta Gminy G. z dnia [...] r. (Nr [...]) w trybie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wykonanie powyższej decyzji przez J. S. pomimo jej późniejszego uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2007 r. (sygn. akt. II SA/GI 884/07), spowodowało przywrócenie właściwych stosunków wodnych na gruntach stanowiących własność J. S. oraz J. i J. P.. Natomiast przeprowadzone w dniu [...] r. w ramach obecnego postępowania oględziny nie wykazały podstaw do podjęcia przez Wójta Gminy G. decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, gdyż nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, a polegająca na tym, że spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Organ wskazał, iż w ramach ponownego postępowania pełnomocnik wnioskodawcy podał, że J. S. wnosi o zobowiązanie J. i J. P. do odtworzenia rowu, który biegł wzdłuż działki "A" należącej do J. i J. P. Rów ten, zdaniem wnioskodawcy, został zlikwidowany w [...] r., a w związku ze zlikwidowaniem rowu zostały naruszone stosunki wodne. Do pisma załączono również pismo ze Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] r. oraz kopię mapki zasadniczej z uzasadnieniem, iż powyższe dokumenty wskazują że przedmiotowy rów istniał. Z pisma Nr [...] z dnia [...] r. ze Starostwa Powiatowego w Z. - Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej istotnie wynika, że na dołączonej do pisma kopii mapy zasadniczej z dnia [...] r. znajduje się pojedynczy symbol rowu. Jednocześnie z powyższego pisma wynika jednak, że aby obiekt, o którym mowa w piśmie, zdefiniować jako rów należy ustalić i określić jego atrybuty jako rowu. Definiowanie obiektu i określanie na podstawie mapy czy jest to naturalny ciek czy rów (sztuczne koryto) nie jest bowiem właściwe. Podobne wnioski wynikają z dołączonego w dniu [...] r. pisma ze Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...] r. [...] skierowanego do M. B. (do wiadomości J. S.). Z uwagi na żądania zawarte we wniosku J. S. oraz konieczność ustalenia aktualnego stanu faktycznego w dniu [...] r. zostały przeprowadzone kolejne oględziny, podczas których stwierdzono, że na należącej do J. S. działce nr "B" jest usytuowana oczyszczalnia ścieków, z której wyprowadzona jest rura Ø 150 ułożona na poziomie gruntu, która spełnia role zabezpieczenia przelewowego, skierowana w kierunku drogi, z oczyszczalni również wystaje jeszcze jedna rura Ø 150 posadowiona na działce nr "B" w głąb działki. Jednocześnie do protokołu oględzin z dnia [...] r. J. P. złożył oświadczenie, że rowu na jego posesji nigdy nie było. Wobec powyższego w trakcie oględzin nie stwierdzono zmiany stosunków wodnych polegających na wstrzymaniu naturalnego odpływu wód lub zmianie jego kierunku ze szkodą dla gruntów J. S. Powyższe oznacza, że w sprawie nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, a polegająca na tym, że spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. W szczególności przeprowadzone w ramach postępowania oględziny nie doprowadziły do wniosku o naruszeniu stosunków wodnych przez J. i J. P. Przeprowadzone oględziny nie potwierdzają również, zdaniem organu, że wody opadowe nie mają obecnie możliwości naturalnego ujścia, co powoduje ograniczenie chłonności gruntu. Decyzja powyższa, jak wynika z jej części nagłówkowej, wydana została na podstawie art. 29 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne oraz art. 104 k.p.a. Od ww. decyzji odwołał się działający przez profesjonalnego pełnomocnika J. S. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wskazał, iż pomimo istnienia dowodu na okoliczność istnienia w przeszłości rowu jakim była załączona mapa obrazująca stan na [...] r. organ w decyzji uznał za bardziej przekonywujący dowód w postaci oświadczenia J. P., że rowu na jego posesji nie było. Ponadto organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazał, że po przeprowadzonych oględzinach w terenie stwierdził brak istnienia rowu, który spełniałby atrybuty rowu w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt. 13 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. -Prawo wodne. Organ stawiając taką tezę ma rację, jednakże to że rowu zaznaczonego na mapie nie ma w chwili obecnej nie znaczy, że nie było go przed rokiem [...] r., na co wskazuje jednoznacznie załączona mapa. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. pełnomocnik J. S. wskazał, iż teren, gdzie istniał rów nie tylko został zasypany i podniesiony ok. 0,6 m, ale też w tym miejscu osadzone jest ogrodzenie oraz wykonany został przez J. i J. P. mur oporowy, który całkowicie wstrzymuje przesączanie wody na gruncie. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu za źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Małżonkowie P., zasypując rów biegnący wzdłuż działki "A" spowodowali naruszenie stosunków wodnych min. na działce odwołującego. W wyniku zniszczenia rowu zmieniała się w sposób niekorzystny chłonność gruntu należącego do odwołującego. Brak obecnie zasypanego rowu, a także wykonanie muru oporowego powoduje w trakcie opadów problem z prawidłowym odpływem wody, czyniąc grunt grząskim, co jest równoznaczne z powstaniem szkody na gruncie odwołującego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, iż w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r. ustalono, że posesja J. i J. P. położona jest poniżej posesji J. S. stąd też wody spływają zgodnie z naturalnym spadkiem. Według oświadczenia M. B. - pełnomocnika J. S. J. P. wykonał mur oporowy, który całkowicie wstrzymuje przesączanie wody w gruncie, co powoduje negatywne oddziaływanie na grunty działek znajdujących się nad drogą tj. także na grunt J. S. Ani z treści protokołu, ani z treści uzasadnienia decyzji nie wynika jednak aby ewentualne zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływały na nieruchomości J. S. Organ II instancji podkreślił nadto, że zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Aby jednak zastosować te środki musi zostać udowodnione, że nastąpiła zmiana stosunków wodnych polegająca na wstrzymaniu naturalnego odpływu wód lub zmianie jego kierunku ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jak wynika z powyższego przesłanką konieczną do ponoszenia odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 29 ustawy prawo wodne jest poniesienie konkretnej szkody przez właściciela gruntu sąsiedniego. W rozpatrywanej sprawie w ocenie Kolegium nie można przyjąć , że "niekorzystna zmiana chłonności gruntu", o której mowa w odwołaniu strony stanowi szkodę w rozumieniu ustawy prawo wodne. W związku z powyższym zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie szkodliwie wpływająca na grunt J. S., co wyłącza zastosowanie rozwiązań z art. 29 ust. 3 ustawy prawo wodne. Pismem z dnia [...] r. działający przez fachowego pełnomocnika J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej naruszenie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego poprzez uznanie, że nie nastąpiła zmiana stosunków wodnych na gruncie szkodliwie wpływająca na grunt skarżącego oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podniósł, że skarżący na poparcie swoich twierdzeń przedstawił mapę, na której znajdował się zasypany przez J. i J. P. rów, czym udowodnił, iż nastąpiła zmiana stanu wody na gruntach. Ponadto podczas przeprowadzania wizji pełnomocnik wskazał na zasypanie i podniesienie terenu o około 0,6 m., w miejscu gdzie istniało koryto odprowadzające wody z tego obszaru, a w miejsce koryta jest ogrodzenie. Natomiast bezpośrednio za ogrodzeniem J. P. wykonał mur oporowy, którym całkowicie wstrzymuje odpływ wody na gruncie. Jeżeli organ miał wątpliwości dotyczące istnienia i zasypania rowu to winien był przeprowadzić inne dowody, celem dokonania właściwych ustaleń. Nadto, zdaniem pełnomocnika, w uzasadnieniu decyzji Burmistrza Gminy G., utrzymanej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazano, iż oględziny nie potwierdzają że wody opadowe nie mają obecnie możliwości naturalnego ujścia, co powoduje znaczne ograniczenie chłonności gruntu. Zdaniem skarżącego przeprowadzone oględziny nie mogą stanowić dowodu, iż dokonane zmiany stanu wody na gruncie nie wpłynęły szkodliwie na grunty sąsiednie, w tym grunt skarżącego. Organ prowadzący oględziny nie ma wystarczającej