II SA/Gl 669/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r., nr [...]orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: "dom jednorodzinny" na działce nr 1 k. m. 2 położonej przy ul. R. w D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. K. i E. K., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozwoli zapobiec wyrządzeniu znacznej szkody w majątku skarżącego i trudnych do odwrócenia skutków. Wyeliminowanie decyzji o warunkach zabudowy spowoduje bowiem wszczęcie postępowania o wznowienie w zakresie pozwolenia na budowę, a co za tym idzie, skarżący nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na użytkowanie obiektu. Brak pozwolenia na użytkowanie rzutować będzie też na zawartą z bankiem umową kredytową, której skutki (spłata, ewentualne rozwiązanie) zależą od decyzji o warunkach zabudowy, ostatecznego pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z takim poglądem należy się zgodzić. Jednakże zasady tej nie można stosować bez pełnej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy. W okolicznościach konkretnej sprawy można bowiem rozważać wstrzymanie wykonania decyzji w takim znaczeniu, że wstrzymaniu podlegać będą skutki prawne, które decyzja ta wywołuje, o ile stanowią one bezpośrednie i pewne następstwo danego rozstrzygnięcia. O możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie decyduje zatem rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazane enumeratywnie w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że przedmiotem skargi jest akt stwierdzający nieważność decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy. Jego wykonanie spowoduje konieczność wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego w oparciu o powyższą decyzję. Samo jednak wszczęcie postępowania wznowieniowego nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie jedynym bezpośrednim skutkiem zaskarżonej decyzji jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy. Argumentacja strony skarżącej sprowadza się natomiast w istocie do skutków pośrednich wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Wprawdzie należy przyznać rację skarżącym, że rozstrzygnięcie takie może pociągnąć za sobą kolejne rozstrzygnięcia administracyjne (w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę), ale to w tych, kolejnych postępowaniach strona będzie mogła domagać się ochrony tymczasowej, o ile rozstrzygnięcia te będą bezpośrednio wywoływać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, skutków takich nie powoduje. Stąd też, brak było podstaw do rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem skarżących. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia