II SA/Gl 674/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ochrony przeciwpożarowej oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w S. powiadomiła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w L. o zamiarze przeprowadzenia czynności kontrolno-rozpoznawczych w budynku przy ul. [...] w S. w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz możliwości i warunków prowadzenia działań ratowniczych przez jednostki ochrony przeciwpożarowej. Czynności kontrolne, o których mowa powyżej, z udziałem Dyrektora Spółki i specjalistki ds. komercjalizacji odbyły się w dniach [...] r. Sporządzono z nich protokół opisujący szereg stwierdzonych nieprawidłowości. Protokół ten nie został przez kontrolowaną Spółkę podpisany. Jak z niego wynika pomimo wielokrotnych prób ustalenia terminu podpisania protokołu i doprowadzenia do jego podpisania ani Dyrektor T. B. ani inny przedstawiciel Spółki nie pojawił się w Komendzie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S., działając jako organ I instancji, nakazał "A" Sp. z o.o. w terminie do dnia [...] r. : 1. Klatki schodowe znajdujące się w segmentach AA, AB, CA i CB obudować do klasy odporności ogniowej minimum REI60 i na każdej kondygnacji zamknąć drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30 oraz wyposażyć w urządzenia służące do usuwania dymu; Pomieszczenia maszynowni windy znajdujące się w nadbudowach klatek schodowych w segmentach AA i CB zamknąć drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30; Z klatek schodowych znajdujących się w segmentach AB i CA zapewnić możliwość ewakuacji na zewnątrz budynku poprzez drzwi znajdujące się na parterze o szerokości nie mniejszej niż szerokość biegu klatki schodowej i kierunku otwierania na zewnątrz budynku; Klatkę schodową znajdującą się w segmencie GA i GB obudować do klasy odporności ogniowej minimum REI60 i na każdej kondygnacji zamknąć drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30 oraz wyposażyć w urządzenia służące do usuwania dymu; Pomieszczenie maszynowni windy znajdujące się w nadbudowie klatki schodowej w segmencie GB zamknąć drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30; Zapewnić obudowę poziomych dróg ewakuacyjnych spełniającą minimalne wymagania dla klasy odporności ogniowej EI30; Korytarze stanowiące poziome drogi ewakuacyjne prowadzące z obudowanych klatek schodowych do wyjść ewakuacyjnych na zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej obudować w sposób spełniający minimalne wymagania dla klasy odporności ogniowej REI30 a wyjścia z pomieszczeń na te korytarze zamknąć drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30. Przy każdym z obowiązków wskazano szczegółowo podstawy prawne jego nałożenia podając konkretne przepisy ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2009, Nr 178, poz. 1380 z późń. zm.), rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz . 719), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W obszernym uzasadnieniu organ I instancji wskazał m.in., że zgodnie z art. 4 ustawy o ochronie przeciwpożarowej obowiązek zapewnienia odpowiedniego stanu ochrony przeciwpożarowej w obiekcie ciąży przede wszystkim na właścicielu obiektu, a także na zarządcy lub użytkowniku, stosownie do zapisów zawartych w odpowiednich umowach cywilnoprawnych. Do obowiązków tych zalicza się przestrzeganie przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, wyposażanie budynku, obiektu budowlanego lub terenu w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice, zapewnienie konserwacji oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie, zapewnienie osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie, bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji, a także przygotowanie budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej, zapoznanie pracowników z przepisami przeciwpożarowymi oraz ustalenie sposobów postępowania na wypadek powstania pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. Zgodnie z ustaleniami z czynności kontrolno-rozpoznawczych właścicielem, zarządcą oraz podmiotem faktycznie władającym skontrolowanym obiektem przy ul. [...] w S. jest "A" Sp. z o.o. Dlatego z uwagi na charakter punktów decyzji zasadnym jest określenie ww. Spółki jako strony obciążonej wykonaniem nakazów. W dalszych wywodach organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu analizy zapisów protokołu z dnia [...] r. z ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej w obiekcie zespołu budynków użyteczności publicznej przy ul. [...] w S., działając w trybie § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z 7 czerwca 2010 r. kontrolowany obiekt uznaje się za zagrażający życiu ludzi m.in. z uwagi na warunki ewakuacji. Obecny układ komunikacyjny, który jest składową licznych przeróbek i przebudów, sprawia że w użytkowanych segmentach AA, AB, CA i CB określić można jedynie jeden kierunek ewakuacji, z uwagi na fakt, że boczne klatki schodowe w segmentach AB i CA nie pozwalają na wyjście na zewnątrz budynku i przy obecnym układzie prowadzą jedynie na kondygnację piwniczną. Zatem długość dojścia ewakuacyjnego mierzona od wyjścia z pomieszczenia na drogę ewakuacyjną do wyjścia na zewnątrz budynku lub innej strefy pożarowej nie powinna przekroczyć 30 m, a zgodnie z § 16 ust. 2 pkt. