II SA/Gl 70/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. i M. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. M. pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową budynku mieszkalnego na budynek mieszkalno-usługowy o charakterze medycznym oraz budową wewnętrznych instancji przy ul. [...] w Z., na działce nr 1, obręb [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik M. C. i M. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Zasadność wniosku pełnomocnik upatruje w uciążliwościach związanych z działalnością placówki medycznej, przede wszystkim w postaci braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych, a także zwiększonego natężenia ruchu drogowego i związanego z nim bezpieczeństwa. Pełnomocnik inwestora ustosunkowując się do wniosku wniósł o jego oddalenie, ponosząc, że wstrzymanie wykonania decyzji naraziłoby inwestora na znaczne straty finansowe związane z zawartymi umowami o roboty budowalne oraz miałoby wpływ bezpieczeństwo realizacji inwestycji w zakresie np. instancji gazowej. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Co prawda wniosek skarżących dotyczy wskazanej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...], jednakże z uwagi na utrzymanie tej decyzji w mocy przez organ odwoławczy Sąd rozpatrywał wniosek skarżących w odniesieniu do zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Przechodząc do oceny rozpatrywanego wniosku wyjaśnić trzeba, że sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. O ile, bowiem realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Samo pogorszenie sytuacji strony skarżącej – wzmożony ruch drogowy, kwestia miejsc parkingowych, nie może uzasadniać wstrzymania procesu inwestycyjnego. Zwłaszcza, jak wskazuje inwestor, jest on związany określonymi umowami w zakresie wykonania prowadzonych robót budowalnych i ponosi on koszty z tego tytułu. Owszem, istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi może dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżących, a po stronie inwestora, albowiem to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Jednakże inwestor prowadzając roboty przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, czyni to na własne ryzyko. Tymczasem zawarte w skardze uwagi wskazujące na wady prawne zaskarżonej decyzji na obecnym etapie postępowania nie mogą być rozpatrywane. Dopiero w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie Sąd zajmie stanowisko, co do ewentualnego naruszenia przez organy prawa oraz jego skutków. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.