II SA/Gl 694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.)., Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Starosta [...]wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy suszarni kontenerowej niepołączonej trwale z gruntem o powierzchni zabudowy 20,67 m2 na działce nr ewid. 1 położonej w M. [...], stanowiącej własność M. J. w związku z wykonaniem robót budowlanych, przed terminem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Wykonanie robót objętych zgłoszeniem stwierdzono w dniu 30 stycznia 2014 w trakcie oględzin. W dniu 3 lutego 2014 r. na podstawie art. 61 § 4 Kpa PINB w M. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy suszarni kontenerowej zlokalizowanej na działce nr ewid. 1 położonej w M. [...], gmina N., stanowiącej własność M. J. zawiadamiając strony postępowania o wyznaczeniu terminu przeprowadzenia oględzin na dzień [...]r. Decyzją nr [...]z dnia [...]r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. orzekł nakaz rozbiórki ww. obiektu budowlanego. W wyniku odwołania decyzja ta została uchylona decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej [...]WINB) z dnia [...]r., nr [...]. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia [...]WINB wskazał w decyzji, iż koniecznym jest w trakcie ponownych oględzin sporządzenie szkicu sytuacyjnego z dokładnym wskazaniem, w której części działki znajduje się suszarnia kontenerowa oraz wykonanie dokładnych pomiarów przedmiotowego obiektu budowlanego. Pismem z dnia 30 października 2014 r. zawiadomiono właściciela M. J. o ponownych oględzinach na działce nr ewid. 1 z wyznaczeniem daty ich przeprowadzenia. W trakcie ponownych oględzin w dniu [...]r. dokonano pomiarów jednoznacznie wskazujących na lokalizację suszarni na terenie działki nr ewid. 1 względem budynku mieszkalnego. Ze względu na brak możliwości pomiaru bezpośredniego do punktu charakterystycznego, za który uznano budynek mieszkalny we wschodniej części działki - przesłanianie suszarni przez istniejący zakład stolarski - dokonano pomiarów częściowych. Pierwszy (bezpośredni) - odległość budynku mieszkalnego od istniejącego budynku stolarni - 94,18 mb, drugi - szerokość budynku isniejącej stolarni - 8,25 mb, trzeci - odległość od ściany budynku istniejącej stolarni do ściany suszarni – 0,98 mb. Łączny pomiar odległości suszarni od budynku mieszklanego wynosi 103,41 mb. Wymiary w rzucie suszarni to 3,95 m x. 5.42 m; powierzchnia zabudowy to 21,40 m2. W wyniku porównania lokalizacji obiektu budowlanego w odległości 103,41 m od budynku mieszkalnego z wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono, iż obiekt budowlany zlokalizowany jest w strefie [...] - droga wewnętrzna o minimalnej szerokości 5,0 m, która wraz ze strefą 6,0 m od krawędzi jezdni stanowi teren niedopuszczony do zabudowy. Na podstawie tekstu z planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości M. uchwalonego uchwałą nr [...]Rady Gminy N. z dnia [...]r. (Dz. U. Województwa [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...]r.) w rozdziale 2 § 3 ust.1 pkt 10 symbol KDw oznacza drogi wewnętrzne, ciągi pieszo - jezdne. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją nr [...] z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) nakazał M. J. rozbiórkę ustawionego budynku gospodarczego – suszarni kontenerowej, zlokalizowanego na działce nr ewid. 1 położonej w miejscowości M. [...], Gmina N. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że suszarnia o powierzchni zabudowy 21,40 m2 nie mieści się w katalogu obiektów określonych w art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane, a więc nie mogła zostać zrealizowana w oparciu o zgłoszenie do organu administracji architektoniczno - budowlanej, inwestor powinien był uzyskać pozwolenie na budowę obiektu. Suszarnia została zrealizowana przed terminem określonym w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a więc w warunkach samowoli budowlanej. Lokalizacja obiektu jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego i nie spełnia zapisów art. 48. ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane umożliwiającego podjęcie postępowania legalizacyjnego. Tym samym wobec sprzeczności lokalizacji obiektu suszarni z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego koniecznym było zdaniem organu I instancji nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W odwołaniu wniesionym od tej decyzji M. J. domagał się jej uchylenia i umorzenia postępowania, ewentualnie zawieszenia wykonania tej decyzji do czasu uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości M. Zdaniem skarżącego część działki, na której usytuowany jest przedmiotowy obiekt budowlany, oznaczona na obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem- C108 KDw, czyli jako drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, w rzeczywistości nie stanowi drogi, gdyż "nie jest zajeżdżona." Nadto skarżący podniósł, iż rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego narazi go na duże straty finansowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...], opartą