II SA/Gl 708/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach Jolanty Kornakiewicz. sprawy ze skarg Gminy B. i "A" S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Gminy B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych oraz na rzecz "A" S.A. w K. 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Burmistrz Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku "A" S.A. [...] z dnia [...] r. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla kamiennego ze złoża węgla kamiennego [...], na lata [...]-[...] oraz [...]-[...] z wyłączeniem eksploatacji pokładu [...] w obszarze administracyjnym Gminy C. oraz odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgła kamiennego ze złoża węgla kamiennego [...], na lata [...]-[...]." Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się decyzją ostateczną. Pismem z dnia [...]r. mieszkańcy Gminy C., tj: E. P., S. P., J. P., P. P., E. M., A. M., M. W., B. M. oraz M. S. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, a także, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Powyższe pismo wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w dniu [...]r. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. poinformowało o wszczęciu na wniosek ww. osób postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. A następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] stwierdziło nieważność powyższej decyzji, ponieważ została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), a to: - art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronię środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199., poz. 1227 z zm., obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. - zwanej dalej również ustawą) w zakresie pkt I i pkt II sentencji decyzji Burmistrza Miasta B.; - art. 82 ust. 3 powołanej ustawy w zakresie, w jakim Burmistrz Miasta B. określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla kamiennego ze złoża węgla kamiennego [...], na lata [...] - [...] oraz [...] - [...] z wyłączeniem eksploatacji pokładu [...] w obszarze administracyjnym Gminy C., to jest w zakresie pkt I sentencji decyzji Burmistrza Miasta B.; - art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 powołanej ustawy w zakresie, w jakim Burmistrz Miasta B. orzekł o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla kamiennego ze złoża węgla kamiennego [...], na lata [...] - [...], to jest w zakresie pkt II sentencji decyzji Burmistrza Miasta B. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Kolegium złożyła "A" S.A. w K. [...] oraz Gmina B. We wniosku "A" S.A. w K. reprezentowanej przez pełnomocnika, decyzji Kolegium zarzucono naruszenie przepisów art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, a nadto naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego, czyli kwalifikowanego naruszenia prawa, przy wydaniu decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, naruszenie przepisu art. 156 § 2 kpa poprzez błędne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności, tj. że zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. Z kolei we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gminy B., zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 8 kpa, art. 11 kpa oraz art. 77 kpa poprzez niedokonanie czynności mających na celu ustalenie pełnego stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bezrefleksyjne oparcie decyzji na materiale dostarczonym przez strony, a w konsekwencji przepisów prawa materialnego, a to art. 74 ust. 1 pkt 6, 82 ust. 3, art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), według stanu prawnego na dzień wydania decyzji; ponadto naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 kpa poprzez błędne uznanie przez organ, że w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r., doszło do rażącego, czyli kwalifikowanego naruszenia prawa oraz, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki do stwierdzenia nieważności, tj. że decyzja Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Wobec tego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego z wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, że jest prawidłowa. Analizując materiał dowodowy zebrany w sprawie SKO nie stwierdziło naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością usunięcia powyższej decyzji z obrotu prawnego, a tym samym uznało, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie i po przeprowadzeniu w prawidłowy sposób postępowania administracyjnego. Ponadto zawiera prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym przedstawiono motywy wydanego orzeczenia. Kolegium stwierdziło, że przedmiotem postępowania była ocena legalności decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r, nr [...] pod kątem występowania przesłanek do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tj. występowania wad kwalifikowanych uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wskazało, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej toczy się w oparciu o stan faktyczny i stan prawny z daty wydania decyzji, objętej tym postępowaniem, a zatem zdaniem organu w przedmiotowym postępowaniu należało przyjąć stan faktyczny i prawny sprawy istniejący na dzień wydania decyzji Burmistrza Miasta B., tj. na dzień [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po przeprowadzeniu postępowania z wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r., nr [...] stwierdziło, że decyzja Burmistrza Miasta B. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Zgodnie z tym przepisem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Z akt sprawy wynikało, że wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie nie został dołączony do wniosku, który zainicjował postępowanie zakończone decyzją Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. W tym zakresie wniosek nie został również uzupełniony w toku postępowania. W konsekwencji SKO stwierdziło, że Burmistrz Miasta B. przeprowadził postępowanie wszczęte w wyniku niekompletnego wniosku i tym samym w rażący sposób został naruszony przepis art. 74 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. A zatem spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B., z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, co wypełnia przesłankę art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji zawartej we wnioskach o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczącej zarzutu rażącego naruszenia art. 74 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Zdaniem Kolegium brzmienie tego przepisu na dzień wydania badanej decyzji było jednoznaczne. Ani późniejsza zmiana przepisów w tym zakresie, ani fakt dostępu do wymaganych wypisów z urzędu przez Burmistrza Miasta B., ani też fakt kontynuacji działalności, która była objęta wcześniej posiadana koncesją, tj. na tym samym terenie, nie może konwalidować stwierdzonego braku. Ustawodawca na moment wydawania badanej decyzji Burmistrza Miasta B., tj. na dzień [...]r. nie zezwalał na eliminowanie obligatoryjnych elementów wniosku, a zatem jeżeli wnioskodawca nie przedłożył wniosku odpowiadającego wymaganiom określonym ustawą, to właściwy organ obowiązany był wezwać stronę do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa, co w sprawie nie nastąpiło, gdyż wniosek w oparciu, o który ją prowadzono nie zwierał elementów wymaganych ustawowo i nie został uzupełniony. Z tego więc względu Kolegium, działając w pierwszej instancji, zasadnie stwierdziło rażące naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. w całości. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo stwierdziło również SKO wydanie decyzji Burmistrza Miasta B. w zakresie pkt I sentencji tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 82 ust. 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi charakterystyka przedsięwzięcia. Z akt sprawy nadesłanych do Kolegium w postępowaniu wynikało, że do decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r., nie został dołączony załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia. W treści tej decyzji znalazł się natomiast następujący zapis: "Załącznik będący integralną częścią niniejszej decyzji: "Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z załącznikami sporządzony w [...]r. przez firmę "B" z J. przedstawiony przy wniosku." Zdaniem Kolegium znajdujący się w aktach sprawy dokument zatytułowany: "Raport oddziaływania na środowisko [...] nie został opisany i oznaczony w sposób, z którego wynikałoby, że jest on załącznikiem do tej decyzji. Nie został również podpisany przez osobę upoważnioną do wydania tej decyzji, ani opieczętowany. Kolegium działając w pierwszej instancji stwierdziło zatem, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych załącznik do decyzji administracyjnej stanowi jej integralną część i musi więc odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja. Zatem załącznik do decyzji, będący jej integralną częścią, który nie został podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji powoduje, iż decyzja taka dotknięta jest wadą kwalifikowaną. Brak na załączniku do decyzji podpisu osoby upoważnionej do jej wydania stanowi bowiem rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 kpa w trybie nadzwyczajnym. Odnosząc się z kolei do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez Gminę B., w którym podniesiono, że do Kolegium omyłkowo został wysłany egzemplarz raportu będący egzemplarzem roboczym - nieopieczętowanym, jest zaś ona w posiadaniu egzemplarza raportu będącego charakterystyką przedsięwzięcia, który jest tożsamy w treści, jak i w treści załączników, SKO przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazało, że raport taki został nadesłany do Kolegium przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Również "A" S.A. w K. podniosła, że otrzymała prawidłowo wydaną decyzję