II SA/Gl 668/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu 28 maja 2013r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą: trzech masztów reklamowych o wysokości 8,0 m, zjazdu publicznego z drogi powiatowej, miejsc postojowych, oświetlenia zewnętrznego oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej /kategoria obiektu -XVII, VIII, IV, XXII, XXVI/ w miejscowości L. na działkach nr ewid. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił wnioskodawcy pozwolenia na ww. inwestycję. Dnia [...]. decyzja stała się ostateczna. Wnioskiem z dnia 26 marca 2014 r. J. Z. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wystąpił do organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją. W uzasadnieniu wskazał, iż w postępowaniu nie był traktowany jako strona, podczas gdy ze względu na obszar oddziaływania obiektu na działkę stanowiącą jego własność, poprzez jej zacieniania oraz generowania hałasu miał w tej sprawie interes prawny. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną. Następnie decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1k.p.a. , odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji stwierdził, że bezpośrednie sąsiedztwo z terenem objętym inwestycją nie jest wystarczającą przesłanką do uznania za stronę postępowania. Jednocześnie poinformował, że planowana inwestycja zgodna jest z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy L., przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...]., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...] z dnia [...]" a jej lokalizacja względem granic działek, jak również zabudowy na działkach sąsiednich jest zgodna jest z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i Ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz.690) . Nie powoduje tym samym objęcia działki o nr ewld. [...] obszarem oddziaływania, w związku z czym właściciel przedmiotowej nieruchomości nie posiadał statusu strony w przedmiotowym postępowaniu. Skutkowało to brakiem jego powiadomienia o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu pozwolenia na budowę w tej sprawie. Dalej wyjaśniono, że przedłożona przez inwestora mapa służąca do celów projektowych, na kopii której sporządzono projekt zagospodarowania terenu, nie wykazywała lokalizacji tuneli foliowych na działce o nr ewld. [...], co może jedynie budzić wątpliwość w kwestii ich legalności. Odnośnie oddziaływania inwestycji w zakresie emisji hałasu inwestor wykazał, że projektowany budynek spełnia wszelkie normy w zakresie hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 z 2007r., poz. 826), a ponadto przy piśmie z dnia 8 maja 2014r. dołączył sprawozdanie z pomiarów hałasu przemysłowego, według którego urządzenia nie powodują żadnych przekroczeń przewidzianych norm. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. Z., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzji tej zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wydanej decyzji, będący wynikiem niedokładnego zbadania, czy inwestycja prowadzona w L. na działkach o nr ewid. [...] powoduje objęcie obszarem oddziaływania działki o nr ewid. [...] będącej własnością J. Z.. Skutkowało to przyjęciem, iż działka o nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i w konsekwencji nieprzyznaniem J. Z. statusu strony w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Doszło zatem, zdaniem skarżącego, do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art, 7 I art, 77 § 1 kpa. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ nie zbadał, czy odwołujący istotnie posiada w niniejszej sprawie interes określony w art. 28 k.p.a. Zdaniem organu, inwestycja spełnia wszelkie normy w zakresie oddziaływania hałasu i zacieniania sąsiednich budynków, jednakże nie dokonano w tej kwestii żadnych ustaleń czy pomiarów. Odnośnie oddziaływania inwestycji w zakresie hałasu organ powołał się wyłącznie na przedstawione przez inwestora sprawozdanie pomiarów hałasu, które jednak zostało sporządzone dla innego budynku. To, że budynek będący przedmiotem inwestycji w L. posiada podobną kubaturę i parametry techniczne jak budynek, co do którego sporządzono sprawozdanie z pomiarów hałasu, nie oznacza jednocześnie, iż budynek będący przedmiotem inwestycji nie przekracza norm w zakresie emisji hałasu. Organ nie ustalił w niniejszej sprawie stanu faktycznego w sposób rzetelny i dokładny, przede wszystkim nie dokonał żadnych obliczeń i pomiarów w kwestii oddziaływania inwestycji w zakresie hałasu i zacienienia sąsiednich budynków, na co powoływał