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów przekroczenie tej wartości o 100% jest przesłanka do uznania obiektu za zagrażający życiu ludzi. Zgodnie z opisanymi w protokole z czynności kontrolnych pomierzonymi wartościami długości dróg ewakuacyjnych są one miejscami przekroczone ponad trzykrotnie, a w każdym z segmentów znajdują się pomieszczenia, z których ewakuacja przekracza graniczny próg 60 m. Dodatkowo sytuację pogarsza, m.in. brak możliwości odniesienia się do poprawności funkcjonowania instalacji awaryjnego oświetlenia dróg ewakuacyjnych na korytarzach, gdzie przeprowadzone zostały daleko idące prace remontowo-adaptacyjne, a które spowodowały, że korytarze oświetlone pierwotnie z przestrzeni głównej klatki schodowej, klatek schodowych bocznych i okien na szczytach korytarzy, z uwagi na wykonane zabudowy i zamknięcia, są obecnie korytarzami o ograniczanej możliwości dostępu światła zewnętrznego i na poszczególnych odcinkach oświetlanych jedynie światłem sztucznym. Ponadto, stan dróg ewakuacyjnych nie pozwala na uznanie ich za bezpieczne. Pierwotnie wszystkie klatki schodowe w budynku miały charakter otwarty. Poprzez lata eksploatacji budynku, boczne klatki schodowe na poszczególnych kondygnacjach zostały obudowane i zamknięte drzwiami w różny sposób. Jednak brak jest możliwości określenia klasy odporności ogniowej elementów tych zabudów. Obecnie jedyną możliwością opuszczenia budynku jest wyjście mieszczące się na parterze w segmencie B. W bezpośrednim sąsiedztwie wyjścia przeprowadzone zostały prace adaptacyjne mające na celu wydzielenie recepcji i pomieszczeń administracji budynku. Powyższe wykonane zostało poprzez zabudowanie szklanych ścian, bez zachowania klasy odporności ogniowej elementów stanowiących obudowę dróg ewakuacyjnych. Ponadto bezpośrednio przy wyjściu zabudowany został sklep, którego konstrukcja również nie posiada parametrów określających klasę odporności ogniowej. Zdaniem Komendanta Miejskiego wybuch pożaru, w którymś z tych pomieszczeń, w sposób jednoznaczny odcina możliwość bezpiecznej ewakuacji, poprzez jedyne dostępne wyjście. Podkreślił On także fakt znacznego, bo ponad trzykrotnego przekroczenia dopuszczalnej wielkości strefy pożarowej. Żaden z segmentów i żadna z kondygnacji nie jest oddzielona pożarowo od pozostałej części co stwarza możliwość dowolnego rozwoju i rozprzestrzeniania się pożaru po obiekcie. Ponadto klatki schodowe nie zostały zabezpieczone przed omyłkowym zejściem do piwnicy w przypadku ewakuacji, kondygnacja piwniczna nie jest wydzielona pożarowo, a na korytarzach piwnicznych składowane są materiały palne, brak jest oznakowania i kierunkowania dróg ewakuacyjnych, brak jest wyposażenia obiektu w podręczny sprzęt gaśniczy, stan instalacji wodociągowej przeciwpożarowej nie pozwala na jej użycie oraz nie pokrywa swoim zasięgiem całości obiektu, nie przedstawiono protokołów z pomiarów instalacji elektrycznej, a ponadto/ stwierdzono niedozwolone modyfikowanie zabezpieczeń. Mając na uwadze powyższe, budynek w obecnej formie uznać należy, zdaniem organu I instancji, za zagrażający życiu ludzi, gdyż występujące w nim warunki techniczne i instalacyjne nie pozwalają na bezpieczną ewakuację. Analogiczna sytuacja dotyczy nieużytkowanych segmentów GA, GB i F, gdzie zmierzona długość dojść ewakuacyjnych przekracza dopuszczalne wartości. Podkreślić należy fakt, że wyłączenie z użytkowania tych segmentów jest decyzją właściciela budynku i w każdej sytuacji status ten może ulec zmianie. Dodatkowo w segmencie GA prowadzone są daleko idące prace remontowe. W ocenie funkcjonariusza prowadzącego kontrolę zakres prac może świadczyć o zmianie sposobu użytkowania tej części budynku, nawet z możliwością przekształcenia na obiekt zamieszkania zbiorowego. Uzasadniając z kolei punkty nakazów organ I instancji odniósł się do dopuszczalnej długości dojścia ewakuacyjnego, która dla budynków użyteczności publicznej zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, przy jednym dojściu powinna wynosić nie więcej niż 30 m, a przy dwóch dojściach dla dojścia krótszego nie więcej niż 60 m. Jednocześnie długość dojścia ewakuacyjnego mierzona jest od wyjścia z pomieszczenia na drogę ewakuacyjną do wyjścia na zewnątrz budynku lub do innej strefy pożarowej, przy czym za równorzędne rozwiązanie uznaje się wyjście do obudowanej klatki schodowej, zamkniętej drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30 i wyposażonej w urządzenia służące do usuwania dymu lub zabezpieczające przed zadymieniem. Układ komunikacyjny segmentów GA i F sprawia, że możliwy jest do określenia jedynie jeden kierunek ewakuacji. W związku z powyższym, obie klatki schodowe, czyli znajdujące się w segmentach GA i GB powinny spełniać warunek określony powyżej. Zgodnie z podaną podstawą prawną obudowa klatek schodowych powinna spełniać wymagania klasy odporności ogniowej jak dla stropu budynku, które zgodnie z zapisami § 216 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, powinny dla kontrolowanego obiektu mieć klasę odporności ogniowej REI60. Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku klatek schodowych w użytkowanych segmentach AA, AB, B, CA i CB. Z kolei klatki schodowe znajdujące się w skrajnych segmentach budynku AB i CA, powinny mieć określoną w zaleceniach formę zabezpieczeń, ponieważ również tutaj dla pomieszczeń znajdujących się na szczytach korytarzy zapewnić można jedynie jeden kierunek ewakuacji, a zapewnienie jedynie jednej bezpiecznej klatki schodowej w segmentach AA i CB nie pozwoli na zapewnienie długości dojścia ewakuacyjnego nieprzekraczającego 30 m. Pod pojęciem urządzenia służącego do usuwania dymu z przestrzeni klatki schodowej, rozumieć należy minimum, sterowaną automatycznie klapę dymową o powierzchni czynnej 5% rzutu poziomego powierzchni klatki schodowej. Zamknięcie maszynowni windy drzwiami przeciwpożarowymi wynika z kolei z faktu, że klatka schodowa musi być zamknięta drzwiami, a w analizowanej sytuacji drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30. Obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych, czyli w analizowanym budynku wszystkich korytarzy, powinna spełniać minimalne wymagania jak dla ścian wewnętrznych budynku, i w rozpatrywanej sytuacji powinna spełniać wymagania dla klasy odporności ogniowej EI30. Niezależnie od powyższego z obudowanych, zamkniętych drzwiami EI30 i oddymianych klatek schodowych ewakuacja powinna prowadzić bezpośrednio na zewnątrz budynku lub poziomymi drogami ewakuacyjnymi, jednak obudowanymi do klasy odporności ogniowej jak dla obudowy klatek schodowych, czyli REI 60 dla rozpatrywanego budynku, a wyjścia z pomieszczeń na te korytarze, powinny być zamknięte drzwiami o klasie odporności ogniowej EI30. Konieczność zapewnienia niezależnych wyjść zachodzi w przypadku klatek w segmentach CA i AB, które to klatki na chwile obecną w ogóle nie pozwalają na ewakuację. W pozostałych sytuacjach należy zapewnić odpowiednią obudowę dróg ewakuacyjnych. W protokole z czynności kontrolnych zapisano, że budynek w trakcie eksploatacji był poddawany licznym modyfikacjom w tym zabudowano m.in. przeszklone ściany. Szczególne znaczenie ma obudowa korytarzy na parterze w segmencie B. Jest to obecnie jedyna możliwość ewakuacji z budynku i jednocześnie, po wykonaniu zaleceń wynikających z decyzji, będą to korytarze prowadzące do wyjścia ewakuacyjnego na zewnątrz budynku z obudowanych i prawidłowo zabezpieczonych klatek schodowych. Dlatego wykonana tam zabudowa ścian ze szkła oraz inne wydzielenia bez możliwości zapewnienia odpowiedniej klasy odporności ogniowej stwarzają poważne zagrożenie dla ewakuowanych osób. Organ I instancji wskazał nadto, że wykonanie nałożonych obowiązków sprawi, iż długość dojścia do prawidłowo zabezpieczonych klatek schodowych nie przekroczy 30 m, obudowanie korytarzy zapewni bezpieczeństwo dróg ewakuacyjnych, a zatem zapewnione wówczas warunki ewakuacji nie będą zagrażały życiu ludzi. Organ I instancji zauważył nadto, że przepisy dopuszczają spełnienie wymogów w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, wskazany w ekspertyzie technicznej m.in. rzeczoznawczy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych i uzgodnionej z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Organ podkreślił też , że działając w trybie art. 10 k.p.a., przed wydaniem decyzji administracyjnych zostały wyznaczone dwa terminy spotkania, na których Spółka mogła się wypowiedzieć co do zebranych w toku całości postępowania dowodów, zakresu nieprawidłowości i przede wszystkim planowanych decyzji administracyjnych. Drugi termin spotkania był konsekwencją uwzględnienia prośby Spółki o przełożenie spotkania. Także i wtedy Spółka na umówiony termin nie stawiła się. Dlatego mając na uwadze charakter postępowania, tj. niedostarczenie dokumentów w trakcie kontroli, nie podpisanie protokołu z kontroli oraz pomimo wszczęcia odrębnego postępowania nie zgłoszenie się na spotkania, o których mowa powyżej i przede wszystkim z uwagi na stan zagrożenia życia, brak było podstaw do dalszego przedłużania postępowania. W związku z powyższym działając w trybie art. 10 § 2 KPA odstąpiono od umożliwienia stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Odwołanie od otrzymanej decyzji pierwszoinstancyjnej złożyła Spółka z o.o. "A" wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez: a) zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a tym samym oparcie zaskarżonej decyzji tylko na własnych, subiektywnych