II SA/Gl 653/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Organiściak po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. reprezentowanej przez radcę prawnego M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. pełnomocnik skarżącej K. O., złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G., z dnia [...] r., nr [...], o warunkach zabudowy dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na części działki nr [...], obręb [...], przy ul: [...] w G. wraz z budową infrastruktury towarzyszącej. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody skarżącej, w szczególności ze względu na możliwość uzyskania przez adresatów skarżonej decyzji pozwolenia na budowę i przystąpienia do realizacji inwestycji, czego jak podkreślił pełnomocnik skarżąca pragnie uniknąć. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Co do zasady więc, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Przepis ten nie ma jednak charakteru bezwzględnie suspensywnego. W myśl bowiem § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 przywołanego wyżej przepisu p.p.s.a, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jako takie jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu wyżej określonych przesłanek. Przy tym, ciężar dowodu spoczywa w tym zakresie na wnioskodawcy. Innymi słowy, to strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu powinna wykazać, że wykonanie ciążącego na niej zobowiązania spowoduje, iż wypełnią się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co prawda obowiązek taki nie wynika wprost z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym interesie procesowym. Niezależnie od powyższego w razie złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności rzeczą sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie, argumentacja pełnomocnika skarżącej sprowadzała się jedynie do twierdzenia, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody, w szczególności ze względu na chęć zapobieżenia przez skarżącą realizacji planowanej inwestycji. Złożony wniosek nie zawierał jednak w ocenie Sądu żadnych dodatkowych informacji bądź argumentów, odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących uprawdopodobnić, iż wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącej w żaden skonkretyzowany sposób nie wykazał, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji spełnione zostaną przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Takich okoliczności Sąd nie doszukał się także z urzędu. W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, iż wniosek pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony, stąd działając na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.