II SA/Gl 666/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" Sp. Jawna w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności w zakresie gospodarki odpadami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 19 ust. 2 pkt 2, ust. 3,5 i 6, art. 20, art. 21, art. 26, art. 27, art. 28 oraz art. 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach ( obecnie Dz. U. Nr 39 z 2007 r. poz. 251 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o odpadach ) Starosta K. zatwierdził dla "A" S.C. E. M., M. K. z siedzibą w C., ul. [...] obecnie "A" Sp. J. (zwanej dalej skarżącą lub skarżącą Spółką) program gospodarki odpadami niebezpiecznymi z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie zbierania, transportu i odzysku również innych odpadów w sposób bliżej w tej decyzji określonej, na terenie zakładu położonego w P. W podjętym na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy wezwaniu z dnia [...] r. Starosta K. zobowiązał skarżącą do niezwłocznego zaniechania naruszeń związanych z niewłaściwym postępowaniem z odpadami w odniesieniu do warunków wynikających z w/w decyzji – w części dotyczącej magazynowania odpadów, sposobu prowadzenia ich odzysku i zbierania, przekazywania odpadów podmiotom nieuprawnionym, nieskładania w ustawowych terminach, zbiorowych zestawień danych o rodzajach i ilości odpadów i sposobach gospodarowania odpadami oraz prowadzenia ewidencji jakościowo – ilościowej odpadów. Uzasadniając wezwanie Starosta podniósł, że postępowanie skarżącej z odpadami narusza przepisy ustawy o odpadach oraz warunki określone w pkt 6.2 i pkt 11.1 decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami. Wezwanie to zostało sformułowane w związku z wynikami kontroli działalności skarżącej, przeprowadzonych w dniach [...] i [...][...] oraz [...] r. przez inspektorów działających w imieniu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K., zawartych w protokole pokontrolnym z [...]r. Po przeprowadzeniu w dniu [...] r. kontroli wykonania powyższego wezwania przez inspektorów Starostwa Powiatowego w K. ( protokół z kontroli w aktach adm.) Starosta K. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 23 ust. 2,3 i 4 ustawy o odpadach orzekł o wstrzymaniu działalności skarżącej w zakresie objętym w/w pozwoleniem z dnia [...] r. zobowiązując ją jednocześnie do usunięcia na własny koszt skutków prowadzonej działalności. Nadał też tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W następstwie wniesionego od tej decyzji przez skarżącą Spółkę odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. W toku ponownego rozpoznania sprawy Starosta K. opierając się na wynikach kontroli działalności skarżącej przeprowadzonej w dniach [...]r. przez Inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K., ujętych w protokole z [...]r., podjętym na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy o odpadach wezwaniem z [...] r. ponownie wezwał skarżącą Spółkę do niezwłocznego zaniechania naruszeń (opisanych w tym wezwaniu ) związanych z niewłaściwym postępowaniem z odpadami, jako naruszających przepisy ustawy o odpadach oraz warunki określone w pkt 2.2., 3.3., 6.2., 6.3., 11.1., i 11.2. decyzji zezwalającej tego Starosty z [...]r. Jednocześnie w wezwaniu tym zawarto pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści spowoduje wstrzymanie działalności skarżącej na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy. Kontrolę wykonania tego wezwania oraz przestrzegania warunków pozwolenia na prowadzenie działalności skarżącej w zakresie gospodarki odpadami inspektorzy Starostwa Powiatowego w K. przeprowadzili w dniu [...] r., co ujęto w sporządzonym w tym dniu protokole. Ponownie orzekając na podstawie art. 23 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy Starosta K. decyzją z dnia [...]r. ponownie wstrzymał działalność skarżącej Spółki w zakresie wynikającym z pozwolenia z dnia [...] r. W następstwie wniesionego od tej decyzji odwołania została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. W toku ponownego rozpoznania sprawy inspektorzy organu pierwszej instancji przeprowadzili w dniu [...] r. ponowną kontrolę ( oględziny ) działalności skarżącej Spółki w zakresie objętym pozwoleniem z dnia [...] r. i wezwaniem Starosty K. z dnia [...] r., której wyniki zostały opisane w sporządzonym w tym dniu protokole. Orzekając po raz trzeci Starosta K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 kpa i art. 23 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach ponownie wstrzymał działalność skarżącej Spółki jako wytwórcy odpadów w zakresie objętym pozwoleniem tego organu z dnia [...] r. Jednocześnie decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji opisał szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania z uwzględnieniem wyników zgromadzonych w sprawie dowodów – w odniesieniu do treści wezwania z dnia [...] r. w tym w szczególności w oparciu o ustalenia poczynione przez inspektorów organu podczas kontroli (oględzin) w dniach [...]r. i [...] r. Analizując wyniki postępowania dowodowego Starosta stwierdził, że skarżąca pomimo wezwania narusza w swojej działalności w dalszym ciągu przepisy ustawy o odpadach oraz działa niezgodnie z pozwoleniem wynikającym z decyzji z dnia [...] r. Ustalił, że skarżąca na terenie swojej działalności nie zapewniła należytej ochrony przed zanieczyszczeniem środowiska gruntowo – wodnego. W tym względzie powołał się na szczegółowe