przypuszczeniach nie popartych materiałem dowodowym, w tym w szczególności, poprzez zaniechanie zebrania dokumentacji technicznej obiektu pozwalającej określić zarówno rodzaj elementów konstrukcyjnych nieruchomości, oraz datę jej oddania do użytku, czyli ustalenia podstawowych okoliczności determinujących zakres rozstrzygnięcia; b) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. winno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn powziętego rozstrzygnięcia, z jakich względów organ I instancji udzielił skarżącej takiego, a nie innego terminu na wykonanie obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją; § 249 ust. 1 i 2 i § 236 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia norm wynikających z tych przepisów; § 241 tegoż rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że poziome drogi ewakuacyjne winny spełnić wymagania dla klasy odporności ogniowej EI30, podczas gdy wskazany przepis stawia niższe wymagania, co czyni nałożony nakaz bezpodstawnym. W uzasadnieniu Spółka wskazała m.in., przeprowadza w przedmiotowej nieruchomości bardzo szerokie prace adaptacyjne zmierzające do odświeżenia oraz zwiększenia użyteczności przedmiotowego obiektu, czego skutkiem jest np. czasowe usunięcie niektórych elementów wyposażenia nieruchomości, w tym gaśnic, czy stosownych oznaczeń przeciwpożarowych, bądź też elementów instalacji elektrycznej i wodociągowej, które po zakończeniu prac zostaną z powrotem zamontowane. Ponadto finalnie, zmianie ulegnie też część zamontowanych w chwili obecnej w przedmiotowej nieruchomości drzwi, oddzielających poszczególne pomieszczenia. Z tego też względu Spółka co do zasady nie kwestionuje, że w dacie przeprowadzania oględzin, przedmiotowa nieruchomość nie spełniała niektórych wskazanych przez organ I instancji wymogów, jednakże jest to stan przejściowy. Spółka podniosła nadto, iż organ I instancji przyjął, że nieruchomość położona przy ul. [...] w S., a w szczególności obudowa klatek schodowych i poziomych dróg ewakuacyjnych nie spełnia minimalnych wymagań dla klasy odporności ogniowej. Jednak organ nie wskazał w zaskarżonej decyzji podstawy przyjętych założeń i stosownych dowodów. Oprócz odniesień do długości dróg ewakuacyjnych, które de facto w ocenie skarżącej również zostały przez organ oszacowane w sposób błędny, albowiem z pominięciem faktu, że przedmiotowa nieruchomości zbudowana jest z segmentów stanowiących odrębne strefy pożarowe, to próżno szukać w niej jakichkolwiek odwołań do dokumentacji technicznej, czy analizy materiałów konstrukcyjnych klatek schodowych oraz dróg ewakuacyjnych. Spółka podniosła także, że organ zakwalifikował przedmiotową nieruchomość do kategorii zagrożenia ZL III, zaś zgodnie z przepisem § 241 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymagana klasa odporności poziomych dróg ewakuacyjnych wynosi El15, a nie jak błędnie wskazano w treści kwestionowanego rozstrzygnięcia EI30. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki, nie można również podzielić twierdzeń organu, że istniejące drogi ewakuacyjne przekraczają dopuszczalne normy, albowiem organ pominął, że przedmiotowa nieruchomość, co już wyżej zostało podkreślone, składa się z kilku niezależnych konstrukcyjnie segmentów, które należy kwalifikować jako odrębne strefy pożarowe. W tym świetle, zdaniem skarżącej długość istniejących dróg ewakuacyjnych spełnia dopuszczalne normy, zaś wszelkie zarzuty organu w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. utrzymał zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalenia protokołu pokontrolnego podkreślając, że przedmiotem kontroli był istniejący od około 40 lat zespół połączonych budynków, stanowiących jedną strefę pożarową zaliczoną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. Wysokość skontrolowanych czterokondygnacyjnych segmentów wynosi około 15 metrów i według aktualnie obowiązujących przepisów rozpatrywany obiekt budowlany jest zakwalifikowany do tak zwanych budynków średniowysokich. Poszczególne kondygnacje przeznaczone są do wykorzystania na rożnego rodzaju pomieszczenia, między innymi o charakterze handlowym, biurowym i usługowym oraz na potrzeby funkcjonującej szkoły i ośrodka szkolenia. Część pomieszczeń nie jest obecnie użytkowana. Z protokołu wynika też, że cała powierzchnia skontrolowanej strefy pożarowej wynosi prawie 16,5 tysiąca metrów kwadratowych. Komunikacja pionowa w analizowanym zespole budynków jest możliwa przy wykorzystaniu otwartych, nieobudowanych przeciwpożarowo klatek schodowych, które nie są wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Maksymalne długości dojść ewakuacyjnych z najdalszych pomieszczeń usytuowanych na ostatnich kondygnacjach znacznie przekraczają dopuszczalne wartości. Wynika to między innymi z przyjętego w tym obiekcie specyficznego układu komunikacyjnego, związanego z wprowadzeniem w wielu miejscach wewnętrznych zabudów, także z wykorzystaniem