II SA/Gl 682/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. ustalił na wniosek E. G. warunki zabudowy dot. budowy garaży na samochody osobowe (5 boksów) na działce nr 1 k.m. 27, położonej w S. przy ul. [...]. Decyzja ta została przeniesiona na wniosek adresata na rzecz J. G. oraz z urzędu sprostowana postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. J. G. wnioskiem złożonym w dniu 3 marca 2011 r. wystąpiła o pozwolenie na budowę budynku garażowego na samochody osobowe (4 boksy) na dz. nr 2 obręb 0010 S. (działka nr 1 k.m. 27 w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla jednostki ewidencyjnej S. otrzymała nr 2 obręb 0010 S.). Zgodnie z art. 61 k.p.a. zawiadomieniem z dnia 09 marca 2011 r. o prowadzonym postępowaniu zostały poinformowane strony postępowania, w tym W B.. Postanowieniem nr [...] r. z dnia [...] r. wnioskodawczyni została zobowiązana do usunięcia wad projektu w terminie do 29 kwietnia 2011 r. W dniu 29 marca 2011 r. został złożony uzupełniony projekt budowlany i brakujące dokumenty. W konsekwencji przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2010, Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanego budynku garażowego. W uzasadnieniu organ I instancji zrelacjonował przebieg przeprowadzonego postępowania. Wskazał m.in., że po przesłaniu stronom powiadomienia o jego wszczęciu W B. złożył pisemne uwagi. Odnosząc się do uwag co do bezpośredniego zjazdu z działki na ulicę i braku chodnika organ wskazał, że zarzut strony dotyczy kwestii uregulowanych decyzją w przedmiocie budowy zjazdu nr [...] z dnia [...] r. wydaną przez Prezydenta Miasta S.. Odnosząc się z kolei do niezgodności planowanej zabudowy z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) Prezydent Miasta S. wskazał, że planowana zabudowa przy granicy z dz. nr 3 jest zgodna z prawem gdyż projektowany budynek garażowy usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Sposób rozbiórki garaży blaszanych został natomiast uwzględniony w dokumentacji oraz w pozwoleniu na budowę a zatem nie zachodzi konieczność przeprowadzenia odrębnego postępowania. Zbadano również zgodność założeń projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy min. W zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Reasumując Prezydent Miasta S. stwierdził, że złożone przez W. B. w piśmie z dnia 24 marca 2011 r. uwagi nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej albowiem zostały spełnione wymagania art. 34 oraz art. 35 Prawa budowlanego oraz decyzji o warunkach zabudowy nr [...]. Od decyzji tej W B. złożył odwołanie do Wojewody [...], wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności albowiem dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniejszą, ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nadto zgłosił zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy. W szerokim uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. niewłaściwie zinterpretował zapisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniósł także, iż określona w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy budynku garażowego przekracza ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczalną wielkość powierzchni zabudowy tj. 72 m2. Wskazał ponadto, że w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w poprzedzającej ją decyzji o warunkach zabudowy nie określono stosunku procentowego powierzchni biologicznie czynnej do powierzchni działki. Podkreślił, iż realizacja inwestycji utrudni wykonywanie prac remontowo-konserwacyjnych budynku usytuowanego na jego działce. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że złożone odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ decyzja Prezydenta Miasta S. jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutu nieważności wskazał, że zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wymaga ustalenia tożsamości sprawy administracyjnej pod względem podmiotowym (w sprawie występują te same strony postępowania) i przedmiotowym (decyzja została wydana w oparciu o jednakową podstawę prawną, w identycznym stanie faktycznym, jednakowo regulując prawa i obowiązki stron, które z niej wynikają). Tożsamość taka nie istnieje albowiem decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...] nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniejszą, ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...]