wyniki badań próbek gleby ( gruntu ) pobranych w czasie kontroli przeprowadzonych przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. Delegatury w C. w dniach [...] r[...] r. oraz [...] r. Wyniki tych badań wskazują na wielokrotne przekroczenia dopuszczalnych wielkości wskaźników określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia [...] r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi ( Dz. U. Nr 165 z roku 2002, poz. 1359, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie standardów jakości gleby ). Dla wykazania postępującego zanieczyszczenia terenu działalności skarżącej powołał się przy tym organ orzekający na wyniki badań parcel gruntu z części tego terenu ( przy funkcjonującej wówczas instalacji przerobu zgarów ) pobranych podczas kontroli dokonanej przez inspektorów WIOŚ w K. Delegatura w C. w dniu [...] r. Wyniki tych badań zostały przy tym ocenione przy przyjęciu, że grunty na terenie zakładu skarżącej Spółki zalicza się zgodnie z rozporządzeniem w sprawie standardów jakości gleby do grupy B rodzaju gruntów tj. do gruntów zaliczonych do użytków rolnych. Skarżąca nie podjęła przy tym działań zmierzających do likwidacji stwierdzonego zanieczyszczenia gleby, co wynika z wyjaśnienia złożonego podczas oględzin w dniu [...] r. przez prokurenta W. M. Dalej organ orzekający stwierdził, że z naruszeniem decyzji zatwierdzającej z dnia [...] r. odpady o kodach [...] magazynowane są na placu na utwardzonej powierzchni zamiast w hali zakładu na utwardzonym betonowym podłożu lub pod zadaszoną wiatą magazynową o utwardzonym podłożu, zaś odpady o kodzie [...] w pomieszczeniu magazynowym zamiast w hali zakładu na utwardzonym cementowym podłożu lub pod zadaszoną wiatą magazynową o utwardzonym podłożu. Plac zakładowy o utwardzonej powierzchni na którym magazynowane są odpady nie został wyposażony w instalację kanalizacji deszczowej, co powoduje, że zanieczyszczone wody opadowe z tego planu spływają bezpośrednio do ziemi. Stan taki stwarza realne zagrożenie dla wód podziemnych oraz gleby, tym bardziej, że zanieczyszczona gleba nie została dotąd usunięta. Zarzucił dalej Starosta, że niezgodnie z pozwoleniem skarżąca prowadziła odzysk odpadu o kodzie [...]. W [...] r. prowadziła bez pozwolenia działalność w zakresie zbierania odpadu o kodzie [...] ( a nie w zakresie jego odzysku ) oraz w zakresie wytwarzania odpadów o kodach [...] Zarzucił też organ pierwszej instancji, że skarżąca z naruszeniem treści art. 24 ust. 5 i art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach nie składała zbiorowych zestawień i informacji o ilości i rodzajach odpadów wytwarzanych, zbieranych i odzyskiwanych, ujętych w decyzji zatwierdzającej z dnia [...] r. – w przypadku zaniechania wytwarzania, zbierania i odzyskiwania takich odpadów. W toku przeprowadzonej działalności skarżąca przekroczyła też dopuszczalną do odzysku w ciągu roku ilość odpadu o kodzie [...]– aluminium; wynoszącą zgodnie z decyzją zatwierdzającą [...] Mg/rok. W konsekwencji Starosta stwierdził, że skarżąca Spółka swoją działalnością naruszyła warunki określone w pkt 6 – 2, pkt 9 - aluminium i pkt 11.1 decyzji z dnia [...]r. zatwierdzającej programy odpadami niebezpiecznymi oraz art. 28 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 24 ust. 5 i art. 37 ust. 1 ustawy o odpadach. Wskazał też, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...] r. działki o nr ewid. [...],[...] i [...] położone w P. na których skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, położone są na terenie przeznaczonym pod obsługę rolnictwa, rolnicze ośrodki produkcyjne o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki ( symbol [...]), a nie pod przemysł. W planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do [...] r. działki te były natomiast położone w strefie produkcyjno – usługowej – tereny obsługi rolnictwa ( symbol [...]). Nigdy też nie została wydana decyzja o wyłączeniu terenu tych działek z produkcji rolnej. W odwołaniu od w/w decyzji z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: 1. Art. 23 ust. 2,3 i 4 ustawy o odpadach przez błędne ich zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący przedsiębiorca naruszył przepisy w/w ustawy w sposób uzasadniający wstrzymanie jego działalności. 2. Art. 77 w związku z art. 7 kpa poprzez wydanie decyzji w oparciu o wyniki analiz próbek gruntu, przy których zastosowano błędne kryterium kwalifikacji gruntu. 3. Art. 80 w związku z art. 7 kpa przez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że zarzuty zawarte w decyzji odnoszą się jedynie do tej części decyzji Starosty K. z dnia [...]r., która dotyczy działalności polegającej na odzysku i zbieraniu odpadów. Tymczasem nieprawidłowo zastosowano przepis art. 23 ustawy, odnoszący się do wytwórców odpadów niebezpiecznych w sytuacji gdy Spółka nie wytwarza takich odpadów, zamiast art. 30 ustawy. Ten ostatni przepis w przeciwieństwie do art. 23 nie nakłada obowiązku nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Dalej zakwestionowano w odwołaniu stanowisko organu I instancji co do spowodowania przez skarżącą zanieczyszczenia gleby, magazynowania odpadów o kodach [...] ([...] ), odzysku odpadów o kodzie [...] ; zbieranie odpadu o kodzie [...]