przeszklonych ścianek bez wymaganej odporności ogniowej. W przypadku zaistnienia konieczności ewakuacji ludzi z poszczególnych segmentów mogą wystąpić poważne trudności w jej sprawnym i bezpiecznym przeprowadzeniu. Jak wskazał dalej organ odwoławczy w protokole pokontrolnym opisano także inne liczne przypadki wykazanych braków w stanie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w rozpatrywanym obiekcie. Stanowią one wyraźne naruszenie wymagań określonych przede wszystkim w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. W związku ze stwierdzeniem wielu nieprawidłowości, szczególnie w zakresie niewłaściwych warunków ewakuacji, w Komendzie Miejskiej PSP w S. dokonano kompleksowej oceny istniejącego stanu bezpieczeństwa pożarowego w skontrolowanych segmentach przedmiotowego obiektu i jego potencjalnych skutków, celem ustalenia, czy zagraża on życiu ludzi. W wyniku podjętej analizy stwierdzono jednoznaczne, że rzeczywiście występuje taki poziom zagrożenia w tym obiekcie budowlanym, co oznacza że zastosowane w nim rozwiązania techniczno -budowlane nie zapewniają możliwości jego bezpiecznego opuszczenia. W związku z powyższym Komendant Miejski PSP w S. wydał aż pięć decyzji administracyjnych nakazujących stronie wykonanie szeregu obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej w odpowiednio wyznaczonych terminach przeznaczonych na ich realizację przez właściciela skontrolowanego obiektu budowlanego. W uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć organ pierwszej instancji dokładnie wyjaśnił ich przyczyny oraz powołał właściwe podstawy prawne dla nałożonych obowiązków z zakresu bezpieczeństwa pożarowego. W dalszych wywodach organ odwoławczy odniósł się zaskarżonej doń decyzji nr [...] podkreślając, iż zawiera ona siedem obowiązków dotyczących konieczności usunięcia uchybień naruszających wymagania podstawowych przepisów przeciwpożarowych. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów organ II instancji stwierdził, że nałożone w tym postępowaniu administracyjnym obowiązki są prawidłowe, w związku z czym, organ odwoławczy postanowił utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W przedłożonym "protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej", sporządzonym przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej PSP w S., jednoznacznie bowiem wskazano występujące nieprawidłowości w stanie zabezpieczenia przeciwpożarowego rozpatrywanego obiektu. Kontrolujący funkcjonariusze zebrali wystarczający materiał dowodowy. Wyraźnie i jednoznacznie opisano nieprawidłowość polegającą na kilkukrotnym przekroczeniu dopuszczalnej długości dojścia ewakuacyjnego, co według obowiązujących, wskazanych precyzyjnie przez organ kontrolny, odpowiednich przepisów, stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia występowania stanu zagrożenia życia ludzi przebywających w skontrolowanym obiekcie budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego, terminy wykonania poszczególnych obowiązków są właściwie ustalone, po uwzględnieniu skali oraz rodzaju wykazanych uchybień. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że Spółka dwukrotnie zrezygnowała z możliwości wypowiedzenia się w kwestii projektów decyzji administracyjnych z wyznaczonymi wstępnie czasami realizacji poszczególnych zadań z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Organ podkreślił nadto, że Spółka nieprawidłowo interpretuje treść wskazanych przepisów z cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (paragrafy 236, 241 i 249). W tym zakresie strona została już szczegółowo poinformowana i pouczona przez organ pierwszej instancji w korespondencji przesłanej do jej wiadomości, przy przekazywaniu przedmiotowej sprawy do organu odwoławczego. W uzupełnieniu organ odwoławczy wskazał, że prowadzone prace adaptacyjne zmierzające do "odświeżenia" posiadanego obiektu budowlanego, absolutnie nie są usprawiedliwieniem dla rezygnacji z konieczności ciągłego stosowania odpowiednich zabezpieczeń przeciwpożarowych. Zdaniem organu drugiej instancji, kontrolujący słusznie stwierdzili że cały sprawdzany obiekt to jedna strefa pożarowa złożona z zespołu trzynastu segmentów. W protokole na siódmej stronie zamieszczono bowiem istotny zapis o tym, że: "...Elementy zamknięć i oddzieleń nie noszą znamion oddzieleń przeciwpożarowych (np. drzwi nie posiadają żadnej klasy odporności ogniowej lub brak jest zabezpieczenia przejść i przepustów instalacyjnych)...". Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jej czwartej stronie napisano, że "...