II SA/Gl 667/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi M. Z. i D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...] r. M. Z. i D. K. wystąpili do Prezydenta Miasta R. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego działek oznaczonych nr 1, 2, 3 położonych w R. przy ulicy [...] w prawo własności. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R., na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie z wymienionego powyżej wniosku, przywołując w uzasadnieniu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt K 29/13. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli wnioskujący. Podkreślili w nim, że nie obejmuje ich wymieniony wyrok, gdyż na działce nr 1 znajdowały się garaże, co daje możliwości ubiegania się o przekształcenie, a nadto podnieśli, że wniosek o przekształcenie złożyli w dniu [...] r., czyli pół roku przez wydaniem rozstrzygnięcia przez Trybunał, co przy ustawowych terminach załatwiania spraw administracyjnych winno być wzięte pod uwagę. Rozpatrując powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu szeroko odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego organ stwierdził, że w stosunku do jednej z wnioskowanych do przekształcenia działek - tj., działki nr 1, na której znajdowały się garaże, niezbędne jest poszerzenie postępowania w celu jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym m.in. ustalenia czy w dacie [...] r. wnioskującym przysługiwał status wieczystego użytkownika lub następcy prawnego takiego użytkownika oraz czy przedmiotowe działki był zabudowane lub przeznaczone pod zabudowę na cele mieszkaniowe lub zabudowy garażami. Rozpatrując sprawę ponownie, po uzupełnieniu materiału dowodowego i przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.). odmówił przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta R., położonej przy ulicy [...] w R., oznaczonej jako działki nr 1, 4 i 3 o łącznej powierzchni 3535m². W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w świetle zebranych w sprawie dokumentów w dniu [...] r. jedynym użytkownikiem wieczystym nieruchomości, która obecnie oznaczona jest jako działki nr 1, 4 i 5 była [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w R., a M. Z. jest następcą prawnym tej Spółdzielni. Nadto wymieniona nieruchomość, położona w R. przy ulicy [...] zabudowana była parterowym budynkiem handlowo- usługowym oraz trzema garażami (na działce nr 6), które bezpośrednio przylegały do zabudowań budynku przy ulicy [...]. Odwołując się do regulacji zawartej w ustawie oraz do orzecznictwa sądów administracyjnych organ stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki do przekształcenia prawa wieczystego użytkowania wskazanej nieruchomości w prawo własności tej nieruchomości, gdyż w dniu [...]r. nieruchomość nie była zabudowana na cele mieszkaniowe. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego od [...]r. do dnia dzisiejszego nieruchomość jest zabudowana segmentem "B" pawilonu handlowo-usługowego, a zatem także [...] r. była zabudowana tym pawilonem. Fakt posadowienia na działce nr 1 trzech garaży nie może stanowić przesłanki do przekształcenia, gdyż garaże te nie stanowiły funkcji uzupełniającej podstawowy cel zabudowy mieszkaniowej, bo takiej nie było i nie ma na tej nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli D. K. i M. Z.. Wskazali, iż decyzja Prezydenta Miasta R. stoi w sprzeczności z prawem. Zarzucili, iż doszło do złamania prawa przez Prezydenta Miasta R., gdyż naruszone zostały przepisy o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. Podkreślili, że wniosek złożyli w dniu [...] r., a wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany został dopiero w dniu 15 marca 2015 r.. Zatem od daty złożenia wniosku do czasu wydania wymienionego wyroku minął okres ponad 6 miesięcy, a Prezydent nie załatwił sprawy, wskutek czego doznali szkody i to szkody w znacznych rozmiarach. Nadto ponieśli, że w dniu [...] r., na nieruchomości znajdowały się garaże, co potwierdzają zebrane w sprawie dokumenty. Zwrócili też uwagę, że zgodnie z zasadą superficies solo cedit, czyli to co jest wybudowane na gruncie należy do właściciela gruntu (wieczystego użytkownika), czyli nawet gdyby kupujący aktem notarialnym zakupił jedynie grunt, to siłą rzeczy nabywa jednocześnie własność budowli na tym gruncie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ powtórzył ustalenia organu pierwszej instancji, a następnie przywołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. K 29/13 stwierdził, że konsekwencją tego orzeczenia jest to, iż ocena prawna do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności następuje według stanu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z obecną regulacją z żądaniem o przekształcenie mogą wystąpić osoby fizyczne będące w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu [...] r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę (...) W dniu [...] r. jedynym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości oznaczonej wówczas nr 7 i 8 była [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Obecnie po podziale powstały działki nr 1, 4 i 3, których wieczystym użytkownikiem i następcą prawnym wymienionej Spółdzielni jest M. Z., domagająca się przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. W dniu [...] r. na przedmiotowej nieruchomości posadowiony był budynek parterowy handlowo- usługowy (segment B) oddany do użytku w [...]r. oraz 3 garaże, bezpośrednio przylegające do budynku przy ulicy [...] (na działce nr 1- dawnej 8). Z uwagi na fakt posadowienia na działce trzech garaży organ rozważał możliwość przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W ocenie