II SA/Gl 655/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. (R.) na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy K. R. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wnioskodawca przebywa obecnie w zakładzie karnym, w którym nie jest zatrudniony, a zarazem nie posiada żadnego majątku na wolności. Przy druku formularza nadesłane zostało zaświadczenie wystawione przez kierownictwo placówki penitencjarnej, w której osadzony jest skarżący, z treści którego wynika, że na koncie depozytowym skarżącego zgromadzone są środki pieniężne w wysokości 478,75 zł, a do dyspozycji wnioskodawcy pozostaje kwota 0,65 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wówczas, gdy osoba ubiegająca się o nie wykaże, że nie jest w stanie ponieść tego rodzaju wydatków bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim lub rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Skarżący przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. W tego rodzaju sytuacji w grę wchodzi w zasadzie wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną, jednakże nie każdy zakład karny prowadzi tego rodzaju przedsiębiorstwo. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący nie jest zatrudniony w zakładzie karnym, co wynika z przełożonego zaświadczenia wystawionego przez kierownictwo placówki penitencjarnej, w której osadzony jest wnioskodawca. K. R, posiada co prawda na rachunku depozytowym środki pieniężne w kwocie 478,75 zł, nie mniej jednak co do zasady ma on ograniczoną możliwość dysponowania nimi. Trzeba bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) ze środków gromadzonych przez skazanego, gromadzi się środki pieniężne, przekazywane skazanemu w chwili zwolnienia z zakładu karnego, przeznaczone na przejazd do miejsca zamieszkania i na utrzymanie, do wysokości jednego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracowników. W opisywanej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie skarżącemu drogi do sądu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.