na art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając tę decyzję [...]WINB zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 1 lit e Prawa budowlanego, budowa suszarni kontenerowej o powierzchni zabudowy do 21 m2 została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor M. J. zrealizował suszarnię kontenerową o wymiarach: 5,42m x 3,95m, tj. o powierzchni zabudowy 21,409 m2, co zostało ustalone w oparciu o protokół z czynności kontrolnych PINB w M. z dnia [...]r., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Inwestycja ta wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem powierzchnia zabudowy przedmiotowej suszarni przekracza o 0,409 m2 powierzchnię zabudowy obiektu budowlanego- suszarni, zwolnionej z uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt. 1 lit e Prawa budowlanego. Zatem zdaniem organu odwoławczego na gruncie przedmiotowej sprawy należało zbadać przesłanki umożliwiające legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 Prawa budowlanego), wskazane w ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego. Warunkami przeprowadzenia procedury legalizacyjnej zgodnie z powołanym przepisem jest zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy przedmiotowa inwestycja nie naruszanie przepisów, w tym techniczno-budowlanych, których spełnienie warunkuje możliwość przeprowadzenie procesu legalizacyjnego samowolnie wybudowanego obiektu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy N. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. w części dotyczącej miejscowości M. i L. dla działki oznaczonej nr ew. 1, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany-suszarnia, oznaczony jest symbolem: część działki - symbol planu: C 107 KDw; część działki - symbol planu: C 76MN, MR, UC; część działki -symbol planu: C 77 RP; część działki -symbol planu: C 98KDI; część działki -symbol planu: Cl 08 KDw; część działki -symbol planu: C80 RP, ZL. Przedmiotowy obiekt budowlany- suszarnia, usytuowany jest w części działki oznaczonej symbolem planu: C108 KDw. W rozdziale 2 § 3 ust. 1 pkt 10 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbol KDw oznacza drogi wewnętrzne, ciągi pieszo- jezdne. Zgodnie z §27 ww. planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym KDw ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: droga wewnętrzna, ciąg pieszo - jezdny. Biorąc pod uwagę powyższe zdaniem organu odwoławczego na działce nr ewid. 1, na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany- suszarnia kontenerowa, stanowiącej według aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, nie jest możliwe wybudowanie suszarni kontenerowej. Z uwagi na niezgodność samowolnie zrealizowanej inwestycji-budowy suszarni kontenerowej z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe przeprowadzenie procesu legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. W konsekwencji uznał, iż organ I instancji zasadnie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi dokonać rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego- suszarni kontenerowej. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, [...]WINB wskazał, że przesłanka określona w art. 48 ust. 2 pkt 1a została sformułowana w czasie teraźniejszym, co oznacza, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. w części dotyczącej miejscowości M. i L., dlatego też postulaty podnoszone przez skarżącego należało uznać za niezasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. J. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podtrzymując wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 ppkt e i art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędne wskazanie powierzchni suszarni kontenerowej jako 21,4 m2, podczas gdy faktycznie powierzchnia ta wynosi 20,67 m2. Dodatkowo zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących odległości spornej suszarni od projektowanej drogi C108KDw oraz sprzeczność obecnego stanowiska organu I instancji, zawartego w kwestionowanej decyzji ze stanowiskiem w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na użytkowanie zakładu wyrobu produktów stolarskich i ciesielskich. W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa w sposób uzasadniający jej wzruszenie na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy przeprowadziły w sposób dokładny postępowanie, zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy w świetle, którego ustaliły stan faktyczny. Bezspornym w sprawie pozostaje fakt wybudowania budynku gospodarczego – suszarni kontenerowej na działce o nr ewid. 1 położonej w miejscowości M. [...], Gmina N. Bezsporne jest również to, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 1 lit e Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa suszarni kontenerowych o powierzchni zabudowy do 21 m2. Tymczasem jak wynika z protokołu czynności pokontrolnych dokonanych w dniu 13 listopad 2014 r. inwestor M. J. zrealizowała suszarnię kontenerową o wymiarach: 5,42m x 3,95 m, tj. o powierzchni zabudowy 21,409 m2. Tym samym zgodzić