Żaden z segmentów i żadna z kondygnacji nie jest oddzielona pożarowo od pozostałej części...". Organ drugiej instancji wskazał nadto, że zaskarżona decyzja administracyjna wydana przez Komendanta Miejskiego PSP w S. została oparta między innymi na zapisach § 207 ust. 2 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ponieważ w skontrolowanych istniejących segmentach stwierdzono występowanie stanu zagrożenia życia ludzi. Podstawowym kryterium dokonania kwalifikacji zagrożenia życia ludzi w skontrolowanym obiekcie, było prawidłowo udowodnione i opisane w protokole pokontrolnym przekroczenie dopuszczalnej długości występujących dojść ewakuacyjnych o ponad 300 % w stosunku do wartości określonej w przepisach techniczno-budowlanych i brak odpowiedniego wydzielenia klatek schodowych w rozpatrywanych segmentach. Organ II instancji wskazał też, że wymagania określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, odnoszą się również do istniejących budynków. Organ podkreślił nadto, że w razie jednoznacznie stwierdzonego stanu zagrożenia dla życia ludzi korzystających z przedmiotowego budynku powinny być jak najszybciej podjęte działania zmierzające do wyeliminowania występujących nieprawidłowości, w celu uzyskania niezbędnej poprawy stanu bezpieczeństwa pożarowego. Jednakże w analizowanym przypadku Spółka w pierwszej kolejności wnosi odwołanie, próbując zakwestionować nałożone obowiązki. Taka postawa świadczy o braku świadomości i odpowiedzialności za realizację ustawowych obowiązków z zakresu bezpieczeństwa pożarowego. Przy rozpatrywaniu odwołania nie uwzględniono także podniesionej przez stronę argumentacji dotyczącej konieczności podjęcia pilnych działań oraz poniesienia znacznych nadkładów finansowych, ponieważ nałożone zadania dotyczą bardzo istotnej kwestii zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa pożarowego dla wielu osób korzystających z kontrolowanego zespołu segmentów, przeznaczonego na cele użyteczności publicznej. Pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję drugoinstancyjną domagając się jej uchylenia. W skardze ponowiono zarzuty odwołania co do naruszenia, zdaniem Spółki, art. 7, 77, 107 k.p.a, dodatkowo zarzucając naruszenie art. 10 k.p.a poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia udziału na każdym etapie postępowania, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej pomimo podstaw do jej uchylenia, § 249 i 236 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że nieruchomość nie spełnia norm wynikających z tych przepisów, § 241 ww. rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca Spółka po raz kolejny, oprócz zarzutów dotyczących wskazanego wyżej naruszenia jej zdaniem art. 7, 77, 107 i 10 k.p.a., podniosła, że organ zakwalifikował przedmiotową nieruchomość do kategorii zagrożenia ZL III, zaś zgodnie z przepisem § 241 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wymagana klasa odporności poziomych dróg ewakuacyjnych wynosi EI15, a nie jak błędnie wskazano w treści kwestionowanych rozstrzygnięcia EI30. Ponadto, zdaniem skarżącej Spółki nie można również podzielić twierdzeń organów, że istniejące drogi ewakuacyjne przekraczają dopuszczalne normy, albowiem organ pominął, że przedmiotowa nieruchomość, co już wyżej zostało podkreślone, składa się z kilku niezależnych konstrukcyjnie segmentów, które należy kwalifikować jako odrębne strefy pożarowe. W tym świetle, zdaniem skarżącej długość istniejących dróg ewakuacyjnych spełnia dopuszczalne normy, zaś wszelkie zarzuty organu w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. Spółka ponowiła też zarzut dotyczący arbitralności rozstrzygnięcia co do terminu wykonania prac. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, pozostaje w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. W niniejszej sprawie liczne naruszenia przepisów przeciwpożarowych w obiekcie przy ul. [...] w S. w świetle sporządzonego w trakcie czynności kontrolnych protokołu z dnia [...] r. nie budzą wątpliwości. Wbrew twierdzeniom skarżącej naruszenia te zostały zarówno w protokole, jak też w decyzji pierwszoinstancyjnej szczegółowo opisane, a następnie obszernie uzasadnione, a skarżąca Spółka w sposób skuteczny prawidłowości dokonanych ustaleń nie podważyła. W konsekwencji uznać należy, że nałożenie obowiązków w zakresie ochrony przeciwpożarowej nastąpiło po należytym zebraniu i rozważeniu materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej, jak też zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Podkreślenia w tej mierze wymaga zatem, iż w trakcie czynności kontrolnych stwierdzono istotne nieprawidłowości w zakresie warunków ewakuacji. Zastosowane w obiekcie rozwiązania techniczno-budowlane nie zapewniają możliwości jego bezpiecznego opuszczenia stanowiąc zagrożenie dla życia ludzi. Stąd w decyzji pierwszoinstancyjnej nakazano stronie obudowanie klatek schodowych, windy i poziomych dróg ewakuacyjnych i zastosowanie odpowiednich drzwi zapewniających wymagania dotyczące klasy odporności ogniowej. Aktualny stan obiektu, zdaniem organów, możliwości bezpiecznej ewakuacji nie zapewnia. Komunikacja pionowa w przedmiotowym zespole budynków jest możliwa przy wykorzystaniu otwartych, nieobudowanych przeciwpożarowo klatek schodowych, które nie są nadto wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do usuwania dymu. Maksymalne długości dojść ewakuacyjnych z najdalszych pomieszczeń usytuowanych na ostatnich kondygnacjach znacznie przekraczają dopuszczalne wartości. Wynika to między innymi z przyjętego w tym obiekcie specyficznego układu komunikacyjnego, związanego z wprowadzeniem w wielu miejscach wewnętrznych zabudów, także z wykorzystaniem przeszklonych ścianek bez wymaganej odporności ogniowej. W przypadku zaistnienia konieczności ewakuacji ludzi z poszczególnych segmentów mogą wystąpić poważne trudności w jej sprawnym i bezpiecznym przeprowadzeniu. W świetle takich dokonanych przez organy ustaleń wskazać należy, że stosownie do § 16 ust. 