z załącznikiem opieczętowanym i podpisanym oraz, że w związku zaistniałymi wątpliwościami zwróciła się o wyjaśnienie do Burmistrza Miasta B. i wyjaśnienia stosowne otrzymała. Na wezwanie Kolegium "A" S.A w K. nadesłała swój egzemplarz decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r. wraz załącznikiem, który - jak zbadało Kolegium - był opieczętowany i podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji. "A" S.A. w K. zakwestionowała także stanowisko Kolegium jakoby brak podpisu przez osobę upoważnioną do wydania decyzji powoduje, iż decyzja taka dotknięta jest wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, na co podała stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, iż załącznik do decyzji zatytułowany: "Załącznik będący integralną częścią niniejszej decyzji: "Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z załącznikami sporządzony w [...]r. przez firmę "B" z J. przedstawiony przy wniosku" został podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia oraz został opisany w sposób niebudzący wątpliwości co do jego związku z decyzją Burmistrza Miasta B. Z tego powodu zarzut sformułowany w tym zakresie w decyzji z dnia [...] r., nie może się ostać, jednakże okoliczność ta nie wpływa na prawidłowość wydanej w pierwszej instancji decyzji z dnia [...] r. W tym przedmiocie Kolegium stwierdziło bowiem, że art. 82 ust. 3 ustawy wyraźnie wskazuje, iż składnikiem każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie poprzedzone było przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko jest charakterystyka przedsięwzięcia stanowiąca załącznik do tej decyzji. Charakterystyka przedsięwzięcia jest integralną częścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i powinna z punktu formalnoprawnego odpowiadać tym samym wymogom co decyzja, natomiast z punktu materialnoprawnego winna zawierać podstawkowe informacje o przedsięwzięciu, być rzeczowa, posiadać zrozumiały sens i w sposób precyzyjny prezentować najważniejsze informacje. Załącznik do decyzji Burmistrza Miasta B. nie stanowi natomiast charakterystyki przedsięwzięcia w rozumieniu art. 82 ust. 3 ustawy, jest bowiem w istocie raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a więc dokumentem wymaganym przy inicjowaniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jako dokument istotny w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w swojej treści zawiera minimum trzy warianty realizacji przedsięwzięcia i z uwagi na to nie może stanowić charakterystyki przedsięwzięcia, co do którego została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Stąd też zasadne stało się stwierdzenie, że decyzja Burmistrza Miasta B. nie zawiera charakterystyki przedsięwzięcia, co stanowi, rażące naruszenie art. 82 ust. 3 ustawy i uzasadnia stwierdzenie jej nieważności również z tego powodu. Kolegium stwierdziło także, że decyzja Burmistrza Miasta B. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 ustawy w zakresie w jakim Burmistrz Miasta B. tą decyzją orzekł o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu węgla kamiennego ze złoża węgla kamiennego [...], na lata [...] - [...], tj. zawartym w pkt II sentencji tej decyzji. Kolegium wyjaśniło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia jest decyzją związaną. Z treści przepisów ustawy wynika, że właściwy organ jest zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to w sposób prawem przewidziany strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Kolegium decyzja Burmistrza Miasta B. w zakresie zawartym w pkt II sentencji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a to art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82 ust. 1 ustawy, tym samy zaskarżona decyzja Kolegium z [...] r. odnośnie wskazanego powyżej zarzutu jest prawidłowa i nie narusza prawa. Nie sposób zatem podzielić argumentacji złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym zakresie. W konsekwencji Kolegium, po przeprowadzeniu ponownego postępowania w sprawie, postanowiło utrzymać w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. Kolegium nie stwierdziło również, aby w sprawie zachodziły przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności tej decyzji, o których mowa w art. 156 § 2 kpa, to jest od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia nie upłynęło - na dzień orzekania - dziesięć lat, oraz aby decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne. Odnosząc się do wniosków skarżących Kolegium nie podzieliło zawartego w nich stanowiska, że w sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, i w konsekwencji, aby wystąpiła przesłanka negatywna stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji administracyjnej, określona w art. 156 § 2 kpa. Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła Gmina B. reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się jej uchylenia w całości, ewentualnie w części w jakiej utrzymała ona w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji w zakresie w jakim stwierdza ona nieważność decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, co do pkt l jej sentencji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto wniesiono o rozważenie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie również decyzji organu pierwszej instancji w zakresie objętym skargą. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 156 § 2 kpa poprzez jego nieuzasadnione niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzja, co do której nieważność stwierdzono, wywołała nieodwracalne skutki prawne. Nadto zarzucono obrazę prawa materialnego mającą wpływ na wynik sprawy, a to art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko według stanu prawnego z chwili wydania decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...]r., poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, iż wydanie decyzji, co do której nieważność stwierdzono, na podstawie wniosku, do którego nie załączono wypisu z ewidencji gruntów obejmującego teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obrazującego obszar, na który będzie oddziaływało przedsięwzięcie, w ilości kilkudziesięciu tysięcy egzemplarzy, w sytuacji, gdy organ wydający decyzję, oraz organy współdziałające, posiadały podgląd do tej ewidencji w formie elektronicznej z urzędu, oraz w sytuacji, gdy ponad wszelką wątpliwość liczba stron postępowania administracyjnego przekraczała 20, stanowi kwalifikowane - rażące naruszenie prawa, będące przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Naruszenie to zdaniem Gminy nie posiada charakteru kwalifikowanego naruszenia prawa i nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo zarzucono naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 82 ust. 3 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, iż załącznik do decyzji której nieważność stwierdzono zatytułowany "Załącznik będący integralną częścią niniejszej decyzji: Raport oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wraz z załącznikami sporządzony w [...]r. przez firmę "B" z J. przedstawiony przy wniosku" nie stanowi charakterystyki przedsięwzięcia, co skutkowało przyjęciem, iż do decyzji nie zastała dołączona charakterystyka przedsięwzięcia, co uznano za kwalifikowane rażące naruszenie prawa, będące przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, podczas gdy załącznik do decyzji zatytułowany Raport zawiera charakterystykę przedsięwzięcia. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zarzucono obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a to art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w stosunku do naruszenia prawa materialnego, a to art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz art. 82 ust. 3 ustawy, podczas gdy naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy nie ma charakteru kwalifikowanego rażącego naruszenia prawa, a art. 82 ust. 3 ustawy nie został przez organ naruszony, gdyż do decyzji została załączona charakterystyka przedsięwzięcia. Skargę na powyższą decyzję wniosła również "A" S.A. w K. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] r., a nadto zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a, wniesiono o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji koncesyjnej nr [...] wydanej przez Ministra Środowiska na okoliczność, że nie jest możliwym jej wykonywanie, w sytuacji gdyby objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja Burmistrza B. straciła byt prawny, bowiem z jej treści wynika, że wydobycie kopaliny ma być prowadzone zgodnie z decyzją, której nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., a w ślad za tym nie można odmówić przyznania, iż decyzja Burmistrza B. wywołała już bezpośrednio nieodwracalne skutki prawne, gdyż zgodnie z jej treścią było już realizowane wydobycie węgla kamiennego w latach [...]-[...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 kpa oraz art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia przez organ całości materiału dowodowego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego, czyli kwalifikowanego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji Burmistrza B., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 156 § 2 kpa poprzez błędne uznanie przez organ, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji, tj., że zaskarżona decyzja Burmistrza B. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 40 § 2 kpa poprzez błędne doręczenie zaskarżonej decyzji, albowiem pomimo tego, iż strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi, a bezpośrednio stronie. Dodatkowo zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 82 ust. 3 oraz art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzja Burmistrza B. nie zawierała załącznika w postaci charakterystyki przedsięwzięcia, pomimo, iż załącznik ten stanowił raport oddziaływania na środowisko, który w swojej treści zawierał charakterystykę całego przedsięwzięcia, i tym samym błędne uznanie przez organ, iż stanowiło to rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. Ponadto zarzucono naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji Burmistrza B., w zakresie w jakim organ błędnie uznał, iż brak dołączenia przez skarżącego do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, wypisów z rejestru gruntów obejmujących przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, w sytuacji, w której Burmistrz B. dysponował z urzędu wglądem do tejże ewidencji gruntów, a także biorąc pod uwagę, iż zaledwie kilka miesięcy po wydaniu decyzji przez Burmistrza B., powyższy przepis uległ takiej zmianie, iż w przedmiotowej sprawie odpadła konieczność dołączania do wniosku wypisów z rejestru gruntów, stanowił rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza B. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r., poz. 196 ze zm.), w związku z brzmieniem art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy o środowisku, poprzez błędne przyjęcie przez organ, że decyzja Burmistrza B. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, pomimo tego, iż stanowiła ona podstawę do wydania przez Ministra Środowiska decyzji koncesyjnej nr [...] z dnia [...] r., która to wywołała już nieodwracalne skutki prawne, a zatem skutki takie musiała wywołać i sama decyzja Burmistrza B., jak również naruszenie art. 80 ust. 1 i ust. 2 ustawy o środowisku poprzez błędne przyjęcie przez organ, iż Burmistrz B. nie mógł odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia na lata [...] – [...], w sytuacji gdy organy współdziałające odmówiły uzgodnienia uwarunkowań środowiskowych na ten dalszy okres. W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. uczestnicy postępowania J. P., S. P. i M. S. przychylili się do stanowiska SKO, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie stanowi charakterystyki przedsięwzięcia o jakiej mowa w art. 82 ust. 3 ustawy. Nadto zarzucili, że objęta decyzją środowiskową inwestycja dotyczy wydobycia węgla na terenach mieszkalnych zagrożonych bezpośrednio zalewaniem rzeki [...], co zarówno charakterystyka jak i raport powinny uwzględniać. W tym zakresie w raporcie zawarto błędne informacje przyjmując, że teren ten jest chroniony wałem przeciwpowodziowym, którego nie było. Zagrożenie powodziowe zwiększa się przy tym w związku z prowadzoną eksploatacją i osiadaniem terenu. Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. pełnomocnik skarżącej Gminy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze. Z kolei pełnomocnik "A" S.A. oświadczył, że podtrzymuje skargę oraz zawarty w niej wniosek dowodowy. Odnosząc się do pisma uczestników postępowania wskazał zaś, że dołączone do niego dokumenty nie mają znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. W konsekwencji wniósł o uchylenie obydwu decyzji Kolegium i umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności. Prokurator Apelacyjny w Katowicach wniósł o oddalenie skarg, podnosząc, że nieodwracalność skutków prawnych dotyczy jedynie decyzji koncesyjnej, a ponadto raport nie może być rozumiany jako charakterystyka przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem powołanych w nich przepisów prawa procesowego i materialnego. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji zostały sformułowane w wyczerpujący sposób w art. 156 § 1 kpa. We wniosku z dnia [...] r. uczestnicy postępowania wskazali w tym względzie na przyczyny nieważności określone w art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 kpa. Nie sformułowali jednak konkretnych zarzutów przemawiających chociażby ogólnie, zaistnieniu przesłanek nieważności z pkt 5 i 6 § 1 art. 156 kpa. Takich przesłanek nie dopatrzyły się również składy orzekające SKO w K. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy również Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia tego rodzaju podstaw nieważności i w konsekwencji do czynienia w tym względzie bliższych rozważań. Wobec powyższego rozstrzygnięcie sprawy i skarg sprowadza się w pierwszej kolejności do odpowiedzi na pytanie czy istotnie objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja środowiskowa Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. zawiera wymienione przez SKO wady, a jeżeli tak, to czy stanowią one o wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa, względnie bez podstawy prawnej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym przedmiocie należy na wstępie podnieść, że obowiązujące przepisy nie zawierają legalnej definicji "rażącego naruszenia" prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym względzie Sąd przychyla się do poglądu przedstawionego w skardze "A" S.A. w K., w oparciu o podane tam orzecznictwo sądów administracyjnych, że z naruszeniem takim mamy do czynienia jedynie wówczas gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Do