. Powoływana przez W. B. ostateczna decyzja z dnia [...] r., Nr [...] stanowi bowiem rozstrzygnięcie wydane w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę J. G. dotyczącej inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działce nr 2 w S.. Obie wyżej wskazane decyzje Prezydenta Miasta S. są zatem tożsame pod katem podmiotowym, dotyczą także tego samego przedsięwzięcia, jednakże odmiennie rozstrzygają istotę sprawy przy zmienionym stanie faktycznym. W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że podnoszone przez W. B. zarzuty w kwestii wadliwości decyzji o warunkach zabudowy tj. wadliwego wyznaczenia linii nowej zabudowy i zaburzenia ładu architektonicznego będącego skutkiem niewłaściwej interpretacji przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., a także nieokreślenia w tej decyzji stosunku procentowego powierzchni biologicznie czynnej do całkowitej powierzchni działki - nie zasługują na uwzględnienie. Organ podkreślił, iż zarówno w doktrynie prawa jak i w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Analizując z kolei zgodność projektu budowlanego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji tj. decyzji z dnia [...] r., Nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, iż w projekcie budowlanym spełnione zostały warunki określone w tej decyzji. Nie dostrzegł także zarzucanej przez W. B. niezgodności projektu budowlanego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy określającymi dopuszczalną wielkość powierzchni zabudowy. Ustalił bowiem, iż w decyzji o warunkach zabudowy istotnie początkowo wskazano, że wielkość powierzchni zabudowy nie przekroczy 72 m2. Decyzja ta została jednak sprostowana postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], w którym wskazano, iż zapis ten powinien brzmieć "wysokość powierzchni zabudowy nie przekroczy 90 m2". W dniu [...] r., postanowieniem nr [...] Prezydent Miasta S. sprostował ww. postanowienie nr [...] wskazując, iż omyłkowo użyte zostało określenie "wysokość powierzchni zabudowy" podczas gdy treść tego zapisu winna brzmieć "wielkość powierzchni zabudowy nie przekroczy 90m2". Podkreślenia wymaga fakt, iż w projekcie wskazano, że powierzchnia zabudowy wynosi 86,46 m2. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że projekt budowlanym jest zgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy określającymi dopuszczalną wielkość powierzchni zabudowy. Rozważając z kolei podnoszone przez W. B. zarzuty co do sposobu określenia powierzchni biologicznie czynnej - organ zaakcentował, iż w projekcie budowlanym określono powierzchnię biologicznie czynną jako część działki, która nie zostanie wykorzystana pod budowę garaży oraz dróg i chodników. Zapis ten jest nie jest sprzeczny z punktem 2a ww. decyzji o warunkach zabudowy odnoszącym się do powierzchni biologicznie czynnej. Wojewoda wskazał w tym miejscu, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma obowiązku określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę powierzchni biologicznie czynnej. Odnosząc się do pozostałych warunków zawartych w wyżej powołanej decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, iż zostały one spełnione w projekcie budowlanym. W konkluzji Wojewoda [...] wskazał, że w omawianej sprawie spełnione zostały warunki przewidziane w art. 32 ust. 4 i w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami o nr ew. 2, 2650 na cele budowlane, a także wymagane prawem uzgodnienia i pozwolenia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez projektanta posiadającego wymagane prawem uprawnienia budowlane, legitymującego się przynależnością do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Do projektu dołączona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odnosząc się zaś do zawartych w odwołaniu informacji w kwestii złożonego przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu – Wojewoda [...] wyjaśnił W. B., iż dopóki decyzja ta nie zostanie wycofana z obrotu prawnego dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nią związany. Sam fakt złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie przesądza o tym, iż właściwy organ wznowi ww. postępowanie ani o tym czy po wznowieniu uchyli decyzję dotychczasową. Odnosząc się z kolei do przedstawionego w odwołaniu problemu utrudnień w wykonywaniu przyszłych remontów organ wskazał, że kwestie te reguluje art. 47 ustawy Prawo budowlane. Wskazał nadto, że po zakończeniu ww. robót inwestor ma obowiązek naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości - na zasadach określonych w przepisach Kodeksu cywilnego. Rozpatrując zaś zarzuty W. B. w kwestii naruszenia przez Prezydenta Miasta S. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy – Wojewoda stwierdził, iż nie dopatrzył się w postępowaniu organu I instancji naruszenia tych przepisów. Pismem z dnia 12 sierpnia 2011 r. W B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając jej: naruszenie przez organ administracji prawa materialnego, a to § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wyznaczenie linii zabudowy dla skarżonej inwestycji w sposób sprzeczny z istniejącą zabudową na działkach sąsiednich, naruszenie przez organ administracji prawa materialnego, a to § 7 ust 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, poprzez wyznaczenie górnej krawędzi elewacji frontowej dla skarżonej inwestycji w sposób sprzeczny z istniejącą zabudową na działkach sąsiednich, naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie zaskarżonej decyzji mimo wadliwości decyzji zarządcy drogi w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu na [...] z dnia [...] r., naruszenie przepisu postępowania, a to art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez odmowę uznania, że decyzja Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] została wydana mimo uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez ten sam organ decyzją [...] r. i nieuprawnioną odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107 § 3, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak w treść uzasadnienia decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności. W konsekwencji powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania (ten ostatni wniosek został oddalony postanowieniem tut. Sądu z dnia 14 listopada 2011 r.). Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do wskazanej w uzasadnieniu skargi kwestii zaskarżenia postanowienia Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] o sprostowaniu postanowienia tegoż organu z dnia [...] r., nr [...] (w przedmiocie sprostowania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...] o warunkach zabudowy) – organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonalności postanowienia. Ponownie podkreślił także, odnośnie wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., Nr [...] o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji mimo wadliwości decyzji zarządcy drogi nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu - iż w chwili orzekania przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcie zarządcy drogi było decyzją ostateczną. Ponadto pomimo tego, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] r. uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta S. (pismo znak [...]) z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji zjazdu indywidualnego oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia (co wynika z treści skargi) organ zauważył, iż fakt złożenia przez Skarżącego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją zarządcy drogi nie przesądza o tym, że właściwy organ wznowi ww. postępowanie ani czy po wznowieniu uchyli decyzję dotychczasową). Dodatkowym pismem procesowym z dnia 25 października W B. zarzucił, iż wydane w sprawie decyzje nie zawierają wzmianki o zgodzie Ministra Infrastruktury na odstępstwo w sprawie usytuowania budynku garażowego przy granicy. Sformułował też niejasny zarzut dotyczący pominięcia bliżej nieokreślonej działki K. i R. G., podał, że Prokuratura prowadzi postępowania w sprawie bliżej nieokreślonej kolejnej decyzji w przedmiocie garaży. Z kolei w piśmie z dnia 13 grudnia 2011 r. ponownie podniósł wadliwość, jego zdaniem, decyzji pierwszoinstancyjnej na dowód przedkładając decyzję SKO, wydaną jednak w sprawie innej inwestycji i innego inwestora. Zdaniem skarżącego wskazuje ona jednak, że gdyby w sprawie garaży odwołał się od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, czego nie uczynił był z powodu choroby, to zostałaby ona uchylona przez Kolegium. Z kolei pismem z dnia 27 maja 2012 r. poinformował Sąd, iż fundamenty spornego budynku wykonano nierównolegle do budynku skarżącego, naruszając tym samym obowiązujące przepisy. Na dowód przedłożył fotografię. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także decyzji rozstrzygnięcie to poprzedzającej wykazało, że pozostają one w zgodzie z obowiązującym prawem, a tym samym wniesiona skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie natomiast do ust. 4 cytowanego artykułu w razie spełnienia wymagań określonych powyżej oraz dochowania wymogów formalnych wniosku określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc wskazane wyżej normy do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, że jak wynika z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych prowadzące postępowanie organy dochowały przewidzianych wyżej wymogów w zakresie obowiązkowej kontroli przedłożonej przez stronę dokumentacji, z dokonanych ustaleń wyprowadzając wniosek, iż określone wyżej wymagania zostały spełnione. Wniosek ten zdaniem Sądu należy podzielić. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami o nr ew. [...] na cele budowlane, a także wymagane prawem uzgodnienia i pozwolenia, m.in. warunki przyłączenia obiektu do sieci elektrycznej i zapewnienia dostaw energii elektrycznej, ostateczną decyzję zarządcy drogi w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu nr [...] z dnia [...] r., uzgodnienie projektu budowlanego z zarządcą drogi. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym zwłaszcza z wymogami przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez projektanta posiadającego wymagane prawem uprawnienia budowlane, legitymującego się przynależnością do [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. Do projektu dołączona została także informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zgodny jest nadto z decyzją o warunkach zabudowy w jej wersji wynikającej z dokonanych przez organ sprostowań, o których mowa powyżej. W konsekwencji organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej stronie pozwolenia na budowę. Tym samym prawidłowo też Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy uznając je za pozostające w zgodzie z obowiązującym prawem, odmienne wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie naruszałoby bowiem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Odnosząc się natomiast bezpośrednio do zarzutów skargi Sąd wskazuje co następuje: 1) skarżący zarzucił orzekającym w sprawie organom, iż wydając pozwolenie na budowę naruszyły § 4 ust 1 i 7 ust 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Sąd wyjaśnia zatem skarżącemu, iż wskazane przez niego rozporządzenie wydane zostało na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a tym samym znajduje zastosowanie w trakcie postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zaś w trakcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, kiedy to organ treścią decyzji tej jest związany. Niezgodności zatem, jakich dopatruje się skarżący, pomiędzy wyznaczoną linią zabudowy oraz wyznaczeniem górnej krawędzi elewacji frontowej a także kwestie związane z określeniem biologicznie czynnej powierzchni zabudowy mogły być zatem przez niego podnoszone w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy. 2) Zarzut skarżącego, iż organ udzielił pozwolenia na budowę pomimo, zdaniem strony, wadliwości decyzji zarządcy drogi w przedmiocie zgody na lokalizację zjazdu, nie może zostać zaakceptowany. W dacie wydania zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie zjazdu pozostawało bowiem w obrocie prawnym, było ostateczne i prawomocne. Sąd administracyjny badając zaś legalność zaskarżonej doń decyzji ocenia jej prawidłowość w dacie jej wydania, a nie w aspekcie ewentualnych zdarzeń mających miejsce w okresie późniejszym. 3) Za nietrafny skład orzekający uznaje zarzut skarżącego, iż naruszono art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. albowiem Prezydent Miasta S. wydając pozwolenie na budowę orzekł po raz drugi w sprawie, która to została już uprzednio przezeń rozstrzygnięta, kiedy to [...] r. odmówił pozwolenia na budowę. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę nie uniemożliwia bowiem stronie ponownego złożenia wniosku w zmienionych okolicznościach. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. J. G. w dniu 3 marca 2011 r. złożyła bowiem nowy wniosek i przedłożyła nowy, opracowany w grudniu 2010 r., projekt budowlany. 4) Nie może także zostać uwzględniony zarzut skarżącego, iż organ naruszył art. 107 § 3, art. 8 i 11 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji obligatoryjnych elementów. Zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja została szeroko i wnikliwie uzasadniona. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień lub braków przemawiających za uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. 5) Sformułowany w uzasadnieniu skargi zarzut niezgodnego z prawem sprostowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może w niniejszym postępowaniu podlegać rozpoznaniu. Przedmiotem wniesionej przez W. B. skargi jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzje pierwszoinstancyjną zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Tym samym Sąd, związany przedmiotem skargi, nie może oceniać nie objętej przedmiotem tym decyzji o warunkach zabudowy i prostujących jej postanowień. 6) Zarzut, iż zaskarżona decyzja a także rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne nie zawierają wzmianki o udzielonej zgodzie Ministra Infrastruktury na odstępstwo od przepisów budowlanych w kwestii usytuowania garażu w granicy nie jest zrozumiały. Z przedłożonych Sądowi akt nie wynika bowiem by o zgodę taką wnioskowano i by była ona udzielona. Możliwość usytuowania budynku garażowego w granicy organy wywiodły bowiem wprost z treści § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. 7) Niejasnym jest sformułowany w dodatkowym piśmie procesowym zarzut skarżącego dotyczący pominięcia działki należącej do K. i R. G., Skarżący nie wyjaśnia bowiem o jaką konkretnie działkę mu chodzi i gdzie oraz kiedy działka bądź jej właściciele zostali pominięci. Sąd zauważa w tym miejscu, że jak wynika akt administracyjnych, w tym z rozdzielników decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę K. i R. G. brali udział w postępowaniu administracyjnym i nie kwestionowali wydanych przez organy rozstrzygnięć. 8) Odnośnie zawartego w kolejnym piśmie zarzutu skarżącego, iż niewłaściwie, nierównolegle w stosunku do jego budynku, wykonano fundamenty budynku garażowego Sąd wyjaśnia skarżącemu, że ocenie w niniejszym postępowaniu podlega jedynie zaskarżona decyzja, nie zaś faktyczna realizacja udzielonego pozwolenia na budowę. Stosownie do decyzji tej projektowany budynek garażowy winien przylegać całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Niedopuszczalne jest zatem inne jego wykonanie. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów, uznających zgodność z prawem wydanej przez organ II instancji decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił wniesionej skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.