II SA/Gl 671/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości (działki nr [...] w obrębie K., k. m. [...]), będącej własnością M. P. Postanowienie to zostało przesłane na adres M. P., gdzie wobec nieobecności adresata przesyłkę odebrał w dniu 20 lipca 2011 r. dorosły domownik N. S. – P. (mąż), który zobowiązał się oddać pismo adresatowi (vide: pocztowe potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy - k. nr 10). W dniu 22 sierpnia 2011 r. (data nadania na poczcie) M. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego. Następnie pismem z dnia 10 października 2011 r., po zapoznaniu się z treścią doręczonej odpowiedzi na skargę, w której wniesiono o odrzucenie skargi jako spóźnionej, skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wskazała, że w jej ocenie skarga została wniesiona z dochowaniem terminu, jeżeli jednak faktycznie uchybiła temu terminowi to nie była świadoma, że pismo składa po terminie. W uzupełnieniu wniosku skarżąca w piśmie z dnia 13 grudnia 2011 r. podniosła, że nie może ponosić konsekwencji doręczenia zaskarżonego postanowienia do rąk "nieupoważnionego" domownika, nie zaś do rąk adresata. Nadto zwróciła się o przesłuchanie powyższej osoby celem ustalenia faktycznej daty odbioru przez skarżącą przedmiotowej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przesłanką przywrócenia uchybionego terminu jest brak winy, a może to nastąpić na wniosek strony. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu. Przytoczona we wniosku skarżącej okoliczność braku świadomości uchybienia terminu do wniesienia skargi nie stanowi takiej przesłanki. Przede wszystkim stwierdzić przyjdzie, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia tego środka zaskarżenia, a postanowienie to zostało skarżącej skutecznie doręczone. Wbrew twierdzeniom skarżącej dla skuteczności tego doręczenia nie było wymagane, aby przesyłkę doręczono do rąk własnych adresata. Istotnie, zgodnie z zasadą zawartą w art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Jednakże w przypadku nieobecności adresata, w myśl art. 40 § 1 Kpa, pismo doręcza się, za pokwitowaniem, m.in. dorosłemu domownikowi pod warunkiem, że osoba ta podjęła się oddania pisma adresatowi. Zauważyć przy tym należy, że skarżąca nie twierdzi, że N. S. – P., który potwierdził odbiór spornej przesyłki, nie jest dorosłym domownikiem, co mogłoby z tego powodu skutkować obaleniem domniemania doręczenia przesyłki adresatowi. Nadto skarżąca potwierdza, że N. S. – P. oddał jej sporną przesyłkę, stosownie do przyjętego na siebie zobowiązania. Okoliczności te łącznie uprawniają do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2011 r., co oznacza, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 19 sierpnia 2011 r. (piątek – nie był to dzień ustawowo wolny od pracy). Bez wpływu na datę odbioru pozostaje natomiast, kiedy osoba poświadczająca odbiór korespondencji wydała faktycznie przesyłkę adresatowi. Niedoręczenie przez dorosłego domownika przyjętego pisma do rąk adresata nie ma bowiem wpływu na bieg terminu do dokonania czynności procesowej, w tym wypadku wniesienia skargi. W świetle przywołanej regulacji art. 43 Kpa nie mogła także odnieść skutku podniesiona przez skarżącą okoliczność braku udzielenia przez nią upoważnienia dla N. S. – P. do odbioru adresowanej do niej korespondencji. Przepis ten nie wymaga bowiem, aby dorosły domownik legitymował się stosownym upoważnieniem. Niezależnie od tego należy stwierdzić, że wymienionej osobie w toku postępowania administracyjnego dwukrotnie została doręczona korespondencja ( k. 8 i 10 akt organu pierwszej instancji ), co nie spotkało się ze sprzeciwem ze strony skarżącej co do sposobu doręczenia pism. Wreszcie skarżąca nie powołuje się na istnienie po jej stronie, jak również osoby odbierającej przesyłkę nadzwyczajnych i niemożliwych do przezwyciężenia przeszkód do czasu wniesienia skargi (22 sierpnia 2011 r.), które uniemożliwiły terminowe dokonanie tej czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.