II SA/Gl 701/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Działając na wniosek H. i J. N. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (kategoria obiektu: III) w Z., ul. [...] (działki nr: 1 i 2). Na skutek odwołania właścicielki sąsiedniej nieruchomości A. B. sprawę rozpatrywał Wojewoda Śląski, który decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego był brak ustalenia zgodności zamierzenia z warunkami technicznymi. Decyzja ta została zaskarżona przez inwestorów do tutejszego Sądu. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w Z. przy ul. [...] zgodnie z wnioskiem J. i H. N. Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 21 marca 2016 r. (sygn. II SA/Gl 1044/15) uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. W ocenie składu orzekającego wątpliwości organu odwoławczego co do zgodności zamierzenia z warunkami technicznymi są niezasadne. W wyroku tym przesądzono również, że "lokalizacja budynku gospodarczego w granicy z sąsiednią działką zgodna jest z wymogami wynikającymi z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, jeżeli długość ściany tego budynku w granicy z działką sąsiednią jest mniejsza niż 5,5m. Nie było kwestionowane w toku postępowania, że długość ściany projektowanego budynku gospodarczego posadowiona w granicy z działką sąsiednią będzie wynosiła 5,45 m, a jego wysokość nie przekroczy 3m. Przepis § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia umożliwia sytuowanie budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, uzależniając taką lokalizację tylko od długości ściany posadowionej w granicy, wysokości i funkcji budynku, który w tym przypadku spełniać miał funkcję budynku gospodarczego. W świetle wykładni celowościowej jak również funkcjonalnej, za nietrafny należy uznać argument organu II instancji, wskazujący iż wymiar 5,5 m (określony w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia) dotyczy długości całego budynku, albowiem w istocie chodzi o wymiar ściany budynku posadowionej w granicy z działką sąsiednią. Celem regulacji § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia, było zapewnienie możliwości posadowienia bezpośrednio w granicy (lub 1,5 m od granicy) budynku gospodarczego (lub garażu) ścianą o ograniczonych wymiarach tj. o długości nie przekraczającej 5,5 m i o wysokości nie przekraczającej 3m, co miało na celu ochronę sąsiedniej nieruchomości i zagwarantowanie, aby oddziaływanie takiej ściany posadowionej w granicy, nie zakłóciło korzystania z nieruchomości i nie wywołało naruszenia interesu jej właściciela. Zatem nie ma znaczenia z punktu widzenia właściciela sąsiedniej nieruchomości, jaki jest wymiar drugiej ściany budynku skoro nie znajduje się ona w granicy z nieruchomością sąsiednią, a zlokalizowana jest w kierunku centrum działek inwestorów". W wyniku powyższego wyroku doszło do usunięcia z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...] i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu H. i J. N. pozwolenia na budowę na budowę budynku gospodarczego (kategoria obiektu: III) w Z., ul. [...] (działki nr: 1 i 2). W uzasadnieniu stwierdził, że zamierzenie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Lokalizacja obiektu jest również zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z." (uchwała R.M. nr [...] z dnia [...] r.). Odwołanie od tej decyzji złożyła A. B. podnosząc, że - "przy sporządzaniu projektu budowlanego projektant nie odniósł się do podstawowej zasady wyrażonej w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a w szczególności do podstawowych wymogów w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów, a także możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego, odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich ", - "w prowadzonym postępowaniu organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zajął się kwestią bezpieczeństwa pożarowego: z dokumentacji projektowej nie wynika, czy ściana w granicy działki będzie ścianą oddzielenia pożarowego o odpowiedniej klasie odporności ogniowej, z jakich materiałów będzie wykonana, czy spełnia wymagania przepisów przeciwpożarowych ", - ,,projektant ani nikt na jego zlecenie lub zlecenie inwestorów nie dokonywał żadnych ocen mojego budynku mieszkalnego w celu wykonania odpowiedniej ekspertyzy technicznej ", - ,,wybudowanie i użytkowanie budynku gospodarczego jest technicznie niemożliwe bez korzystania z mojej działki". Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając, iż zarówno jego ustalenia, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła A. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji zarzuciła organowi II instancji naruszenie: 1. art. 5 ust 1 pkt 3, 8, i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia budowlanego i bezpodstawne uznanie, iż planowany budynek gospodarczy zapewnia możliwość jego utrzymania w należytym stanie technicznym oraz nie wpływa negatywnie na prawa uczestniczki przy uwzględnieniu art. 140 i 144 kc, 2. art. 9 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 12 ust 1 pkt 2 ust 2 oraz ust 3 pkt 1 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 nr 75 poz 690 ze zm.) poprzez błędne uznanie ,iż w sprawie zachodzą szczególnie uzasadnione przypadki pozwalające na odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych, 3. art. 32 ust 4 pkt 2 prawa budowlanego poprzez uznanie iż w okolicznościach faktycznych uczestnicy posiadają prawo do dysponowania nieruchomościami w zakresie niezbędnym do wykonania należytego wykonania planowanej inwestycji, 4. art. 35 ust 1 pkt 4 prawa budowlanego w związku z § 12 ust 1 pkt 2 ust 2 oraz ust 3 pkt 1 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne uznanie, że w sprawie zachodzą szczególne uzasadnione okoliczności pozwalające na zabudowę bezpośrednio na nieruchomości sąsiadującej, 5. "§ 13 i § 57 rozporządzania w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie budowy bezpośrednio z nieruchomością sąsiednią co uniemożliwia naturalne doświetlenie miejsc", 6. § 207 ust 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie zabudowy na granicy z nieruchomością sąsiednią co naraża w razie pożaru na rozprzestrzenianie się ognia na budynki sąsiednie, 7. § 206 ust 1 w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie i nie wymaganie przedstawienia ekspertyzy technicznej obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku, 8. art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie , ustaleń w konsekwencji niedokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego w aspektach przepisów powołanych wyżej. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Pismem z dnia [...] do skargi ustosunkowali się H. i J. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Na początku skład orzekający zwraca uwagę, iż kwestia zgodności usytuowania przedsięwzięcia z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie została przesądzona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2016 r. (sygn. II SA/Gl 1044/15). W świetle art. 153 p.p.s.a. zarówno organy administracji jak i obecnie orzekający skład związane są wyrażonym tam stanowiskiem. Stąd też odnoszenie się do zarzutów skargi oznaczonych numerami 2 i 4 jest bezprzedmiotowe. Nie jest do końca zrozumiały zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 5 ust 1 pkt 3, 8, i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez udzielenie pozwolenia budowlanego i bezpodstawne uznanie, iż planowany budynek gospodarczy zapewnia możliwość jego utrzymania w należytym stanie technicznym oraz nie wpływa negatywnie na prawa uczestniczki przy uwzględnieniu art. 140 i 144 kc. Całość zamierzenia jest realizowana na działce będącej własnością inwestorów. Utrzymanie budynku należeć więc będzie do H. i J. N. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał także w sposób przekonujący, na czym miało by polegać naruszenie art. 140 i 144 kodeksu cywilnego. Sama okoliczność, iż w granicy działki skarżącej jest realizowany, zgodnie z prawem miejscowym, obiekt budowlany nie stanowi przesłanki naruszenia art. 140 kodeksu cywilnego a tym bardziej występowania emisji pośrednich (art. 144 kodeksu cywilnego). Z tego samego powodu niezasadny jest zarzut oznaczony numerem 3, dotyczący tego, czy inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomościami w zakresie niezbędnym do wykonania należytego wykonania planowanej inwestycji. Brak możliwości realizacji zamierzenia bez wstępu na nieruchomość sąsiednią albo uniemożliwi jego wykonanie, albo spowoduje odpowiednim żądaniem wstępu na teren nieruchomości skarżącej. Zupełnie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia "§ 13 i § 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez dopuszczenie budowy bezpośrednio z nieruchomością sąsiednią co uniemożliwia naturalne doświetlenie miejsc". Pełnomocnik skarżącej zdaje się nie dostrzegać, iż przepisy powyższe dotyczą zacieniania miejsc przeznaczonych na pobyt ludzi. Charakter inwestycji, jej wysokość (poniżej 3 m) i wreszcie usytuowanie powodują, iż o takim zacienieniu, co wykazał organ II instancji, nie może być mowy. Nie doszło w sprawie również do naruszenia § 207 ust 1 pkt 3 warunków technicznych. Jak wynika z akt administracyjnych ściana projektowanego budynku spełnia warunki ściany oddzielenia pożarowego, gdyż wykonana będzie z materiału niepalnego (Porotherm 25) i ocieplona niepalną wełną mineralną. Niezasadny jest także zarzut naruszenia § 206 ust 1 w związku z § 204 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie i nie wymaganie przedstawienia ekspertyzy technicznej obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Jak wskazał organ II instancji sporządzenie takiej ekspertyzy jest fakultatywne i powinno być uzasadnione okolicznościami sprawy. W przypadku rozpatrywanej sprawy, gdy budynek inwestorów mam mieć wysokość 267 cm, sporządzenie takiej ekspertyzy było nieuzasadnione. Skład orzekający stwierdza wreszcie, iż organy administracji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami określonymi w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia art.7 i 77 tego aktu nie został poparty żadną przekonującą argumentacją. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności podjęte rozstrzygnięcie nastąpiło zgodnie z warunkami określonymi w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.