II SA/Gl 707/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wójt Gminy Z., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 85 i art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz w § 3 ust. 1 pkt 98 i w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa budynku [...] wraz z [...] oraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4 i 5 przy ulicy [...] w K.". Wnioskiem z dnia [...] r., sprecyzowanym w piśmie z dnia [...] r., skarżący G. T. wniósł o stwierdzenie nieważności wymienionej powyżej decyzji Wójta Gminy Z.. Wniosek ten uzupełniony został kolejnym pismem z dnia [...] r. W pismach tych skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej zarzucając, że: - inwestycja obejmuje swoim zasięgiem także działkę nr 6, która nie została wymieniona w decyzji, - nie wykonano przeglądu ekologicznego, - występują zbiorniki wodne, stanowiące ewentualnie miejsce rozrodu płazów, - przedstawione w raporcie symulacje rozkładu natężenia hałasu nie oddawały stanu planowanego (nie wymieniono maszyn chłodniczych jako źródła hałasu), - droga dojazdowa miała być oddalona od zabudowy mieszkaniowej, a wykonana została niezgodnie z założeniami raportu, - błędnie opisano lokalizację przedsięwzięcia, - raport błędnie założył, że inwestycja nie będzie miała wpływu na dobra materialne, - wyniki badań wykazały przekroczenie norm hałasu, - naruszenie § 10 planu miejscowego z powodu uciążliwości usługi i wysokości budynku, większej niż poprzedni obiekt, - nadanie decyzji klauzuli ostateczności już trzy dniu po jej wydaniu, - pominięcie go jako strony postępowania, - rozpoczęcie inwestycji przed wydaniem decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wszczęło na wniosek strony postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, a następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...], przywołując w podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdziło nieważność powyższej decyzji. W uzasadnieniu Kolegium po przedstawieniu podstaw stwierdzenia nieważności decyzji (wymienionych w art. 156 § 1 kpa) wskazało, iż w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka wyrażona § 1 pkt 2 przywołanego przepisu – tj. wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a mianowicie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 kpa, a także art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 28 Kodeksu oraz art. 130 § 1 kpa. W ocenie organu Wójt Gminy rażąco naruszył treść przepisu art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 Kodeksu, bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowo sporządzonego, a wymaganego przez prawo załącznika do decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, który to załącznik jest istotnym elementem decyzji. W myśl art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei art. 107 § 1 kpa wskazuje, co powinna zawierać decyzja, a § 2 stanowi, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Takim przepisem szczególnym jest przywołany powyżej art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy. Wprawdzie wymagany załącznik do decyzji został sporządzony i dołączony, ale nie został on podpisany przez osobę upoważnioną. W ocenie organu, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, brak ten stanowi rażące naruszenie prawa. Załącznik do decyzji, stanowiący jej integralną całość, musi zawierać dokładne oznaczenie, a przede wszystkim zawierać podpis osoby upoważnionej. Brak podpisania załącznika powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji i stanowi rażące naruszenie prawa, ze skutkiem nieważności rozstrzygnięcia w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kolegium dalej stwierdziło, że organ wydający decyzję w sposób rażący naruszył też art. 7 i art. 77 § w 1 w związku z art. 28 kpa, gdyż nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania. Fakt ten wynika z przedłożonych akt administracyjnych postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, co wobec obowiązku prowadzenia przez organ postępowania, przy uwzględnieniu cytowanych przepisów w celu prawidłowego ustalenia jego stron, ma szczególne znaczenie, a jego naruszenie stanowi przesłankę, która uzasadnia stwierdzenie nieważności kwestionowanego rozstrzygnięcia dotkniętego kwalifikowaną wadą prawną. Wreszcie, Kolegium stwierdziło, że zamieszczenie na stronie 14 kwestionowanej decyzji klauzuli, że "niniejsza decyzja stała się ostateczna z dniem [...] r." rażąco narusza art. 130 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem – przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, czyli w okresie, w którym biegnie termin do złożenia odwołania, decyzja nie ulega wykonaniu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują stwierdzania przez organ administracji ostateczności decyzji. Dopiero decyzja, od której żadna ze stron w ustawowym terminie nie wniosła odwołania, z mocy prawa staje się ostateczna (art. 16 § 1 kpa). Kwestionowana decyzja wydana została przez organ pierwszej instancji, zatem w myśl art. 127 § 1 kpa przysługuje od niej odwołanie. W tych warunkach – poprzez zamieszczenie wskazanej klauzuli organ rażąco naruszył prawo. Powyższe naruszenia wyczerpują, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, znamiona z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności wskazanej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniosku inwestora – "A" - decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy dotychczasową decyzję. Jednakże wskutek skargi inwestora, prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 140/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił obie decyzji Kolegium. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa przez organ wydający kwestionowaną decyzję. Na podstawie zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych nie można uznać by Wójt Gminy Z. wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanej inwestycji z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 107 § 1 kpa, Sąd przyjął, że zasadnie strona skarżąca podnosi, iż Wójt Gminy Z. nie orzekał na podstawie przywołanego art. 84 ust. 2 ustawy, gdyż w niniejszej sprawie organ przeprowadził ocenę planowanego przedsięwzięcia, czyli orzekał na podstawie art. 82 ustawy. Tak więc Wójt nie wydał w sprawie decyzji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przewidzianej w art. 84 ust. 1 i ust. 2 przywołanej ustawy. Niezależnie od tego, co podkreślono, że w obu przepisach przewidziano, że "charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Zatem załącznik ów stanowił integralną cześć wydanej w sprawie decyzji. Załącznik ten powinien być podpisany przez upoważnioną osobę, a brak tego podpisu stanowi uchybienie art. 107 § 1 kpa. Jednak naruszenie to nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa. Sam brak podpisu na załączniku nie stanowi naruszenia powołanego przepisu art. 84 ust. 2 cytowanej ustawy mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją. Jak wynika z akt administracyjnych, w niniejszej sprawie takie wątpliwości nie zachodzą. Załącznik został prawidłowo opisany i nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż charakterystyka przedsięwzięcia dotyczy przedmiotowej chłodni, co dokładnie i wyraźnie podkreśla zapis na jej wstępie, iż jest to załącznik nr 1 do decyzji [...] z dnia [...]r. Zdaniem Sądu, nie można także uznać, by w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa w postaci przepisów art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 28 kpa. Analiza akt administracyjnych dowodzi, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie jego stron. Po przeprowadzeniu wymaganego postępowania wyjaśniającego ustalił krąg stron mających interes prawny w tym postępowaniu. Nawet gdyby uznać, że któraś ze stron tego postępowania została w nim pominięta, to w ocenie Sądu pominięcie strony w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nie do zaakceptowania jest także kolejny zarzut rażącego naruszenia prawa postawiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, a mianowicie naruszenie art. 130 § 1 kpa. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności jest wskazanie wad kwestionowanej decyzji. Zatem postępowanie to dotyczy treści samej decyzji, jej podstawy prawnej itp. Zamieszczenie w przedmiotowej decyzji wskazanej klauzuli o wykonalności decyzji, wprawdzie uchybia przepisowi art. 127 w związku z art. 129 i art. 130 kpa, ale nie wpływa na jej treść. Wymieniony powyżej art. 130 Kodeksu odnosi się do sfery obejmującej wykonanie decyzji, która następuje po wydaniu decyzji. Zamieszczenie w przedmiotowej decyzji klauzuli, "decyzja stała się ostateczna z dniem [...]r." nie ma zatem bezpośredniego wpływu na treść kwestionowanej decyzji i stąd decyzja ta nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd wskazał na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem powyższych stwierdzeń. Po kolejnym rozpoznaniu wniosku skarżącego decyzją z dnia [...] r. Kolegium orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Po omówieniu przebiegu postępowania i zacytowaniu treści art. 156 i 157 