organu odwoławczego z akt sprawy nie wynika jednak kto i na jakiej podstawie posadowił na tej nieruchomości owe garaże. Przeciwnie z aktów notarialnych wynika, że wieczyste użytkowanie ustanowione zostało na rzecz [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w celu wzniesienia na nieruchomości pawilonu handlowego (który finalnie został wzniesiony). Także według planu miejscowego teren ten oznaczony został symbolem UK1- czyli tereny zabudowy usługowej, a podstawowym przeznaczeniem gruntów jest przeznaczenie pod usługi komercyjne, z wykluczeniem przeznaczenia tej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową i garaże. Z umów użytkowania wieczystego nie można wywodzić, by teren ten mógł być przeznaczony pod garaże. Nadto w § 7 wymienionych umów wieczystego użytkowania zawarto zastrzeżenie korzystania z terenu w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem, a wznoszenie garaży nie może być uznane za zgodne z celem ustanowienia wieczystego użytkowania. Stąd też Wnioskodawczyni nie może z faktu ich wybudowania, wywodzić uprawnienia do przekształcenia prawa wieczystego użytkowania w prawo własności. W ocenie organu odwoławczego nie można zatem uznać by w dniu [...] r. przedmiotowa nieruchomość była zabudowana garażami, skoro garaże te nie zostały wzniesione zgodnie z przeznaczeniem terenu wynikającego z umów wieczystego użytkowania i miejscowego planu. Odwołując się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie organ dodatkowo wyjaśnił, że nie ustalono, czy obiekty te spełniały wymaganie zawarte w § 102 tego rozporządzenia. W ocenie organu wymienione nieruchomości przeznaczone zostały tylko i wyłącznie pod wzniesienie na nich pawilonu handlowego, a nie garaży. Organ podkreślił, że z brzmienia art. 1 ust. 1 i pozostałych ustawy należy wnosić, że przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawo własności może nastąpić jedynie w odniesieniu do pewnych kategorii czy rodzajów nieruchomości. Wprowadzenie kryterium, z którego wynika, że przekształceniu podlegają jedynie nieruchomości przeznaczone lub zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami oznacza wprost, że wyłączone są z zakresu regulacji są nieruchomości zabudowane na inne cele, np. handlowe, usługowe lub przemysłowe. Intencją ustawodawcy było zatem objęcie prawem przekształcenia nieruchomości przeznaczone na cele mieszkaniowe i związaną z tym celem zabudowę garażową. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione. Przedmiotowa nieruchomość od [...]r. do dnia dzisiejszego zabudowana jest segmentem B pawilonu handlowo-usługowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli M. Z. i D. K.. Zarzucili, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stoi w sprzeczności z prawem, a jej uzasadnienie pomija zasadę "lex retro non agit". Wyjaśnili, że umowa ustanowienia wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w R. przy ulicy [...], oznaczonych jako działki nr 9, 1, 4, 10 i 3 dała [...] Spółdzielni Mieszkaniowej tytuł do zabudowy nieruchomości pawilonem handlowym, jako funkcji uzupełniającej funkcję mieszkaniową - funkcji handlowej. Posadowione na działce nr 1 trzy garaże także stanowiły uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Wskazali, że z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wystąpili po zakończeniu sprawy dotyczącej zniesienia współwłasności, która trwała aż 7 lat, a Gmina w tym czasie podniosła opłatę z tytułu wieczystego użytkowania. Podnieśli, iż Gmina już po złożeniu przedmiotowego wniosku - w dniu [...] r. - prowadziła postępowanie po raz kolejny ignorując przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o terminach załatwiania spraw administracyjnych, wskutek czego Trybunał Konstytucyjny w dniu 10 marca 2015 r. wydał wymieniany przez organ wyrok, który niekorzystnie wpłynął na ich uprawnienia. Podnieśli, iż gdyby organ orzekał zgodnie z terminami ustawowymi nieruchomość podlegałaby przekształceniu i stałaby się ich własnością. Nadto skarżący podnieśli, że w przepisie art. 1 ust. 1 ustawy jest mowa o nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub zabudowanej garażami. Nie ma więc w ogóle zapisu o garażach związanych z celem mieszkaniowym. W ocenie skarżących w sposób zupełnie nieuprawniony prawo zostało przez Kolegium nagięte na korzyść Gminy R.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. skarżący D. K. podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację Zarzucił celową przewlekłość postępowania i wskazał na interes Gminy, wynikający z faktu obciążenia ich zawyżoną opłatą z tytułu wieczystego użytkowania. Podkreślił, że garaże zostały wybudowane zgodnie prawem na podstawie pozwolenia na budowę. Nietrafna jest więc argumentacja o sprzeczności ich budowy z zapisami planu miejscowego. Podkreślił, że niezależnie od wyroku Trybunału Konstytucyjnego zostały spełnione przesłanki do przekształcenia prawa. Skarżąca M. Z. potrzymała skargę i przyłączyła się do argumentacji męża. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, która weszła w życie w dniu 13 października 2005 r. w pierwotnym brzmieniu powołanego art. 1, umożliwiała dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które w dniu jej wejścia w życie były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne). Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych lub garaży. Ustawa prawo takie przyznawała również osobom fizycznym i prawnym będącym następcami prawnymi tych podmiotów. Następnie krąg podmiotów mogących żądać przekształcenia został rozszerzony. Po raz pierwszy ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 191, poz. 1371), kiedy na jej podstawie przekształcenia mogły również żądać osoby fizyczne, które w dniu 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r., a także na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279). Kolejne rozszerzenie nastąpiło ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Wówczas stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z 2011 r., osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogły wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 wskazanej ustawy z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogły również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art.1 ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu z 2005 r. Właśnie przepisy w tym brzmieniu zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 (opublikowanym w Dz.U. w dniu 17 marca 2015 r. pod poz. 373) stwierdził, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w zakresie, w jakim przyznaje prawo do przekształcenia osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 187, po. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 190 ust. 3 Konstytucji orzeczenie to weszło w życie z dniem 17 marca 2015 r. i z tym dniem przepisy ustawy we wskazanym zakresie utraciły moc obowiązującą. W tak określonych warunkach prawnych skutkiem przywołanego orzeczenia Trybunału jest powrót do zakresu podmiotowego ustawy przekształceniowej z 29 lipca 2005 r. ukształtowanego poprzez katalog podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności obowiązujący do dnia 8 października 2011 r., czyli do dnia poprzedzającego dzień wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Stąd też w z wnioskiem o przekształcenie prawa wieczystego użytkowania w prawa własności mogła wystąpić osoba fizyczna będąca w dniu 13 października 2005 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub zabudowanej garażem albo przeznaczonej pod tego typu zabudowę oraz osoba fizyczna będą w tym dniu użytkownikiem wieczystym nieruchomości rolnej Ustawodawca zastosował więc kryterium funkcji nieruchomości i potraktował w sposób uprzywilejowany użytkowników wieczystych nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami (jako obiektami towarzyszącymi zabudowie mieszkaniowej) oraz przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę, a także nieruchomości rolnych z wyłączeniem tych, które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy zostały przeznaczone na inne niż rolne cele. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika w sposób bezsporny, iż jedynym użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości (określonej w wniosku skarżących) w dniu 13 października 2005 r. była [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa. Prawo to ustanowione zostało na rzecz wymienionej Spółdzielni celem wzniesienia na oddanej w wieczyste użytkowanie nieruchomości pawilonu handlowego, co nastąpiło w [...], kiedy oddany został do użytku niepodpiwniczony budynek handlowo - usługowy – segment B. Nie podlega w tych okolicznościach sporowi, iż przedmiotowa nieruchomość zabudowa była pawilonem handlowo- usługowym. Nie kwestionują tego również użytkownicy wieczyści. Nie podlega także sporowi, iż w dniu 13 października 2005 r. skarżący nie byli wieczystymi użytkownikami przedmiotowej nieruchomości. Poprawnie zatem, skoro według stanu na 13 października 2005 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała w wieczystym użytkowaniu [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, a nadto zabudowana była budynkiem handlowo- usługowym, organy uznały, że brak jest podstaw do objęcia jej możliwością przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tej nieruchomości. Wprawdzie jak podnoszą skarżący i potwierdzają organy na działce nr 1 stwierdzono trzy garaże, ale jak potwierdzono w toku postępowania - przedmiotowy obszar objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według tego planu przedmiotowy teren mieści się w jednostce oznaczonej symbolem UK1 – tereny zabudowy usługowej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi komercyjne wskazane w planie. Tak więc w tych okolicznościach nie można uznać wymienionych garaży jako obiektów towarzyszących zabudowie mieszkaniowej. Podnieść przy tym trzeba, że intencją ustawodawcy było niewątpliwie dążenie do dania możliwości osobom fizycznym uregulowania stanu prawnego nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe i zabudowanych garażami związanymi z ową funkcją mieszkaniową. W konsekwencji podzielić należy przekonanie orzekających w sprawie organów, iż wobec braku spełnienia przesłanki przekształcenia w postaci określonego w art. 1 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. przeznaczenia nieruchomości nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania w prawo własności tej nieruchomości. Prawidłowo zatem co do meritum organ pierwszej instancji odmówił dokonania wnioskowanego przekształcenia, poprawnie następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. rozstrzygnięcie to utrzymało w mocy. Zarówno postępowanie przed organem pierwszej instancji, jak też postępowanie odwoławcze odpowiadały wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego Organy zgromadziły w sprawie obszerny materiał dowodowy, który został oceniony w sposób prawidłowy, wszystkie istotne w sprawie okoliczności zostały wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, a organy nie uchybiły żadnej z zasad postępowania, stosując się do wymogu praworządnego działania. Zaskarżona decyzja odpowiada nadto art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawierając wszystkie wskazane w przepisie tym elementy, w tym argumenty faktyczne i prawne uzasadniające wydane rozstrzygnięcie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . orzekł jak w sentencji.