II SA/Gl 681/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi p o s t a n a w i a przywrócić stronie skarżącej termin do uiszczenia wpisu od skargi. Na mocy zarządzenia z dnia 8 sierpnia 2018 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł. W zarządzeniu tym wskazano, że wpłaty należy dokonać w kasie Sądu lub na podany rachunek bankowy - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 7 września 2018 roku. Pismem z dnia 18 września 2018 roku skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że ze względu na stan zdrowia i wiek nie była w stanie uiścić wpisu w terminie. Jednocześnie wskazała, iż była chora i nie opuszczała mieszkania. Poinformowała również, że dopiero w dniu sporządzenia pisma, tj. 18 września 2018 roku była w stanie przyjść do Sądu i dokonać czynności. Z dowodu wpłaty znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż wpis sądowy został uiszczony w dniu 18 września 2018 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego w wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki umożliwiającej przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona, a w przypadku gdy reprezentuje ją pełnomocnik tenże pełnomocnik, nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę datę ustania przyczyny niemożności uiszczenia przez skarżącą wpisu sądowego uznać należy, że dochowano ustawowego terminu złożenia rozpatrywanego wniosku. Jednocześnie uiszczono wpis sądowy od skargi. Przechodząc natomiast do oceny okoliczności wskazujących na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu Sąd uznał, że okoliczności te miały miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi jest merytorycznie uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższych okoliczności oraz biorąc pod uwagę konstytucyjną zasadę prawa do sądu, należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.