się odwołujący. Dalej zarzucono, że organ powołując się na przedstawioną przez inwestora mapę, pominął okoliczność, iż na działce będącej własnością J. Z. w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajdują się tunele foliowe, w których uprawiane są rośliny. Fakt, że tunele te nie są ujawnione na mapie nie oznacza, że ich tam faktycznie nie ma i nie powinno się brać ich pod uwagę przy określaniu wpływu inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Budynek powoduje wcześniejsze zacienienie upraw w tunelach, czego skutkiem jest nieprawidłowy rozwój roślin (słabe kwitnienie, wyrastanie łodyg w poszukiwaniu światła), cień w tunelach po godzinie 15 w okresie maja, kiedy to rośliny wymagają największej ilości światła do prawidłowego rozwoju. Ponadto podniesienie powierzchni gruntu w związku z inwestycją spowodowało brak swobodnego przepływu wód opadowych, co doprowadziło do powstania zalewiska w czasie ostatnich opadów deszczu na całej posesji, czego efektem było podtopienie upraw w tunelach foliowych. Nadto podniesiono, że w kwestii wpływu hałasu na sąsiednią nieruchomość organ nie zbadał, czy i w jaki sposób inwestycja wpływa na sąsiednią nieruchomość. W obecnym stanie rzeczy na nieruchomość będącą własnością odwołującego oddziałuje m.in. hałas z parkingu, z wentylatorów i klimatyzatorów, a tak/ masztów reklamowych, które poruszają się przy podmuchach wiatru. Zdaniem odwołującego, dobiegający z inwestycji hałas w sposób bezsprzeczny przekracza dopuszczalna normy Organ opierając się wyłącznie na przedstawionym przez inwestora sprawozdaniu z pomiarów hałasu, który nie dotyczył przedmiotowej inwestycji, nie dokonał żadnych pomiarów i ustaleń w tej kwestii, bezkrytycznie przyjmując, iż spełnia ona wszelkie normy w zakresie hałasu. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono w szczególności, iż nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 ust. 1 pkt. 4 k.p.a., obligująca organ do uchylenia decyzji ostatecznej, bowiem odwołujący nie ma interesu prawego w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę. J. Z. jest właścicielem działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką inwestycyjną. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowany budynek handlowo- usługowy o wysokości 7,45m usytuowany jest ścianą pełną w odległości 4,1 m od granicy z działką nr [...]. Ponadto od strony działki będącej własnością wnioskodawcy zaplanowano w odległości 7,60m - 3 miejsca parkingowe oraz w odległości 6,60m - 5 miejsc parkingowych. Jednocześnie jak wynika z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny na działce nr [...] położony jest w odległości 13,5m od ścian projektowanego budynku handlowo- usługowego, a teren Inwestycji oddzielać będzie od działki J. Z. pas zieleni wysokiej oraz rośliny żywopłotowe. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej usytuowanie projektowanego budynku, organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość należąca do odwołującego się nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń, które wynikałby zobowiązujących przepisów prawa w zakresie możliwości zagospodarowania działki skarżącego. Można bez przeszkód zagospodarować ww. nieruchomości odwołującego się zgodnie z warunkami technicznymi, zaś sąsiedztwo spornej inwestycji nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. W szczególności nieruchomość J. Z. nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 (regulujący odległość w jakich powinien sytuowany być budynek), § 13 ust, 1, § 57, § 60 (dotyczący zapewnienia naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi), § 19 (regulującego odległość miejsc postojowych od granic działki budowlanej), oraz pozostałych przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu dotyczących oddziaływania projektowanej inwestycji na tunele foliowe, w których uprawiane są rośliny, poprzez ich zacienianie, skutkiem czego jest ich nieprawidłowy rozwój, organ odwoławczy wyjaśnił, że powołane przepisy warunków technicznych odnoszą się do zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie terenu działki czy też tuneli foliowych na niej zlokalizowanych, nie ujawnionych na mapach. Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu występowania "immisji pośrednich" tj. hałasu, wskazano, że odwołujący nie przedłożył żadnego dowodu świadczącego o występowaniu przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu. Również pomimo wezwania do przedłożenia takiego dowodu inwestor nie udowodnił przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, mimo, iż to na stronie ciąży obowiązek dowodowy, potwierdzenia istnienia podnoszonej okoliczności. Zwrócono również uwagę, że przeprowadzona przez organ odwoławczy kontrola projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy L. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. (opub. w Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]), nie wykazała jego niezgodności z powyższymi przepisami. Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. planu miejscowego przeznaczeniem podstawowym terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem AMN84 jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Przeznaczenie dopuszczalne określone w ust. 3 to: zabudowa gospodarcza (garaże, budynki gospodarcze); zabudowa zagrodowa; usługi nieuciążliwe; obiekty urządzenia małej architektury (m.in. altany, pergole, zadaszenia dojść i dojazdów do budynków); zieleń urządzona; obiekty, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; urządzenia komunikacji (dojścia, dojazdy, miejsca parkingowe i postojowe). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję J. Z., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, a także decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi i instancji właściwemu do wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc w uzasadnieniu zarzuty analogiczne jak w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do przyjęcia, że warunkiem uzyskania statusu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest wyłącznie niezgodność parametrów projektowanego obiektu z normami technicznymi. Dodatkowo, zarzucono naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności skali oddziaływania projektowanego obiektu na nieruchomość sąsiednią. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za bezpodstawne. Na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że podtrzymuje skargę i zawarte w niej wnioski. Podkreślił, że z uwagi na wysokość sporny budynek powoduje zacienienie nieruchomości skarżącego oraz niemożność upraw, bowiem w okresie roztopów działka jest zabagniona. Jest to spowodowane podniesieniem terenu sąsiedniego i naruszeniem stosunków wodnych. Nadto wskazał, że z uwagi na pozbawienie udziału w sprawie o pozwolenie na budowę, skarżący nie mógł podnieść tych faktów i nie były one przedmiotem badania organów, które oceniły inwestycję tylko w zakresie spełnienia wymogów techniczno-budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] odmawiające uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej rozstrzygnięciem tegoż Starosty z dnia [...]. nr [...]. Tą ostatnią Starosta udzielił pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą: trzech masztów reklamowych o wysokości 8,0 m, zjazdu publicznego z drogi powiatowej, miejsc postojowych, oświetlenia zewnętrznego oraz zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej /kategoria obiektu -XVII, VIII, IV, XXII, XXVI/ w miejscowości L. na działkach nr ewid. [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. omówił uchylenia swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] r, zaś Wojewoda [...] zaakceptował jego stanowisko utrzymując jego rozstrzygnięcie w mocy. Zaskarżona decyzja, podobnie jak poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] r. zapadła na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a., zgodnie z którym właściwy organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego wyjaśniającego, wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Wznowienie postępowania nastąpiło ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., bowiem skarżący twierdził, iż będąc stroną postępowania zakończone udzieleniem wskazanego wyżej pozwolenia budowlanego, bez własnej winy w tym postępowaniu nie brał udziału. Trzeba w tym miejscu zauważyć specyfikę postępowania wznowieniowego prowadzonego ze względu na tą przesłankę. Właściwy do wznowienia organ nie może bowiem na wstępnym etapie postępowania przesądzić o braku interesu prawnego i tym samym o braku przymiotu strony w postępowaniu, którego sprawa dotyczy, ale dopiero w otwartym postępowaniu dokonać oceny w tym zakresie, co wiąże się w istocie rzeczy z koniecznością dokonania ustaleń merytorycznych. Skoro w postępowaniu wznowieniowym, prowadzonym ze względu na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., przedmiotem ustaleń organu jest kwestia braku udziału strony w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia, to ocena, czy określony podmiot miał przymiot strony w tym postępowaniu, musi powinna być dokonywana wedle stanu prawnego i faktycznego na moment wydania pozwolenia. Wobec tego ustalenia w tym zakresie powinny przebiegać w granicach wyznaczonych art. 28 ust. 2 pr. bud., określającymi stronę postępowania w sposób zawężający wobec definicji przyjętej w art. 28 k.p.a. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W tym stanie prawnym, przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 pr. bud. oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - pkt 9. Określenie obszaru oddziaływania obiektu jest niezbędne zatem do zdefiniowania interesu prawnego osób trzecich w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Jeśli bowiem nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania danego obiektu właścicielowi tej nieruchomości, jej użytkownikowi wieczystemu lub ewentualnie jej zarządcy przysługuje przymiot strony we wskazanym postępowaniu. W myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymogi dla odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przepisem odrębnym, na podstawie którego określonemu podmiotowi można przyznać status strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę, nie jest jednak art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 z późn. zm.), który zawiera zakaz dokonywania tzw. immisji pośrednich z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (por. A. Ostrowska (w:) Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2015, uw. 21 do art. 28, s. 273; por. też wyroki NSA: z 27 listopada 2012 r., I OSK 1665/12; z 28 kwietnia 2009 r., II OSK 12/08 - CBOSA). Przepis ten, co jasne, nie wprowadza bowiem żadnym ograniczeń w zagospodarowaniu działek, na które w ten sposób inwestycja oddziałuje. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. To zaś oznacza, iż w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno - budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. Szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie ustaleń faktycznych danej sprawy i przepisów prawa mogących mieć w sprawie zastosowanie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ orzekające w sprawie dokonały szczegółowej analizy przepisów szczególnych i na tej podstawie doszły do wniosku, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko i argumentację organów co do tego, że skarżący nie wykazał swego interesu prawnego, który legitymowałby go do udziału w postępowaniu zakończonym decyzja o pozwoleniu na budowę. Argumenty podnoszone przez niego w toku postępowania koncentrują się w istocie wokół wykazania co najwyżej jego interesu faktycznego. W skardze podnosi się bowiem, że realizacja inwestycji powoduje zacienienie tuneli foliowych oraz prowadzi do zalewania ogrodu. Powyższy argument skarżącego, w ocenie Sądu, mogą świadczyć jedynie o posiadaniu przez skarżącego interesu faktycznego w sprawie pozwolenia budowlanego. Samo jego subiektywne odczucie, iż powinien brać udział w postępowaniu, nie pozwala jeszcze uznać, że może być uznany za stronę postępowania w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie jest tak, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć jakiekolwiek skutki (uciążliwości) spowodowane funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę dla tego obiektu (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2011 r., II OSK 338/10, CBOSA). Chodzi przy tym o ograniczenia wynikające, w związku z planowaną inwestycją, z określonych przepisów odrębnych. Stąd w każdej sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo zbadać, czy obowiązują przepisy odrębne, z których wynikają w związku z projektowaną inwestycją jakieś ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu, i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wobec tego, skoro organy prawidłowo nie uznały skarżącego za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, to tym samym nie znajduje uzasadnienia zarzut braku jego udziału w postępowaniu. W ślad za tym uznać trzeba, iż pozostaje zgodna z prawem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...] odmawiające uchylenia decyzji tegoż organu z dnia [...]. nr [...], podjęte w wyniku wznowienia postępowania. Sąd nie podziela zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w tym naruszenia art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 2 pkt. 20 ze względu na prawidłowe ustalenia co do obszaru oddziaływania inwestycji i ustalenia kręgu stron. Nie znajduje także aprobaty Sądu zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. wobec wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.