II SA/Gl 689/11

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych 2) ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy R. M. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek swój motywując niskim stanem uzyskiwanych dochodów oraz brakiem możliwości zdobycia dodatkowych źródeł dochodu. Z treści formularza wynika, że skarżący samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkując w lokalu socjalnym. Strona nie posiada żadnych papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się R. M. jest świadczenie rentowe uzyskiwane w kwocie 846 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca zaznaczył, że ze względu na zajęcia komornicze (w kwocie 109 zł) uzyskiwany dochód jest mniejszy (potwierdza to nadesłany przy druku wniosku "odcinek" renty z treści którego wynika, że stronie przekazywana jest kwota 517 zł). Dodatkowo wnioskodawca około 90 zł przeznacza na opłaty za dostawy energii elektrycznej, zaś 65 zł na czynsz za zajmowany lokal mieszkalny. Do stałych kosztów utrzymania należą również wydatki na lekarstwa – wedle szacunków strony – około 50 – 150 zł miesięcznie. Przy druku formularza PPF nadesłano wspomniany wyżej "odcinek" renty, a także kserokopię orzeczenia stwierdzającego lekki stopień niepełnosprawności strony, decyzje odmawiającą przyznania świadczeń z pomocy społecznej oraz decyzję odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Podane przez stronę informacje, dotyczące sytuacji materialnej oraz życiowej pozwoliły stwierdzić, że uzasadnione jest uwzględnienie złożonego wniosku i przyznanie skarżącemu prawa pomocy w całym, wnioskowanym zakresie. Skarżący nie posiada żadnego majątku, którego zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dodatkowy dochód pozwalający na poniesienie kosztów sądowych oraz skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Z nadesłanych dokumentów wynika, że sytuacja materialna strony jest trudna. Skromny dochód, którego źródłem jest świadczenie rentowe pozwala w zasadzie na zaspokojenie elementarnych potrzeb życiowych, co więcej, wedle oświadczenia skarżącego jest on pomniejszany o kwoty potrącane w związku z zajęciem komorniczym. Potwierdzeniem tez o trudnej sytuacji materialnej R. M. są również nadesłane do Sądu kserokopie decyzji: odmawiającej przyznania świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych oraz odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego. W przypadku obu tych rozstrzygnięć przyczyną odmowy było nieznaczne przekroczenie ustawowych limitów pozwalających na skorzystanie z tych form wsparcia. Wobec tego teza o trudnej sytuacji materialnej znajduje tym samym potwierdzenie, a w konsekwencji stanowi podstawę do uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.