kpa oraz art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 85 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji..., a także treści powyższego wyroku, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Podmioty, do których decyzja została skierowana, posiadały też przymiot stron w postępowaniu nią zakończonym (art. 156 § 1 pkt 4 kpa). Nie stwierdzono także występowania innych przesłanek pozytywnych z art. 156 § 1 kpa, a w szczególności z przyczyn wskazanych przez skarżącego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący domagał się odniesienia przez organ do całości akt sprawy i wszystkich jego wniosków, żądań dowodów i tez, przedstawionych w jego pismach, z zasięgnięciem opinii biegłych ds. ochrony środowiska i prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że poprzednio wydane w tej sprawie nie mogą być pominięte lub interpretowane na korzyść wyroku II SA/Gl 140/15. Uzupełniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący pismem z dnia [...]r., które wpłynęło do organu w dniu [...]r., zarzucił dodatkowo, że przedmiotowa decyzja została wydana w pośpiechu, o czym świadczy fakt, że po jej wydaniu organ wydał postanowienie z dnia [...]r. i z dnia [...]r. o sprostowaniu oczywistych omyłek. Obwieszczenia o jej wydaniu dokonano dopiero po 10 dniach z datą "[...]r.", a ewidentnym naruszeniem w sprawie jest klauzula ostateczności z dnia [...]r. Nadto, skarżący zarzucił, że z naruszeniem art. 107 § 3 kpa, Kolegium nie odniosło się do wszystkich jego twierdzeń zawartych we wniosku z dnia [...] r., sprecyzowanym pismem z dnia [...] r. Z naruszeniem art. 7, 8 i 35 § 2 kpa, nie wyjaśniono też z urzędu wszystkich aspektów prawnych i faktycznych rozstrzyganej sprawy. Skarżący nie zgodził się też z argumentacją, zawartą w uzasadnieniu wyroku. Jego zdaniem, wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Nie uwzględniono też jego wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia uwag w postępowaniu, pomijając wpływ inwestycji na jego nieruchomość z powodu notorycznego hałasu i zapylenia, pochodzącego z eksploatacji sortowni. W pkt 2.2a decyzji środowiskowej określono, że sortownia będzie pracować w porze dziennej i opcjonalnie w porze nocnej, podczas gdy przedłożona przez inwestora charakterystyka przedsięwzięcia, stanowiąca załącznik do tej decyzji, zawiera informację o pracy sortowni wyłącznie w porze dziennej. W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. w wydanej opinii uznał, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, co znacznie ograniczyło udział społeczeństwa i miało wpływ na treść wydanej decyzji środowiskowej, podczas gdy dla podobnej inwestycji nałożono taki obowiązek. Stąd też skarżący domagał się stwierdzenia wydania decyzji środowiskowej z rażącym naruszeniem prawa. Jednakże zaskarżoną decyzją Kolegium po ponownym rozpoznaniu sprawy w innym składzie, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji odmownej. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w postępowaniu nieważnościowym orzeka się wyłącznie o materiał dowodowy, zgromadzony w postępowaniu merytorycznym. Stąd też brak podstaw do uwzględnienia wniosku o powołanie biegłych w celu sporządzenia opinii. Zdaniem organu, sprawa braku rażącego naruszenia prawa została też jednoznacznie przesądzona w wyroku Sądu, który wiąże w niniejszej sprawie. Nie zostały też spełnione inne przesłanki z art. 156 § 1 kpa. W skardze do sądu administracyjnego skarżący domagał się uchylenia powyższej decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 8 § 1, 11 i 107 § 3 kpa – poprzez brak analizy decyzji pod kątem prawidłowości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz pominięcie kwestii niezgodności z planem miejscowym, 2) art. 87 ust. 2 Konstytucji w zw. z § 10 ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Gminy w Z. z dnia [...] r. w sprawie zmiany planu miejscowego – poprzez brak oceny zgodności inwestycji z wymogami planu co do wysokości budynków oraz konieczności zachowania stanu dotychczasowego, 3) art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji..., z powodu braku badania przez organ i inwestora wpływu inwestycji na dobra materialne, którego to pojęcia nawet nie sprecyzowano. Skarżący podał, że powyższe kwestie nie były objęte wyrokiem w sprawie II SA/Gl 140/15. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W toku rozprawy sądowej skarżący dodatkowo powołał się na uciążliwość inwestycji z powodu hałasu, spowodowanego ruchem pojazdów w porze nocnej i zapylenia, gdyż nie utwardzono drogi dojazdowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Prawidłowo bowiem Kolegium nie stwierdziło przesłanek z art. 156 § 1 kpa, skutkujących stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji środowiskowej. Aczkolwiek podzielić należy zarzut skargi co do uchybienia wymogom należytego uzasadnienia obu decyzji, określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 kpa, to jednak tego rodzaju wada nie uzasadnia uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego następuje jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź też uchylenie reguł procedury administracyjnej w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź też mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Braki uzasadnienia decyzji w niniejszej sprawie dotyczyły zaś jedynie oceny i rozważań stanu prawnego, a nie – ustaleń faktycznych, których nie czyni się w postępowaniu nieważnościowym. Nadto, co prawda zasadnie skarżący wskazał na zakres związania organów administracji oceną prawną, zawartą w poprzednim wyroku (art. 153 cyt. ustawy), jednak Kolegium trafnie podało w decyzji, że zarzuty zawarte w pismach skarżącego, nie mogły stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji. Kolegium działając z urzędu nie dopatrzyło się też innych przesłanek z art. 156 § 1 kpa. W przywołanym wyżej wyroku tut. Sąd przesądził jedynie, że nie stanowią rażącego naruszenia prawa kwestie, na których oparto poprzednie decyzje. Mianowicie, nie doszło w niniejszym postępowaniu do naruszenia art. 84 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji..., wyżej przywołanej w zw. z art. 107 § 1, a także art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 28 kpa i art. 130 § 1 kpa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji środowiskowej. Zdaniem składu orzekającego, nie oznacza to przesądzenia, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły inne wady kwalifikowane, w tym z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, oparte na innych przypadkach rażącego naruszenia prawa. Kolegium w obu decyzjach po ponownym rozpoznaniu sprawy nawet nie przytoczyło treści pism skarżącego, inicjujących postępowanie nieważnościowe. Jednak sąd administracyjny władny był do ponownej analizy okoliczności przytoczonych przez skarżącego, zarówno w tych pismach, jak i na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zdaniem sądu, podniesione przez skarżącego kwestie nie uzasadniały stwierdzenia nieważności decyzji. Większość z tych kwestii była przedmiotem analizy organu I instancji, wydającego decyzję środowiskową w wyniku wniesionych uwag i wniosków w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji środowiskowej określono lokalizację spornego przedsięwzięcia poprzez wskazanie numerów działek inwestycyjnych. Taki sam był też zakres raportu. Wyklucza to możliwość realizacji przedsięwzięcia na innych działkach. Podniesione przez skarżącego braki raportu, bądź też niezgodności ze stanem faktycznym, nie podważają mocy dowodowej tego dokumentu, które można by kwalifikować jako rażące naruszenie prawa. Fakt rozpoczęcia prac przygotowawczych przed wydaniem decyzji środowiskowej został oceniony przez organ I instancji, który prawidłowo uznał, że należy to do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Organ wydający decyzję środowiskową przedstawił też przebieg postępowania, który co do zasady spełniał wymogi ustawy o udostępnianiu informacji... Dokonano bowiem wymaganych ogłoszeń i obwieszczeń w trybie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 tej ustawy, wyznaczając 21 dniowy termin do składania uwag i wniosków w okresie od dnia [...] do dnia [...] r. (wg stanu prawnego z daty wydania kwestionowanej decyzji). Trafnie też organ odmówił wnioskowi skarżącego przywrócenia terminu do złożenia uwag, przyjmując że jest to termin materialny (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1236/18). W uzasadnieniu decyzji środowiskowej organ dokonał też analizy, wymaganej w świetle art. 62 ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy, ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obejmuje weryfikację raportu, uzyskanie opinii i uzgodnień oraz zapewnienie udziału społeczeństwa zgodnie z art. 33-38 ustawy. W niniejszej sprawie wymogi te zostały spełnione. Organ nie może opierać się na domniemaniach co do skali oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z przedłożonym przez inwestora raportem, uzupełnionym na wezwanie organu, pozytywną opinią sanitarną z dnia [...] r. i uzgodnieniem RDOŚ z dnia [...] r., organ administracji uznał, że planowane przedsięwzięcie nie będzie wykraczało poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny i nie będzie znacząco oddziaływało na środowisko. Tym samym organ dopatrzył się zgodności przedsięwzięcia z § 10 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 3 planu miejscowego z [...] r., przywołanego przez skarżącego. Plan ten dla terenu o symbolu [...], ustala przeznaczenie pod usługi nieuciążliwe i produkcję nieuciążliwą, dopuszczając obiekty związane z obsługą rolnictwa i hodowlą zwierząt. Wprowadza zakaz realizacji usług i produkcji, dla których raport wykazuje znaczące oddziaływanie i których oddziaływanie może wykraczać poza granice działki. Zdaniem sądu administracyjnego, dla przedmiotowego przedsięwzięcia wymogi te spełniono. W raporcie wymieniono źródła hałasu jako wentylatory dachowe i kontenery chłodnicze (str. 88). Jako ochronę przed ponadnormatywnym hałasem przewidziano umieszczenie maszyn i urządzeń oraz wentylatorów w pomieszczeniach lub osłonach (str. 115). Raport wymienia agregat chłodniczy jako źródło hałasu, lecz zdaniem jego autorów, nie zostaną przekroczone normy hałasu i standardy jakości środowiska. Zarówno w decyzji jak i w raporcie, przewidziano pracę w porze nocnej, lecz bez transportu. Dodatkowo w decyzji środowiskowej nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia analizy po realizacyjnej w zakresie oceny warunków akustycznych. O ile jednak taka analiza porealizacyjna wykazała przekroczenie norm, nie ma to wpływu na ocenę decyzji środowiskowej w aspekcie przesłanek z art. 156 § 1 kpa, lecz winno stanowić przedmiot odrębnego postępowania. W raporcie dokonano też analizy wpływu przedsięwzięcia na dobra materialne (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy). Wg jego autorów, zakład nie pogorszy środowiska lokalnego (str. 110 raportu). Uwzględniono też fakt, że przedsięwzięcie zlokalizowano w miejscu byłego przedsiębiorstwa rolnego (str. 14 raportu). Wreszcie, z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika, że organ administracji odniósł się do uwagi, że planowany budynek, pełniący funkcję chłodni i sortowni wraz z częścią socjalną, przekracza wysokość dopuszczoną w planie. Organ uznał, że kwestia ta nie podlega ocenie w tym postępowaniu, lecz na etapie pozwolenia na budowę. Zdaniem sądu administracyjnego, pogląd taki jest trafny. Plan miejscowy przewiduje, że wysokość projektowanego budynku nie może przekraczać wysokości budynków istniejących i wprowadza obowiązek zachowania obecnego charakteru terenu. Planowany budynek ma wysokość 12m. W postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej istotna jest jednak jedynie lokalizacja i funkcja przedsięwzięcia oraz jego skala i wielkość zajmowanego terenu (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji...). Inne są też wymogi raportu na etapie pozwolenia na budowę. Dopiero wówczas inwestor ma obowiązek przedstawienia projektu budowlanego (art. 66 i art. 69 tej ustawy). Organy wydający decyzję środowiskową bada zatem jedynie zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym. Decyzja środowiskowa nie oznacza przesądzenia zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu w zakresie wysokości obiektu, jego formy architektonicznej, czy usytuowania. Zatem ocena zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym na etapie decyzji środowiskowej nie obejmuje wymagań co do wysokości obiektu, a jedynie zgodności jego funkcji z planem miejscowym. Dopiero na etapie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej bada spełnienie wszelkich wymogów planu miejscowego, w tym co do wysokości obiektu (vide: wyroki NSA z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1989/15 i z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II OSK 169/16). Stąd też brak podstaw do ferowania zarzutu naruszenia § 10 ust. 6 pkt 1 i ust. 2 uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Bez znaczenia dla wyniku sprawy są też okoliczności podniesione przez skarżącego w toku rozprawy sądowej. Dotyczą one bowiem uciążliwości inwestycji z powodu niedochowania wymogów, zawartych w decyzji środowiskowej, a nie – jej wad prawnych. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Kolegium, że przedmiotowa decyzja środowiskowa nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Zatem mimo braku należytego uzasadnienia prawnego, czym naruszono wymóg z art. 107 § 3, art. 8 § 1 i art. 11 kpa, skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Stąd też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. ec