II SA/Gl 67/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie legalności robót budowlanych w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata lub radcy prawnego z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych 2) ustanowić dla skarżącej radcę prawnego z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy E.K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. Do druku dołączyła szereg dokumentów obrazujących jej sytuację materialną, w tym wysokość uzyskiwanych dochodów (łącznie z tytułu emerytury ZUS i KRUS pobiera 1255 zł) oraz niektóre wydatki. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni nie dysponuje żadnym majątkiem, w tym oszczędnościami, papierami wartościowymi ani też przedmiotami o wartości przekraczającej 5.000 zł. Mieszka w gospodarstwie rolnym, które darowała synowi, a które użytkuje w ramach dożywocia. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Z informacji zawartych w druku formularza, dokumentach nadesłanych do Sądu a także uzyskanych w toku innych postępowań sądowych toczących się z udziałem skarżącej (vide sprawy zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Gl 671/13 i II SA/Gl 69/13) wynika, że podstawowym źródłem utrzymania się strony są wspomniane wyżej świadczenia emerytalne w opisanej wyżej wysokości. Bieżące koszty utrzymania kształtują się zaś na poziomie około 100 zł. Do dyspozycji strony pozostaje więc nieco ponad 1000 zł. Dodać również trzeba, że skądinąd wiadomo, iż strona cierpi na schorzenia o przewlekłym charakterze, wymagające stałej opieki lekarskiej oraz przyjmowania medykamentów. W opisywanej sytuacji strona może mieć znaczące trudności ze zdobyciem środków na uiszczenie wpisu od skargi oraz poniesienie pozostałych kosztów postępowania sądowego, nie mówiąc już o opłaceniu usług fachowego pełnomocnika. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.