wiedzy i uprawnień, aby ocenić, czy zmiany dokonane na gruncie wpływają niekorzystnie na grunty sąsiednie i należało w tym zakresie powołać biegłego. Nie przeprowadzenie takiego dowodu, stanowi zdaniem skarżącego naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, a tym samym wydał błędne rozstrzygniecie, naruszając art. 29 Prawa wodnego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że nie było żadnej potrzeby powoływania biegłego. Dodatkowym pismem procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał tezę, iż okoliczności sprawy nie zostały wystarczająco wyjaśnione a ustalenie czy woda nie znajdująca odpływu czasem nie znajduje się w gruncie nie może zostać dokonane na podstawie oględzin wymagając opinii biegłego. W trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu [...] r. uczestnicy J. i J. P. podtrzymali twierdzenie o nie istnieniu na należącej do nich działce rowu, który miałby rzekomo zostać przez nich zasypany, na okoliczność swego twierdzenia okazali przywoływane już w czasie postępowania administracyjnego pismo Starosty [...] o z dnia [...] r. wyjaśniające, że oznaczenie na mapie zasadniczej z [...] r. symbolem rowu niezidentyfikowanego obiektu geograficznego było nadinterpretacją i po aktualizacji mapy w roku [...] symbol rowu został usunięty. W rzeczywistości u podstawy skarpy mogą bowiem gromadzić się wody opadowe nie ujęte w system kanalizacyjny. W konkluzji organ potwierdził, że obiekt, o którym mowa nie może być uznany za rów. Okazali też projekt zagospodarowania swej działki, na którym żaden rów nie został uwidoczniony. Nadto wskazali, że wykop uwidoczniony na zdjęciach został wykopany przez opiekującego się działką J. S. sąsiada. Zaakcentowali, że "mur oporowy", o którym wspomina skarżący to podmurówka pod ogrodzenie, podkreślili też, że działka J. S. położona jest powyżej działki należącej do nich. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że pozostaje ona w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie natomiast z ust. 3 powołanego przepisu jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Analiza przytoczonego przepisu prowadzi do nie budzącego wątpliwości wniosku, iż ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga zatem uprzedniego wykazania, iż właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie – por. szerzej np. J. Szachułowicz: Prawo wodne. Komentarz. Warszawa 2006, s. 105. Wydanie takiej decyzji w innych warunkach byłoby zatem niedopuszczalne. W konsekwencji wydanie decyzji takiej w realiach przedmiotowej sprawy wymagałoby jednoznacznego ustalenia, że istotnie, jak twierdzi J. S., na działce J. i J. P. istniał w granicy rów odprowadzający wodę m. in. z działki J. S., że rów ten został przez małżonków P. zasypany, że fakt ten spowodował zmianę stanu wód na gruncie oraz że zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie. Analogicznych ustaleń wymagałby podniesiony przez skarżącego na późniejszym etapie postępowania zarzut, że właściciele sąsiedniej działki w miejsce rowu wybudowali mur oporowy nie zezwalający na naturalny odpływ wody. Żadna z powyższych przesłanek nie znalazła potwierdzenia w sprawie. Wskazać bowiem w tym miejscu należy, jak to szeroko omówił w uzasadnieniu podjętej decyzji organ I instancji, że prowadzone postępowanie administracyjne w ogóle nie wykazało istnienia kiedykolwiek rowu, którego rzekome zasypanie zarzucił skarżący. Jak bowiem wynika z akt sprawy wprawdzie na kopii mapy zasadniczej z [...] r. figurował symbol rowu to jednak po aktualizacji mapy w [...] r. został on usunięty, a jak stwierdzono w piśmie Starosty [...], na które powołał się J. P. w trakcie prowadzonej przez organ wizji lokalnej, symbol ten stanowił jedynie nadinterpretację. Także organ I instancji, przywołując kolejne pismo Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w Z. podkreślił, że aby obiekt uwidoczniony na mapie uznać za rów musiałyby zostać określone jego atrybuty, sam bowiem symbol oznaczać może naturalny ciek wodny. Wobec braku dowodów na istnienie rowu żadne w konsekwencji dowody w sprawie nie przemawiają za tezą, iż J. i J. P. dokonali robót