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi, gdy występujące w nim warunki techniczne nie zapewniają możliwości ewakuacji ludzi. Podstawą do takiego stwierdzenia może być np. ustalenie, co w dokumentacji niniejszej sprawy zostało wykazane, iż długość przejścia lub dojścia ewakuacyjnego jest większa o ponad 100 % od określonej w przepisach techniczno-budowlanych bądź stwierdzenie fakt niezabezpieczenia dróg ewakuacyjnych przed zadymieniem. W konsekwencji stwierdzonych naruszeń organ I instancji uprawniony był i zobligowany do wydania nakazów doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Na tle powyższych uwag można zatem stwierdzić, iż nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym zarzuty strony skarżącej co do, jej zdaniem, naruszenia wymogów pełnego i wszechstronnego zbadania sprawy (art. 7, 77 k.p.a.) i co do wadliwości uzasadnienia podjętych przez organy decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Stan obiektu został bowiem wnikliwie zbadany, obowiązki nałożone na Spółkę stan ten trafnie odzwierciedlają, wydane przez organy decyzje szczegółowo wskazują podstawy prawne poszczególnych rozstrzygnięć, zawierają też nader obszerne szczegółowe uzasadnienia. Nie znajdują także oparcia twierdzenia Spółki co do błędów merytorycznych przy ocenie przez organy okoliczności sprawy. Skarżąca Spółka podnosi bowiem, iż organy błędnie uznały, że cały obiekt stanowi jedną strefę pożarową podczas gdy zdaniem strony każdy z segmentów wchodzących w skład obiektu stanowi odrębną strefę, a w konsekwencji wadliwe są ustalenia organów co do przekroczenia długości dróg ewakuacyjnych. Sąd zauważa w tym miejscu, że zgodnie z § 226 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, strefą pożarową jest budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust. 4 rozporządzenia, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust. 1 - 7. Kolejne przepisy wskazują zaś maksymalne wielkości stref w poszczególnych obiektach. Przedmiotowy obiekt składa się z 13 segmentów o wysokości do 15 m, w którym możliwa jest komunikacja pionowa przy wykorzystaniu otwartych nieobudowanych przeciwpożarowo i niewyposażonych odpowiednio klatek schodowych, zastosowano nadto wewnętrzne zabudowy z wykorzystaniem przeszklonych ścianek bez wymaganej odporności ogniowej. Stąd też z uwagi na połączenie ze sobą poszczególnych segmentów, organy zakwalifikowały obiekt jako jedną strefę pożarową. Stosownie bowiem do wyników kontroli elementy zamknięć i oddzieleń nie noszą znamion oddzieleń przeciwpożarowych, żaden z segmentów i żadna z kondygnacji nie jest oddzielona pożarowo od pozostałej części. Zdaniem skarżącej Spółki, każdy segment stanowi odrębną strefę, zaś organ odwoławczy nie analizował materiałów konstrukcyjnych klatek schodowych. Tymczasem opis konstrukcji klatek schodowych znajduje się w protokole z dnia [...] r., a jak już wyżej podano, skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, podważających ustalenia kontroli. Nie wykazała więc, aby poszczególne segmenty posiadały spełniające wymogi przeciwpożarowe oddzielenia i zamknięcia, nie wykazała też by tym samym strefy mieściły się w dopuszczalnych wielkościach. W konsekwencji podzielić należy w pełni przekonanie organów, iż całość obiektu stanowi jedną strefę pożarową, a twierdzenia w tej mierze skarżącej Spółki są gołosłowne. Błędny jest także zarzut Spółki dotyczący niezgodnego z prawem nakazu zapewnienia klasy odporności poziomych dróg ewakuacyjnych EI30, podczas gdy zdaniem Spółki w myśl § 241 rozporządzenia Ministra Infrastruktury klasa ta wynosi EI15. Uszło bowiem uwadze Spółki, iż cytowany paragraf zawiera wymóg aby obudowa poziomych dróg ewakuacyjnych miała klasę odporności ogniowej wymaganą dla ścian wewnętrznych, stosownie zaś do § 216 tegoż rozporządzenia ściana wewnętrzna przedmiotowego obiektu zaliczonego do kategorii budynków średniowysokich "B") winna charakteryzować się klasą odporności ogniowej EI30. Przewidziana w § 241 minimalna klasa EI15 odnosi się zatem jedynie do tych obiektów, w których przepis szczególny odnoszący się do ścian wewnętrznych klasę taką dopuszcza. Odnosząc się w dalszych ciągu do zarzutów skargi dodać trzeba, że także wyznaczony termin wykonania obowiązku (do dnia [...] r.), nie może być uznany za zbyt krótki, zwłaszcza że podnoszone przez Spółkę w odwołaniu trudności ekonomiczne i organizacyjne nie mogą uzasadniać niewykonania w sytuacji zagrożenia ludzi obowiązków przeciwpożarowych. Podkreślenia wymaga, że wyniki kontroli były stronie znane już od [...] r. Już wówczas wiedziała ona o stwierdzonych istotnych nieprawidłowościach, możliwym było zatem podjęcie stosownych organizacyjnych działań przygotowawczych. Nie mógł też odnieść skutku sformułowany w odwołaniu argument strony, że stwierdzone uchybienia mają charakter przejściowy. Prowadzone roboty budowlane w niektórych segmentach nie doprowadziły bowiem do wyłączenia zespołu z użytkowania, co potwierdza protokół kontroli. Podkreślenia wymaga nadto, że przedmiotowy kompleks stanowi obiekt użyteczności publicznej a tym samym jego przeciwpożarowe zabezpieczenie wymaga szczególnie szybkich działań zapewniających bezpieczeństwo ludzi. Notabene jak najszybsze wykonanie robót zapewniających bezpieczeństwo ludzi winno być traktowane jako priorytetowe także przez właściciela obiektu. W żadnej mierze nie zasługuje nadto na uwzględnienie zarzut strony co do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej udziału we wszystkich etapach prowadzonego postepowania i naruszenie tym samym przysługujących jej gwarancji procesowych. Zdaniem Sądu przedłożony materiał dowodowy dowodzi bowiem wyjątkowej dbałości i troski organu I instancji o to by udział Spółki w postępowaniu był zapewniony. Spółka jednak z własnej woli nie korzystała z możliwości jej oferowanych, notabene utrudniając w tej mierze prowadzone w przedmiocie bezpieczeństwa obiektu i ludzi postępowanie. Wskazać w tym miejscu należy, iż jak to uwidoczniono powyżej, wszelkie ustalenia faktyczne zostały poczynione przez organy administracji w oparciu o protokół czynności kontrolno-rozpoznawczych z dnia [...] r. przeprowadzonych z udziałem Dyrektora T. B. i specjalistki A.W. Protokół ten nie został podpisany przez przedstawicieli skarżącej Spółki. Jak wynika z jego treści organ I instancji wielokrotnie próbował doprowadzić do ustalenia terminu odczytania i podpisania protokołu, pomimo wielu rozmów telefonicznych nikt ze Spółki jednak się nie pojawił, nie korzystając tym samym z możliwości wypowiedzenia się co do danych zawartych w protokole i uniemożliwiając zarówno odczytanie, jak i podpisanie protokołu. W konsekwencji dokument ten organ I instancji doręczył stronie przy piśmie z dnia [...] r., wyznaczając jednocześnie termin spotkania celem omówienia stwierdzonych nieprawidłowości. Pismo wskazywało jednocześnie, że w czasie kontroli Spółka nie przedstawiła pełnej dokumentacji obiektu. W odpowiedzi Spółka zwróciła się pismem z dnia [...] r. o przesunięcie terminu spotkania albowiem we wskazanej dacie cyt. "wszyscy przedstawiciele oraz osoby kompetentne do reprezentacji Spółki zaplanowali już urlopy wypoczynkowe". Jednocześnie Spółka sama zaproponowała nową datę spotkania w dniach [...]. Wniosek ten został uwzględniony przez organ I instancji. Jednakowoż w wyznaczonym na wniosek Spółki terminie [...] r. strona poinformowała o chorobie ustanowionego pełnomocnika, wnioskując o dalsze przesunięcie spotkania. Dopiero wówczas organ I instancji, z uwagi na stwierdzenie, że kontrolowany obiekt zagraża życiu ludzi, nie wyraził zgody na ponowne przesunięcie terminu i pismem z dnia [...] r. zapowiedział wydanie w przedmiotowej sprawie decyzji administracyjnej. Organ przywołał w tej mierze art. 10 § 2 k.p.a. stanowiący, iż w przypadku gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życie i zdrowia ludzkiego organ może odstąpić od zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Z kolei po wydaniu przez organ I instancji decyzji nakładającej na Spółkę wskazane wyżej obowiązki organ ten przesyłając [...] Komendantowi Wojewódzkiemu PSP wniesione przez stronę odwołanie dołączył doń obszerne pismo z dnia [...] r. informujące zarówno o okolicznościach faktycznych sprawy, jak też o motywach podjętego rozstrzygnięcia, ustosunkowując się jednocześnie do zarzutów zawartych w odwołaniu. Kopię pisma przesłano skarżącej Spółce, w końcowych akapitach informując ją jednocześnie o możliwych skutkach niewykonania zawartych w decyzji nakazów. Także i na to pismo strona nie zareagowała. W konsekwencji pomimo wiedzy, iż toczy się wszczęte z jej inicjatywy postępowanie odwoławcze nie podjęła żadnych działań by w okresie pomiędzy wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej a jej utrzymaniu w mocy przez organ II instancji przedłożyć brakującą część dokumentacji obiektu, złożyć dodatkowe wyjaśnienia, bądź w inny sposób wziąć udział w postępowaniu. Z tych też względów organ II instancji miał pełne prawo wydać zaskarżoną decyzję zwłaszcza, że wynikające ze stanu obiektu zagrożenie ludzi nie zezwalało na dalsze przedłużanie postępowania. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.