II SA/Gl 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2017. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Pismem z dnia 6 lutego 2017 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła że przesyłkę zawierającą zaskarżona decyzję odebrała jej teściowa, która błędnie przekazała jej datę odbioru przesyłki. Zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 31 października 2016 r. skarżąca była błędnie przekonana, że w dniu 2 listopada 2017. W wyniku tego błędu skarżąca złożyła skargę w dniu 2 grudnia 2016 r. będąc w przeświadczeniu, że dokonała czynności w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli łącznie występują następujące przesłanki: został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie strona o tym, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi dowiedziała się z postanowienia o jej odrzuceniu, odebranym w dniu 30 stycznia 2017 r. Zatem wniosek o przywrócenie terminu, złożony w dniu 6 lutego 2017 r. został złożony z zachowaniem terminu, a jednocześnie dokonano uchybionej czynności Podkreślić jednak należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu skarżąca nie wskazała w sposób wystarczający żadnej obiektywnej i niezależnej przeszkody uniemożliwiającej jej złożenie skargi w wyznaczonym terminie. Za taką przeszkodę, w ocenie Sądu, nie można bowiem uznać odebrania przesyłki przez teściową skarżącej, która przekazała jej korespondencję błędnie wskazując datę jej odbioru. W powyższej decyzji zawarte zostało pouczenie, że decyzję można zaskarżyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od daty jej otrzymania. Tym samym, zaniechanie takiego działania, pomimo skutecznego pouczenia o jego istnieniu, stanowi zaniedbanie własnych spraw. Należy zaznaczyć, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzję odebrała w dniu 30 października 2016 r. dorosły domownik - teściowa skarżącej. Tak dokonane doręczenie, zwane doręczeniem zastępczym, uznaje się za równoznaczne z doręczeniem korespondencji adresatowi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu (postanowienie NSA z dnia 21 maja 2014 r. II OSK 1138/14). Organ drugiej instancji doręczył decyzję na podany przez skarżącą adres korespondencyjny, dorosłemu domownikowi – teściowej skarżącej, zatem doręczenie należy uznać za skuteczne. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 ( 1 P.p.s.a. w związku z art. 87 ( 1, ( 2 i ( 4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.