określonych przez skarżącego jako zasypanie rowu. Konsekwentnie w trakcie postępowania administracyjnego twierdzili oni zresztą, że żaden rów na terenie ich posesji nie istniał i w konsekwencji nie mogli dokonać jego zasypania. Brak też jakichkolwiek dowodów bądź choćby poszlak wskazujących na to by J. i J. P. dokonali wskutek tych bądź innych działań (np. budowy wedle słów skarżącego muru oporowego, który stosownie do oświadczenia uczestników w trakcie rozprawy przed tut. Sądem stanowi podmurówkę pod ogrodzenie) zmian stosunków wodnych na gruncie i to takich, które szkodliwie oddziaływają na grunty sąsiednie. W najmniejszym stopniu nie zostało bowiem wykazane, iż istotnie, jak stwierdzi skarżący, wskutek zmian stosunków wodnych wynikających z zasypania rowu bądź budowy muru oporowego, których to działań notabene nie stwierdzono w trakcie przeprowadzonych oględzin, zmniejszyła się chłonność gruntu i ta zmiana chłonności powoduje konkretne szkody na położonej wyżej działce J. S. Zauważyć w tym miejscu należy, że fakt, iż działka skarżącego położona jest powyżej działki uczestników P. jest w sprawie bezsporny. Wynika bowiem jednoznacznie z ustaleń organów (w tym oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji), nie został też zakwestionowany przez skarżącego. W konsekwencji organ I instancji odmówił żądanego przez J. S. przywrócenia stosunków wodnych do stanu sprzed [...] r. Notabene niejasnym jest dlaczego skarżący wiąże zmianę stosunków wodnych nie z datą dokonanego, jak twierdzi, zasypania rowu, tylko z datą wydania przez organ decyzji nakazującej mu usunięcie rury PCV odprowadzającej wody z jego działki, którą tą decyzję wykonał. Rozpoznające wniesione odwołanie Kolegium uznało zaskarżoną doń decyzję za nie naruszającą prawa, a ocenę tę, z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, należy zdaniem Sądu w całej rozciągłości podzielić. Wbrew zawartym w skardze i dodatkowym piśmie procesowym twierdzeniom pełnomocnika skarżącego okoliczności faktyczne sprawy nie budzą bowiem wątpliwości, których rozstrzygnięcie wymagałoby wiadomości specjalnych. Nie ma zatem uzasadnienia zarzut nie powołania przez organ biegłego, stosownie bowiem do art. 84 § 1 k.p.a. tylko wówczas organ winien rozważyć ewentualne zwrócenie się do biegłego jeśli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Sytuacja taka mogłaby mieć miejsce w razie potrzeby oceny zakresu zmian stosunków wodnych i ich wpływu na działki sąsiednie. W realiach przedmiotowej sprawy sytuacja taka nie ma jednak miejsca. J. S., który notabene żądanie przywrócenia stosunków wodnych zmienionych jego zdaniem przez małżonków P. zgłosił w trakcie trwającego z ich wniosku postępowania związanego z odprowadzaniem przez niego wód poprzez rurę PCV, w pierwszej fazie postępowania administracyjnego pomimo wezwania z dnia [...] r. aż do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] r. nie wskazał w ogóle na czym zmiana owa miałaby polegać. W dalszym toku postępowania, kiedy to zarzut zasypania rowu został sprecyzowany nawet nie uprawdopodobnił zaistnienia konkretnej szkody, o której mowa w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, nader ogólnie wskazując możliwość zmniejszenia chłonności gruntu. Nie znalazł też potwierdzenia zgłoszony w dalszej kolejności zarzut wybudowania muru oporowego i szkody jaka powstała wskutek zmiany stosunków wodnych na gruncie J. S. W konsekwencji, skoro okoliczności takie ani nie zostały wykazane bądź uprawdopodobnione przez skarżącego, ani też nie zostały stwierdzone przez orzekające w sprawie organy, pomimo właściwie, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak również wobec bezspornego faktu usytuowania działki skarżącego wyżej niż działki należącej do małżonków P. (co zasadniczo wyłącza możliwość zalewania działki J. S.) i braku dowodów na uniemożliwienie naturalnego spływu wód z jego działki, jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem mogła być tylko decyzja odmawiająca przywrócenia stosunków wodnych. Nie zachodziły bowiem przesłanki do wydania przez organ decyzji na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.