należy się ze stanowiskiem organów obydwu instancji, że inwestycja ta wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem powierzchnia zabudowy przedmiotowej suszarni przekracza o 0,409 m2 powierzchnię zabudowy obiektu budowlanego, zwolnionej z uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit e). W konsekwencji słusznie organy uznały, że na gruncie przedmiotowej sprawy należało zbadać przesłanki umożliwiające legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia. W art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego została natomiast określona procedura postępowania w przypadku samowoli budowlanej, polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 art. 48 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów. W sytuacji zaś gdy zobowiązany nie spełni obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym miejscu Sąd zauważa, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym w postępowaniu legalizacyjnym podstawę oceny zgodności wykonanych robót z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. z daty przeprowadzenia postępowania naprawczego. Jak wynika bowiem z uzasadnienia uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13 (dostępnej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl), celem wprowadzenia przesłanki zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do legalizacji samowoli budowlanej, było zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny i architektoniczny. Generalną zasadą jest, iż przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli budowlanej, to jest w dacie orzekania przez organ administracji. Zgodnie natomiast z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą Rady Gminy N. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N. w części dotyczącej miejscowości M. i L., dla działki oznaczonej nr ew. 1, na której zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt budowlany - suszarnia, oznaczony jest symbolem: część działki - symbol planu: C 107 KDw; część działki - symbol planu: C 76MN, MR, UC; część działki -symbol planu: C 77 RP; część działki -symbol planu: C 98KDI; część działki -symbol planu: Cl 08 KDw; część działki -symbol planu: C80 RP, ZL. Przedmiotowy obiekt budowlany - suszarnia, usytuowany jest w części działki oznaczonej symbolem planu C108 KDw. W rozdziale drugim § 3 ust. 1 pkt 10 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego symbol KDw oznacza drogi wewnętrzne, ciągi pieszo- jezdne. § 27 ust. 1 ww. planu wskazuje, iż dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym KDw ustala się następujące przeznaczenie podstawowe: droga wewnętrzna, ciąg pieszo - jezdny. Z kolei w § 27 ust. 2 ustalone zostały następujące warunki zagospodarowania dla dróg wewnętrznych i ciągów pieszojezdnych: 1) nakazy: a) minimalna szerokość między liniami rozgraniczającymi - 5m, b) minimalna szerokość jezdni - 1 x 3,0m, c) minimalna odległość linii zabudowy od krawędzi jezdni -6m, d) realizacja przepustów ekologicznych w wypadku przecięcia korytarza ekologicznego, 2) zakazy: a) lokalizowanie zabudowy niezwiązanej z przeznaczeniem podstawowym lub dopuszczalnym, b) stosowanie rozwiązań technicznych stanowiących bariery w swobodnym poruszaniu się osób niepełnosprawnych, 3)dopuszczenia: a) wprowadzanie wjazdów, zjazdów, pasów włączeń i skrzyżowań, po uprzednim uzgodnieniu z zarządcą drogi, b) lokalizacji miejsc postojowych dla samochodów w formie zatok parkingowych lub w formie parkingów przykrawężnikowych -przy jednym kierunku ruchu, c) lokalizowanie ścieżek rowerowych, d) lokalizowanie obiektów i urządzeń służących ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej, e) lokalizowanie urządzeń oraz obiektów infrastruktury technicznej. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowanie na działce o nr ewid. 1 położonej w miejscowości M. [...], Gmina N., na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany- suszarnia kontenerowa, stanowiącej według aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z jego zapisami drogi wewnętrzne, ciągi pieszo-jezdne, nie jest możliwe zdaniem Sądu wybudowanie suszarni kontenerowej. A w konsekwencji z uwagi na niezgodność zrealizowanej inwestycji z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe przeprowadzenie procesu legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Tym samym skoro przedmiotowy obiekt niezgodny jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przyjąć należy, że organy nadzoru budowlanego, w związku z dyspozycją art. 48 Prawa budowlanego zasadnie wydały decyzję nakazującą rozbiórkę tego obiektu. Reasumując, Sąd stwierdził, iż organy nadzoru budowlanego rozpoznające niniejszą sprawę trafnie uznały, iż usytuowany przez skarżącego obiekt – suszarnia kontenerowa - wymagał pozwolenia na budowę, a w związku z niemożliwością legalizacji samowoli budowlanej, prawidłowo, stosownie do art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazały dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Z tych wszystkich względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.