. Zarzuciła, że w wykonaniu wezwania zaprzestała wytwarzania odpadów o kodach [...]i tym samym dostosowała również swoją działalność do decyzji zatwierdzającej z dniem [...]r. Podniesiono dalej w odwołaniu, że stosownie do art. 36 i art. 37 ustawy zbiorcze zestawienia i informacje są przekazywane, jeżeli dany odpad zostanie wytworzony, odzyskany lub zebrany. Wynika to z literalnego brzmienia tego przepisu. Ustawa nie wymaga składania informacji w sytuacji braku wytworzenia, zebrania lub odzyskania odpadu. Odnośnie odpadu o kodzie [...] ([...]) stwierdzono, że nie jest zasadnym zarzut przekroczenia ilości jego odzysku w sytuacji gdy Spółka przekazała złom aluminiowy, a następie płacąc za usługę przetopu odebrała wyrób gotowy. Tym samym nie dokonała odzysku tego odpadu. Konkludując pełnomocnik Spółki stwierdził, że zarzuty dotyczące zanieczyszczenia gruntu, przekroczenia ilości odpadu [...] i prawa do magazynowania odpadów w określonych miejscach, są sporne, zarzut dotyczący składania zestawień został wyjaśniony oraz że Spółka zaprzestała wytwarzania odpadów nie objętych decyzją z [...] r. Stwierdził również pełnomocnik odwołujących się, że nie każde uchybienie może skutkować konsekwencjami w postaci wstrzymania działalności. Niektóre uchybienia są bowiem penalizowane przez ustawodawcę jako wykroczenia co niejako wyklucza stosowanie innych sankcji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 23 ustawy o odpadach utrzymało orzeczenie organu I instancji w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdziło, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o odpadach, jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń. Natomiast, jeżeli wytwórca odpadów niebezpiecznych mimo wezwania, o którym mowa w ust. 1, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, właściwy organ wstrzymuje w drodze decyzji, działalność wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi ( art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach). Decyzji tej właściwy organ nadaje rygor natychmiastowej wykonalności, uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności wytwórcy odpadów w zakresie objętym programem gospodarki odpadami niebezpiecznymi ( art. 23 ust. 3 ustawy o odpadach ). W świetle tego unormowania SKO nie podzieliło zarzutu odwołania o błędnym zastosowaniu w sprawie art. 23 zamiast art. 30 ustawy o odpadach. Zwróciło uwagę na bezsporny fakt, iż Spółka dysponuje decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi z uwzględnieniem prowadzenia działalności w zakresie zbierania, transportu i odzysku odpadów. Przepis art. 23 ustawy o odpadach dotyczy właśnie wytwórcy odpadów niebezpiecznych, który uzyskał decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi i działa wbrew jej postanowieniom lub narusza przepisy ustawy o odpadach. Istotnie art. 31 § 1 ustawy o odpadach zwalnia wytwórcę odpadów, który posiada decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, z obowiązku uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów. Zwrócić jednak należy uwagę, iż taki wytwórca odpadów we wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi jest obowiązany uwzględnić odpowiednio wymagania przewidziane dla wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu odpadów ( art. 31 ust. 2 ustawy o odpadach ). Tym samym uzyskując decyzję zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi wytwórca odpadów uzyskuje także pozwolenie na prowadzenie działalności w zakresie odzysku, unieszkodliwiania, zbierania lub transportu innych odpadów. Przepis ten ma bowiem na celu odstąpienie od konieczności uzyskiwania kolejnych pozwoleń, z uwagi na rygorystyczne wymagania stawiane wytwórcy odpadów niebezpiecznych. Dlatego też brak jest zdaniem SKO podstaw do przyjęcia twierdzenia, że jeżeli naruszenia w prowadzonej działalności nie dotyczą wytwarzania odpadów niebezpiecznych, należy stosować inne uregulowania. Zwrócić należy zdaniem organu odwoławczego uwagę, że wytwórca odpadów niebezpiecznych jest poddany surowszym rygorom w całym zakresie swej działalności nie pozostali wytwórcy odpadów. Bez znaczenia jest czy faktycznie wytwarza on odpady niebezpieczne. Najistotniejszą okolicznością jest dysponowanie obowiązującą decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, która daje takiemu podmiotowi prawo legalnego gospodarowania takimi odpadami. Tym samym zdaniem SKO organ I instancji zobowiązany był do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie standardów jakości gleby, glebę lub ziemię uznaje się za zanieczyszczoną, gdy stężenie co najmniej jednej substancji przekracza wartość dopuszczalną. Natomiast § 2 tego rozporządzenia określa grunty, jakie należy zaliczyć do poszczególnych grup. Zgodnie z nim do grupy B należą grunty zaliczone do użytków rolnych z wyłączeniem gruntów pod stawami i gruntów pod rowami, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, nieużytki, a także grunty zabudowane i zurbanizowane z wyłączeniem terenów przemysłowych, użytków kopalnych oraz terenów komunikacyjnych. Natomiast do grupy C należą tereny przemysłowe, użytki kopalne, tereny komunikacyjne. Decydujące znaczenie dla tej kwalifikacji ma przy tym funkcja danego terenu wynikająca z planu zagospodarowania przestrzennego, a to zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm., zwanej dalej Prawem ochrony środowiska). Dalej SKO powołało się na treść § 31 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. z [...] r. zgodnie z którym działki o nr ewid. [...] w miejscowości P., gm. W., powiat k., położone są w obszarze oznaczonym jako [...] z przeznaczeniem podstawowym dla symbolu [...]obsługa