II SA/Gl 691/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę. Skarga została wniesiona przez Burmistrza Miasta S., orzekającego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako organ I instancji, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. uchylającą decyzję wydaną przez skarżącego i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - dalej ustawa Poppsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zgodnie z § 2 wymienionego wyżej artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle wymienionych przepisów wskazać przyjdzie, że skarżący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie jego interesu prawnego zaskarżoną decyzją. W sprawie nie można dopatrzyć się też naruszenia interesu prawnego gminy jako podmiotu samorządu terytorialnego wykonującego powierzone jej funkcje z zakresu zaspokajania potrzeb wspólnoty samorządowej, w tym m.in. zarządu należącego do tej gminy majątku (por. w tej kwestii wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. sygn. akt II RN 104/00 OSNA z 2002 r. nr 1 poz. 4). Tym samym należy stwierdzić, że Burmistrz Miasta S. nie miał legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu II instancji w sprawie w której orzekał on jako organ I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga Burmistrza Miasta S. jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 ustawy Poppsa orzekł jak w sentencji.