II SA/Gl 683/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. (S.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie licencji na wykonywanie transportu drogowego w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, po otrzymaniu postanowienia Sadu oddalającego jego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w piśmie procesowym z dnia 12 grudnia 2015 r. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Ponieważ przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) przewidują obowiązek złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy (w tym również obejmującego ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu) na druku urzędowego formularza, na adres strony został przesłany formularz. Skarżący, w wyznaczonym terminie nadesłał do Sądu formularz, z tym, że nie wskazał w nim zakresu swojego wniosku, tzn. nie sprecyzował, o jakiego pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego) mu chodzi. Ponieważ ani Sąd ani referendarz sądowy nie są władni podejmować w tym zakresie decyzji za stronę, pismem z dnia 15 stycznia 2016 r. referendarz sądowy zobligował wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez jednoznaczne wskazanie (w rubryce nr 4 formularza) w jakim zakresie oczekuje przyznania prawa pomocy. Skarżący, w wyznaczonym terminie nadesłał pierwszą stronę formularza zakreślając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 P.p.s.a. konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Ta zaś, poddana ocenie z uwzględnieniem treści złożonego wniosku oraz nadesłanych później dokumentów prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca ma możliwość samodzielnego opłacenia kosztów sądowych. Z nadesłanego do Sądu druku formularza PPF wynika, że T. S. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką oraz synem, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. 181 m2. W skład jego majątku wchodzi również nieruchomość rolna o pow. 2,099 ha (skarżący podał, że jest to grunt wydzierżawiony komuś), oszczędności w kwocie 25.000,00 zł oraz akcje o wartości około 11.000,00 zł. Nadto wnioskodawca jest właścicielem dwóch pojazdów – samochodu ciężarowego [...] oraz [...]. T. S. uzyskuje dochód z tytułu świadczenia emerytalnego w wysokości 4490 zł netto miesięcznie oraz dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości około 2000 zł netto miesięcznie. Jego matka otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości około 1500 zł netto miesięcznie. Łączne wydatki przeznaczane na utrzymanie domu kształtują się zaś na poziomie około 2000 zł miesięcznie. Wskazane wyżej okoliczności dotyczące stanu majątkowego skarżącego w najmniejszym stopniu nie dają podstaw do twierdzenia, że zapłacenie kosztów sądowych mogłoby spowodować dlań powstanie uszczerbku w utrzymaniu swoim lub rodziny. Łączny dochód netto w rodzinie wnioskodawcy wynosi bowiem niemalże 8.000 zł i nawet jeżeli prawdą jest jego oświadczenie o kosztach utrzymania kształtujących się na poziomie około 2.000 zł, to trzyoosobowa rodzina jest w stanie wygospodarować środki na opłacenie kosztów sądowych jej członka w sytuacji, w której dysponuje kwotą około 6.000 zł miesięcznie. W tym kontekście drugorzędnego znaczenia nabiera fakt, iż skarżący posiada oszczędności w kwocie 25.000 zł oraz akcje o wartości około 11.000 zł. Żadną miarą nie może być bowiem uznany za osobę ubogą, a tylko takie mogą oczekiwać przyznania prawa pomocy. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.