rolnictwa, rolnicze ośrodki produkcyjne o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki, przeznaczeniem dopuszczalnym: a. zabudowa zagrodowa, b. towarzysząca zabudowa, gospodarcza, c. infrastruktura techniczna, i zakazem zabudowy obiektami o innej funkcji. Z kolei dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] plan ten ustala przeznaczenie podstawowe: zieleń izolacyjna, przeznaczenie dopuszczalne: sieci i urządzenia infrastruktury technicznej oraz zakaz budowy obiektów kubaturowych. W konsekwencji SKO powołując się na stanowisko wyrażone w Komentarzu do Prawa ochrony środowiska autorstwa K. Gruszeckiego (LEX, 2007) uznało, że w tych przepadkach, w których dla danego terenu został opracowany na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie jest istotne, w jaki sposób nieruchomość, na której degradacji uległa gleba lub ziemia, była wykorzystywana dotychczas. Z punktu widzenia obowiązku rekultywacyjnego istotne jest osiągnięcie przez glebę i ziemię standardów umożliwiających przeznaczenie nieruchomości, na której się one znajdują, na cele przewidziane w planie zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów dla oceny standardów jakości gleby nie ma również znaczenia przeznaczenie określone w ewidencji gruntów. Wobec tego zdaniem organu odwoławczego teren na którym odwołująca się Spółka prowadzi działalność nie może zostać zakwalifikowany jako teren przemysłowy, a w konsekwencji zaliczony do grupy C. Przemysł jest bowiem rozwiniętą na wielką skalę działalnością polegającą na pozyskiwaniu (wydobywaniu ) zasobów przyrody i ich przetwarzaniem w celu zaspokojenia potrzeb ludzkich. Elementem odróżniającym przemysł od innego rodzaju działalności jest jego skala. Zakłady przemysłowe z uwagi na skalę prowadzonej działalności nie są w stanie ograniczyć powodowanych uciążliwości do granic działki, na której wykonywana jest działalność. Za zasadne uznało zatem SKO zaliczenie gruntu skarżącej do grupy B, która obejmuje oprócz użytków rolnych także tereny zabudowane i zurbanizowane. Zgodnie z planem zagospodarowania podstawowym przeznaczeniem tego terenu jest obsługa rolnictwa, a nie prowadzenie działalności o charakterze przemysłowym. Podniosło też SKO, że nawet przy założeniu, iż działalność Spółki odbywa się na terenach przemysłowych, to także dla tej grupy terenów dopuszczalne stężenia niektórych substancji na działkach odwołującej się zostały przekroczone. W przypadku gleby pobranej w dniu [...] r. przekroczenie dopuszczalnego stężenia dla grupy C dotyczy m.in. takich substancji jak: cynk, kadm, ołów, arsen, zaś w odniesieniu do próbek pobranych w dniu [...] cynku, miedzi i ołowiu. Wynika z tego, że standardy gleby nie odpowiadają nawet dozwolonym poziomom natężenia tych substancji dla terenów przemysłowych. Potwierdziło też SKO ustalenia organu I instancji co do nieprawidłowości w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów zbieranych o kodach [...] oraz odpadów dopuszczonych do odzysku o kodach [...]. Przyjęło przy tym, że zgodnie z pkt 6.2. i pkt 11.1 decyzji zatwierdzającej z dnia [...] r. odpady te powinny być magazynowane w hali na utwardzonym podłożu lub pod wiatą na utwardzonym podłożu . Odmienną wykładnię treści tych zapisów przedmiotowej decyzji nadającą przesądzające znaczenie użytym znakom interpunkcyjnym, Kolegium uznało za nietrafną. Prowadziłaby bowiem do nieuzasadnionego "łagodniejszego" traktowania w tym względzie odpadów przeznaczonych do odzysku. W konsekwencji Kolegium uznało, że wymaganego sposobu magazynowania nie spełnia magazynowanie odpadów jedynie na utwardzonym podłożu, nawet gdy ma to miejsce w szczelnych metalowych pojemnikach przykrytych folią. Zdaniem organu odwoławczego skoro odwołująca się podczas kontroli w dniu [...] r. dysponowała odpadami o kodach [...], nie mając pozwolenia na gospodarkę tymi odpadami, czyli również w zakresie ich magazynowania, to z tego też powodu naruszała treść decyzji Starosty z dnia [...] r. SKO potwierdziło również stanowisko Starosty K. co do naruszenia przez Spółkę obowiązku składania marszałkowi województwa zbiorczych zestawień danych o odpadach, zgodnie z treścią art. 37 ustawy. Przyjęto przy tym, że obowiązek ten spoczywał na Spółce również w przypadku gdy w danym okresie nie odzyskiwała, wytwarzała lub nie zbierała odpadów objętych uzyskanym pozwoleniem. Analizując dołączone do odwołania dokumenty organ odwoławczy potwierdził też ustalenie, że odwołująca się przekroczyła wynikającą z decyzji z dnia [...] r. wielkość odzysku odpadu o kodzie [...]. Końcowo podniosło SKO, że w świetle treści art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach nie ma znaczenia rodzaj stwierdzonych naruszeń przepisów tej ustawy lub działań niezgodnych z decyzją zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi. Przepis ten nie wprowadza bowiem żadnych wymagań, co do oceny stopnia naruszenia ustawy czy decyzji zezwalającej. Już zaistnienie chociażby jednego naruszenia może prowadzić do podjęcia rozstrzygnięcia o wstrzymaniu działalności wytwórcy odpadów. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO z dnia [...]r. pełnomocnik "A" spółka jawna wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania powtarzając w ogólnym zarysie zarzuty sformułowane wcześniej w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 6 pkt 8 c i 11 ustawy z dnia 13 kwietnia 2002 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku ich używania ( Dz. U. Nr 75 poz. 493) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku ( Dz. U. Nr 82 poz. 501) przez uznanie za udowodnioną okoliczność, iż to skarżąca dokonała zanieczyszczenia gruntu. Zarzucił nadto, że z naruszeniem art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 79 Kpa został pozbawiony udziału w czynnościach dowodowych. W zakresie tych dodatkowych zarzutów podniósł, że wcześniej teren zajmowany przez skarżącą do prowadzenia działalności był wykorzystywany do działalności prowadzonej przez Spółdzielnię Kółek Rolniczych, a następnie przez inny "zakład branży złomiarskiej". Dla ustalenia, że to skarżąca dokonała zanieczyszczenia tego terenu należałoby porównać obecny stan tego zanieczyszczenia z danymi z okresu kiedy skarżąca przejmowała teren, tj. z [...] r. a tego nie uczyniono. Podniósł też pełnomocnik skarżącej, że z obowiązujących przepisów nie wynika dostatecznie jaka powinna być metodologia badań zanieczyszczeń gleby. Nie wiadomo zatem czy badania zanieczyszczeń zostały przeprowadzone prawidłowo, w szczególności gdy nie wzięto pod uwagę "tzw. lokalnego naturalnego echa geochemicznego dla poszczególnych pierwiastków i związków chemicznych z uwzględnieniem regionalnego opadu zanieczyszczeń". Podniesiono również, że skoro skarżąca uzyskała pozwolenie na prowadzenie działalności przed uchwaleniem planu z [...]r. to treść tego planu nie może wpływać na zmianę statusu terenu z którego korzysta. Nawet jednak biorąc pod uwagę zapisy tego planu brak było zdaniem skarżącej podstaw do zakwalifikowania jej terenu do gruntów grupy "B" a nie "C" w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi, a to w sytuacji gdy zgodnie z tym planem teren ten może być wykorzystywany m.in. pod rolnicze ośrodki produkcyjne. O przemysłowej klasyfikacji tych gruntów świadczy też ich oznaczenie w rejestrze gruntów symbolem "Ba" – tereny przemysłowe. O takim charakterze tego terenu świadczy też treść projektu nowego planu zagospodarowania Gminy W., będącego w fazie opracowywania. Uzasadniając zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 79 Kpa pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie był powiadomiony o czynnościach kontrolnych przeprowadzonych w terenie w dniach [...]r. przez inspektorów WIOŚ "jako agendy Starostwa". Z tego też powodu czynności te, zakończone pobraniem próbek gleby powinny być powtórzone. W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie przedstawione wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnośnie zanieczyszczenia terenu na którym prowadzona jest działalność przez skarżącą organ odwoławczy zaakcentował, że według badań gleby z tego terenu pobranej w [...] r. przekroczenie dopuszczalnych stężeń metali dotyczyło jedynie ołowiu. Oznacza to, że występujące obecnie przekroczenia również w odniesieniu do innych pierwiastków są następstwem działalności skarżącej. Podniesiono przy tym, że wyników badań próbek gruntu skarżąca skutecznie nie podważyła. Badania te zostały przy tym wykonane przy wykorzystaniu powszechnie akceptowanych i sprawdzonych metod. Organ odwoławczy stwierdził też, że terenu działalności skarżącej z uwagi na charakter i skalę tej działalności nie można zaliczyć do terenów przemysłowych w rozumieniu zarówno obowiązującego planu zagospodarowania jak i w rozumieniu rozporządzenia z dnia [...]r. w sprawie standardów jakości gleby.... Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego lub z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania. Nie zachodzą też zdaniem Sądu przesłanki uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu błędnego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o treść art. 23 zamiast art. 30 ustawy o odpadach należy stwierdzić, że Sąd tego zarzutu nie podziela. Podstawa materialno-prawna takiego rozstrzygnięcia powinna bowiem zdaniem Sądu nawiązywać, jak to zasadnie przyjęło SKO, do podstawy materialno-prawnej wydanego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej dotyczącej odpadów. Skoro odnośnie skarżącej Spółki podstawę tę zgodnie z decyzją Starosty K. z dnia [...]r. stanowił art. 19 ustawy o odpadach, w oparciu o który skarżąca uzyskała zatwierdzenie programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi z uwzględnieniem działalności w zakresie zbierania, transportu i odzysku również innych odpadów, to konsekwentnie należy przyjąć, że w przypadku naruszeń przepisów ustawy lub warunków wydanego zezwolenia podstawę wydanego orzeczenia powinien stanowić art. 23 ustawy. Jak to bowiem wynika z art. 31 decyzja o zatwierdzeniu programu gospodarki odpadami niebezpiecznymi uwzględnia w takim przypadku również wymagania przewidziane dla wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie tych innych odpadów. Nie wydaje się zatem zdaniem Sądu racjonalne twierdzenie, że w zakresie działalności prowadzonej na podstawie art. 19 ustawy z uwzględnieniem treści jej art. 31 podstawę nałożenia sankcji na podmiot korzystający z zezwolenia, w przypadku gdy w swojej działalności narusza on przepisy ustawy o odpadach lub decyzji zezwalającej ( zatwierdzającej program), mogłyby stanowić dwa różne przepisy ( art. 23 ust. 2 lub art. 30 ust. 2) w zależności od tego czy naruszenia te dotyczą gospodarki odpadami niebezpiecznymi czy też innymi odpadami. Należy w tym względzie nadto podnieść, że zdaniem Sądu kwestia ta nie ma dla rozstrzygnięcia skargi istotnego znaczenia. Przyjęcie, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 30 ust. 2 ustawy dawałoby bowiem podstawę do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącej w rozumieniu art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy organ cofa bowiem zezwolenie na prowadzenie działalności, gdy tymczasem zgodnie z art. 23 ust. 2 wstrzymuje jedynie działalność podmiotu mającego pozwolenie na działalność w zakresie gospodarki odpadami. Na etapie oceny legalności decyzji ostatecznej nie ma przy tym istotnego znaczenia, że zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy decyzji wydanej na podstawie art. 23 ust. 2 nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ostateczna podlega bowiem wykonaniu nawet wtedy gdy rygor taki decyzji organu pierwszej instancji nie był nadany. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem Kolegium, że bez znaczenia dla wstrzymania działalności w zakresie gospodarki odpadami na podstawie art. 23 ust. 2 ( podobnie zresztą jak w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 30 ust. 2 ) ustawy jest rodzaj stwierdzonych naruszeń oraz ilość naruszeń warunków udzielonego zezwolenia oraz przepisów ustawy o odpadach. Ustawa ta nie posługuje się również rozróżnieniem na istotne i nieistotne warunki zezwolenia czy naruszenia przepisów, które różnicowałyby rodzaje sankcji z tego tytułu. Istotne jest aby przedsiębiorca, mimo wcześniejszego wezwania sformułowanego zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 nadal naruszał przepisy ustawy lub działał niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Treść przepisu art. 23 ust. 2 wskazuje, że decyzja o wstrzymaniu w takim przypadku działalności przedsiębiorcy ma charakter związany. Biorąc pod uwagę treść decyzji zezwalającej z dnia [...]r. oraz treść wezwania z dnia [...]r. zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organów obu instancji, że skarżąca pomimo tego wezwania nie zaprzestała naruszania przepisów ustawy o odpadach oraz warunków tego zezwolenia. Gdy chodzi o zezwolenie, to w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyników kontroli przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu [...]r. i [...]r., podzielić należy stanowisko organów orzekających, że skarżąca Spółka w dalszym ciągu niezgodnie z warunkami określonymi w pkt 6.2. i 11.1. zezwolenia z dnia [...]r. dokonywała magazynowania odpadów zbieranych i przeznaczonych do odzysku. Odpady o kodach [...], nie były bowiem magazynowane jak to wynika z zezwolenia w pomieszczeniach magazynowych, względnie w hali zakładu na utwardzonym betonowym podłożu lub też pod zadaszoną wiatą na utwardzonym, wybetonowanym podłożu lecz na placu poza takimi obiektami. Zdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia, że większość tych odpadów była gromadzona w specjalnych pojemnikach lub w "big bagach". O tym, że zgodnie z w.w. punktami zezwolenia odpady te powinny być magazynowane co najmniej na utwardzonym, betonowym podłożu pod zadaszoną wiatą magazynową, świadczy zdaniem Sądu dodatkowo treść programu gospodarki odpadami z [...]r. dołączonego do wniosku o wydanie zezwolenia, uzupełnionego pismem dnia [...]r. Z programu tego wynika, że magazynowanie odpadów miało mieć miejsce w hali lub pomieszczeniach magazynowych na wybetonowanym podłożu względnie pod zadaszoną wiatą na wybetonowanym podłożu. Tak też należy zatem odczytywać treść pkt 6.2 i 11.1 zezwolenia, które uwzględniało przecież w tym względzie wnioski skarżącej Spółki ( a w zasadzie jej poprzedniczki prawnej). Za takim odczytywaniem treści zezwolenia przemawia nadto zdaniem Sądu okoliczność, że takie określenie warunków magazynowania odpadów miało przecież uniemożliwiać negatywne oddziaływanie odpadów na środowisko i zdrowie ludzi. Z tego też względu nie ma zdaniem Sądu podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącej, że treść zezwolenia należy odczytywać w tym względzie w ten sposób, że dla spełnienia jego warunków wystarczające jest magazynowanie odpadów na wolnym powietrzu jeżeli ma to miejsce na utwardzonym lub wybetonowanym podłożu. Odpady magazynowane w ten sposób są bowiem bardziej narażone na niekorzystne działanie takich czynników atmosferycznych jak opady deszczu lub śniegu, co stwarza niewątpliwe zagrożenie dla środowiska, zwłaszcza w sytuacji gdy jak to ustalono teren na którym skarżąca prowadzi działalność nie posiada funkcjonującej prawidłowo kanalizacji deszczowej z odpowiednimi urządzeniami zapobiegającymi przedostawaniu się zanieczyszczeń do środowiska, w tym do gleby. O tym, że do takiego zanieczyszczenia faktycznie doszło świadczą wyniki badań gruntu z terenu działalności skarżącej. Za przyjętą wyżej przez Sąd wykładnią treści pkt 6.2 i 11.1, zgodną w tym przedmiocie z wykładnią organów orzekających, przemawia nadto wynikający z decyzji zezwalającej z dnia [...] r. wymóg takiego prowadzenia przez skarżącą działalności, aby nie oddziaływała ona negatywnie na środowisko, w tym na środowisko gruntowo – wodne. W konsekwencji należy podzielić też zdaniem Sądu stanowisko organów obu instancji, że o naruszeniu tego wymogu oraz pkt 2 wezwania z dnia [...] r. świadczy stopień zanieczyszczenia gruntu na terenie prowadzonej przez skarżącą działalności, będący jej następstwem, a przekraczający dopuszczalne normy. Przesądza to jednocześnie, że postępowanie skarżącej z odpadami narusza treść art. 8 ustawy o odpadach w związku z art. 101 pkt 1 c i art. 103 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska nakazującymi utrzymanie jakości gleby i ziemi co najmniej na poziomie wymaganych standardów. Zgodnie z art. 103 ust. 3 Prawa ochrony środowiska standard jakości gleby i ziemi określa zaś zawartość niektórych substancji w glebie albo ziemi poniżej których żadna z funkcji pełnionych przez powierzchnię ziemi nie jest naruszona. Standardy te ustala się zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia [...]r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi, przy czym zgodnie z art. 103 ust. 4 Prawa ochrony środowiska funkcję pełnioną przez powierzchnię ziemi ocenia się na podstawie jej faktycznego zagospodarowania i wykorzystania gruntu, chyba że inna funkcja wynika z planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji gdy dla danego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to właśnie jego zapisy przesądzają o zakwalifikowaniu terenu gruntu lub ziemi z danego terenu do poszczególnych grup o jakich mowa w § 2 w/w rozporządzenia. Rację ma zatem w tym względzie zdaniem Sądu SKO, że w takiej sytuacji nie jest istotne, w jaki sposób nieruchomość, na której degradacji uległa gleba lub ziemia, była wykorzystywana dotychczas. Jej standard powinien być bowiem oceniany z przeznaczeniem wynikającym z obowiązującego zagospodarowania planu ( tak też K. Gruszecki w powołanym przez SKO komentarzu do Prawa Ochrony Środowiska, LEX, 2007 – do art. 103). Z tego też powodu nie ma w tym przedmiocie istotnego znaczenia przeznaczenie ziemi i gleby określone w ewidencji gruntów, na które powołuje się skarżąca. W świetle tych przepisów nie ma też w tej materii istotnego znaczenia dopuszczony w planie zagospodarowania tymczasowy sposób zagospodarowania danego terenu, na który ( § 33 miejscowego planu zagospodarowania ) również powołuje się skarżąca. Jak wynika z planu zagospodarowania Gminy W. uchwalonego uchwałą Rady tej Gminy Nr [...] działki nr ewid. [...] wykorzystywane przez skarżącą znajdują się na terenie oznaczonym w tym planie symbolem [...] z przeznaczeniem podstawowym : obsługa rolnictwa, rolnicze ośrodki produkcyjne o uciążliwości niewykraczającej poza granice działki oraz z przeznaczeniem dopuszczalnym : zabudowa zagrodowa, towarzysząca zabudowa gospodarcza i infrastruktura techniczna oraz na terenie oznaczonym symbolem [...] z przeznaczeniem podstawowym zieleń izolacyjna i przeznaczeniem dopuszczalnym : sieci i urządzenia infrastruktury technicznej ( oraz zakazom budowy obiektów kubaturowych ). W świetle treści tego planu również Sąd stoi na stanowisku, że grunty te powinny być zakwalifikowane do grupy B o jakiej mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi. Dla zaliczenia tych gruntów zgodnie z tym rozporządzeniem do terenów przemysłowych ( grupa C) należałoby bowiem przyjąć, że charakter przemysłowy mają tereny wykorzystywane pod zakłady obsługi rolnictwa lub pod rolnicze ośrodki produkcyjne o uciążliwości niewykraczającej poza granicę działki ( wykluczenie jako przemysłowego innego przeznaczenia tego terenu – zgodnie z treścią w/w planu zagospodarowania, wydaje się bowiem zdaniem Sądu oczywiste ), co nie wydaje się zasadne. Jak to bowiem trafnie podniosło SKO, o kwalifikowaniu działalności jako przemysłowej decyduje duży zakres prowadzonej działalności produkcyjnej, przetwórczej lub wydobywanej. Wtedy zaś trudno mówić o ograniczeniu możliwości oddziaływania takiej działalności do granic działki na której jest prowadzona. W konsekwencji trudno przyjąć aby taka działalność była zgodna z treścią w/w planu zagospodarowania. Przyjmując, że grunty wykorzystywane przez skarżącą należy zakwalifikować do grupy B, zasadnie uznały organy orzekające, że nie spełniają one wynikających z w/w rozporządzenia standardów. Konstatacja ta wynika bowiem z wyników badań tych gruntów, z których dowód dopuściły organy orzekające, które zostały wykonane na próbkach gruntu pobranych z terenu skarżącej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. podczas kontroli w dniu [...]r. Sąd wziął przy tym pod uwagę jedynie wyniki badań próbek oznaczonych numerami: [...] ( sprawozdanie z badań nr [...]) jako pobranych z zachodniej części terenu skarżącej, gdzie prowadziła ona przeróbkę zgarów. Tylko bowiem dla tego terenu istnieją porównawcze badania gleby przeprowadzone w [...] r. ( sprawozdanie z badań nr [...]). Dla oceny, że prowadzona przez skarżącą gospodarka odpadami negatywnie oddziaływała na środowisko istotne znaczenie ma wykazanie, że doszło w tym czasie tj. w okresie działalności skarżącej do pogorszenia standardów gleby ( a nie tylko do przekroczenia wynikających z tych standardów wskaźników). W świetle wyników badań, opisanych w tych sprawozdaniach oraz w piśmie WIOŚ w K. z dnia [...]r. do Starostwa Powiatowego w K., dowód w tym przedmiocie został zdaniem Sądu przeprowadzony. Wynika z nich bowiem, że doszło w tym czasie co najmniej do znacznego zwiększenia przekroczeń dopuszczalnej normy zawartości ołowiu i cynku oraz wystąpiło przekroczenie dopuszczalnych stężeń niklu, chromu i kadmu. Wbrew zarzutom zawartym w skardze brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że wyniki tych badań nie są reprezentatywne, czy też zostały oparte na niewłaściwych metodach badań. Twierdzenia te zostały bowiem sformułowane bardzo ogólnie i nie zostały oparte na konkretnych przepisach prawa. Skarżąca nie przedstawiła też konkretnych dowodów podwarzających te badania. W tym względzie Sąd podziela