II SA/Gl 652/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na pismo Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] M.M. wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04 ( Dz.U. nr 15, poz. 119) wystąpił do Prezydenta Miasta C. z wnioskiem o zwrot nadpłaconej opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu dla będącego jego własnością samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż wysokość nadpłaty wynika z różnicy pomiędzy uiszczoną przez niego kwotą w wysokości 500 zł, a aktualną opłatą za wydanie karty pojazdu w kwocie 75 zł. W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w C. w piśmie z dnia [...] nr [...] wyjaśnił dlaczego był obowiązany do pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, informując jednocześnie, że wydanie karty pojazdu za opłatą jest czynnością administracyjno – techniczną, co oznacza brak możliwości wydania decyzji w tym zakresie. Jeżeli strona kwestionuje obowiązek uiszczenia opłaty jak i jej wysokość, wówczas może dochodzić swoich praw przed sądem powszechnym. Zaakcentował, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, stanowi, iż §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz. U. nr 137, poz. 1310) utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Natomiast nowa opłata zgodnie z przepisem §1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu ( Dz.U. nr 59, poz. 421) obowiązuje od 15 kwietnia 2006 r. W kolejnym piśmie z dnia [...] M.M. ponowił swój wniosek z dnia [...]. Natomiast organ w piśmie datowanym na dzień [...] nr [...] podtrzymał swoje stanowisko. Pismem z dnia [...] skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. podnosząc, że kwestionuje informacje zawarte w pismach [...] oraz [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło niedopuszczalności odwołania. Pismem z dnia [...] skarżący złożył w Urzędzie Miasta C. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem dnia [...]. Pismem dnia [...] nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na "czynność Prezydenta Miasta C. polegającą na odmowie zwrotu nadpłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 tego przepisu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu. Przepisy ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie przewidują uprawnienia dla organu do wydania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej. Właściwy organ zajmując w sprawie stanowisko zarządza zwrot nienależnej opłaty lub odmawia takiego zwrotu. Odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu należy do zakresu administracji publicznej. Odnosi się bowiem do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Stanowi zatem czynność materialno techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., na która przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie takiej skargi uzależnione jest jednak od wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na stanowisko Prezydenta Miasta C. było uprzednie wystąpienie przez skarżącego do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w skardze, pismo Naczelnika Wydziału Urzędu Miasta w C. z dnia [...] nr [...] zostało mu doręczone najpóźniej w dniu [...], gdyż w tym dniu skierował on pismo do organu, w którym odniósł się do uchybień zawartych w piśmie z dnia [...]. Tym samym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa mogło być skutecznie wniesione do dnia [...], bowiem z tym dniem upłynął czternastodniowy termin, którego bieg rozpoczął się od dnia doręczenia skarżącemu pisma Naczelnika Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w C. z dnia [...]. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jednakże pismo to zostało doręczone organowi dopiero w dniu [...]. Skarżący wystąpił z przedmiotowym wezwaniem z naruszeniem ustawowego czternastodniowego terminu, zatem należy uznać, że powyższa czynność nie była skuteczna. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, która wobec powyższego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na względzie podane argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, orzekł jak w sentencji.