argumentację SKO zawartą w odpowiedzi na skargę. W świetle wyników badań gleby z terenu skarżącej, objętych w.w. sprawozdaniami nie można podzielić też stanowiska skarżącej, że organy dopuściły się naruszenia treści art. 6 pkt 8 c i art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie z § 5 rozporządzenia MŚ z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie bytności oceny wystąpienia szkody w środowisku oraz art. 7 i 70 kpa. W świetle wyników kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu [...]r. należy podzielić też w pełni stanowisko organów orzekających, że skarżąca Spółka w dalszym ciągu nie zastosowała się do wezwania w części dotyczącej gospodarowania odpadami o kodzie [...] (m.in. pkt [...]wezwania z dnia [...]r.) W dalszym ciągu posiadała bowiem takie odpady chociaż nie wykazała aby dysponowała prawem do jakiejkolwiek formy nimi gospodarowania, w tym do ich magazynowania. Skoro skarżąca przyznała, że tego rodzaju odpady wytworzyła to powinna wykazać, że wcześniej przedłożyła w tym względzie informację zgodnie z treścią art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy, czego nie wykazała. Do wytwarzania tych odpadów mogła bowiem przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia tej informacji, w terminie [...] dni od dnia złożenia informacji nie wniósłby sprzeciwu w drodze decyzji. Należy podzielić w tych okolicznościach stanowisko SKO, że skarżąca działała z naruszeniem tych przepisów ustawy o odpadach. Skoro w dniu kontroli [...]r. skarżąca w dalszym ciągu dysponowała tymi odpadami to nie można podzielić zdaniem Sądu zajętego w skardze stanowiska, że odnośnie tych odpadów dostosowania się do wezwania z dnia [...] r., gdy jednocześnie złożona przez skarżącą w dniu [...]r. w trybie art. 24 ust. 1 ustawy informacja o prowadzeniu działalności obejmującej powstawanie tego odpadu nie została przyjęta, gdyż Starosta K. decyzją z [...] r. wniósł od tej informacji sprzeciw. Zdaniem Sądu należy także podzielić stanowisko organów orzekających, że skarżąca z naruszeniem warunków zezwolenia z dnia [...] r. przekroczyła dopuszczalną tym zezwoleniem ilość rocznego odzysku odpadu o kodzie [...] ( [...] ). Podzielając bowiem w świetle treści art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy prezentowane przez skarżącą stanowisko, że do ilości tej nie można zaliczyć odpadu odzyskanego przez inne podmioty, czy też nabytego od innych podmiotów, należy przychylić się do twierdzeń organów orzekających iż nie zostało wykazane aby całość posiadanej przez skarżącą nadwyżki tego odpadu ( w wysokości [...] Mg ) została pozyskana w ten sposób. Dowody w postaci przedłożonych kopii faktur VAT i kopii WZ dotyczą bowiem łącznie jedynie [...]Mg tego odpadu. Należy jednak stwierdzić, że przekroczenie odzysku dopuszczalnej ilości odpadu o kodzie [...] nie mogło stanowić zdaniem Sądu podstawy wstrzymania działalności skarżącej na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy, a to z tego względu iż naruszenie to nie było objęte wezwaniem z dnia [...] r. Odnośnie tego naruszenia nie można zatem mówić aby skarżąca mimo wezwania działała nadal niezgodnie z decyzją ( zezwoleniem ). Sąd nie podziela stanowiska organów orzekających, że wynikający z art. 36 ust. 3 obowiązek przekazywania marszałkom województwa zbiorczych zestawień i informacji istniał również gdy dany odpad nie został wytworzony, odzyskany lub zebrany. Nałożenie takiego obowiązku nie może być bowiem dorozumiane lecz wynikać z wyraźnego w tym przedmiocie przepisu, a takiego zdaniem Sądu w/w norma nie zawiera. Za odmiennym niż prezentowane w tym względzie przez organy orzekające stanowiskiem przemawia nadto zdaniem Sądu brzmienie zapisów załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 lipca 2007 r. w sprawie niezbędnego zakresu informacji objętych obowiązkiem zbierania i przetwarzania ... (Dz. U. Nr 133, poz. 930) gdzie jest wyraźnie mowa o rodzajach i ilościach odpadów "odebranych", "zebranych", "wytwarzanych" i "podanych odzyskowi". Z kolei brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem treści art. 10 § 1 i art. 79 Kpa z tego powodu, że pełnomocnik skarżącej nie był zawiadomiony o dacie pobrania przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska próbek gruntu do badań w zakresie wymaganych standardów oraz przeprowadzonych przez nich kontroli. Należy bowiem zważyć, że czynności tych pracowników nie stanowiły czynności organów orzekających w niniejszej sprawie. Nie mogą być też uznane za zrealizowane w trybie art. 52 Kpa. W konsekwencji nie mogło też dojść z tego powodu do naruszenia powołanych przepisów proceduralnych. Nadto skarżąca nie wykazała, a nawet nie sprecyzowała, że ewentualne w tym względzie uchybienia mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy p.p.s.a. Ponieważ jak wykazano wyżej skarżąca pomimo wezwania naruszała nadal niektóre prawidłowo w nim sformułowane w odniesieniu do decyzji zezwalającej z dnia [...]r. oraz w odniesieniu do treści ustawy o odpadach obowiązki, to zasadne było zdaniem Sądu wstrzymanie jej działalności na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy o odpadach. Jak już bowiem stwierdzono wcześniej nie ma na gruncie tego przepisu znaczenia ilość stwierdzonych naruszeń, które nie zostały wyeliminowane, zaś w przypadku ich (jego) stwierdzenia wydanie orzeczenia o wstrzymaniu działalności jest obligatoryjne. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.