stwierdzenia czy naruszenie ma charakter kwalifikowany - "rażący", skutkujący stwierdzeniem nieważności decyzji konieczna jest przy tym ocena takiego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności gdy chodzi o oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu, skutki naruszenia, jak również ekonomiczne i gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja objęta postępowaniem nieważnościowym. Odnosząc te ogólne uwagi do naruszeń prawa, które zdaniem SKO stanowiły podstawę stwierdzenia nieważności w całości decyzji środowiskowej Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. należy stwierdzić, że ich ocena dokonana w toku postępowania administracyjnego budzi zasadnicze zastrzeżenia i zdaniem Sądu nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy. W odniesieniu do stwierdzenia wydania kontrolowanej decyzji środowiskowej z naruszeniem art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, należy jednoznacznie stwierdzić, że braki wniosku o wydanie decyzji, w tym decyzji środowiskowej, nie przesądzają same przez się o kwalifikowanej wadliwości decyzji, która została wydana w rozpoznawanej sprawie wszczętej takim wnioskiem. Odmienne w tym względzie stanowisko, które było u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie. Dla przyjęcia z tego powodu kwalifikowanej wadliwości decyzji konieczne jest jednoznaczne wskazanie, że braki wniosku przenoszą się na decyzję w takim stopniu, że załatwienie ta decyzją sprawy administracyjnej następuje z rażącym naruszeniem prawa. Konieczne jest zatem wykazanie związku przyczynowego w tym zakresie, czego organy orzekające w niniejszej sprawie nie uczyniły. W tym względzie należało w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie co legło u podstaw nałożenia przez prawodawcę obowiązku o jakim mowa w art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dopiero po poznaniu tej przyczyny można ocenić skutki braku wniosku w tym zakresie. Wydaje się, że jak to podniesiono w skargach, jedynym powodem sformułowanego w tym przepisie wymogu jest właściwe ustalenie kręgu stron postępowania, celem zapewnienia im czynnego udziału w sprawie. Gdy bowiem chodzi o określenie objętego postępowaniem terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie oraz obszaru na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, to w stanie faktycznym niniejszej sprawy ma temu służyć mapa sytuacyjno-wysokościowa o jakiej mowa w art. 74 ust. 4 pkt 4 ustawy. Za przyjęciem, że chodzi prawodawcy o zapewnieniu udziału wszystkim stronom postępowania przemawia też treść nowelizacji ustawy dokonanej z dniem 20 lipca 2010 r. przez wprowadzenie unormowania zawartego w art. 74 ust. 1c. W konsekwencji nie bez znaczenia jest podnoszona przez skarżących okoliczność, że strony postępowania Burmistrz Miasta B. mógł ustalić również w oparciu o inne nie wymienione w art. 74 ust 1 pkt 6 ustawy, a dostępne mu z urzędu dokumenty. Nadto dla oceny przedmiotowego naruszenia należało uwzględnić treść art. 74 ust. 3 ustawy w sytuacji, gdy składy SKO nie kwestionowały, że miał on w sprawie zastosowanie i faktycznie w postępowaniu przed Burmistrzem Miasta B. norma tego przepisu była realizowana. Wreszcie należało wziąć pod uwagę, że ewentualne nieprawidłowości w zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu stanowią co do zasady określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa podstawę wznowieniową. Jednoznacznie nie można podzielić natomiast stanowiska SKO co do podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] r. w części odnoszącej się do pkt II jej osnowy, a mianowicie orzekającej o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla objętej postępowaniem inwestycji na lata [...]-[...]. W tym względzie należy w pierwszej kolejności podnieść, że skoro postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte i przeprowadzone na wniosek, to wnioskodawcy powinni odnośnie żądania stwierdzenia nieważności w/w decyzji w tej części, wykazać swój interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. Z uwagi na treść tej części objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji trudno sobie taki interes wyobrazić. Nad kwestią tą SKO przeszło zaś do porządku stwierdzając ogólnie w postanowieniu z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania nieważnościowego, że osobom tym przysługuje w tym postępowaniu przymiot strony. W tym zakresie SKO powołało się jedynie na fakt brania przez wnioskodawców udziału w postępowaniu zakończonym decyzją objętą wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Z takim stwierdzeniem nie można się zaś zgodzić w odniesieniu do tej części decyzji środowiskowej, która w świetle uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nieważności, była dla wnioskodawców niewątpliwie korzystna, skoro odmówiono nią określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji na lata [...]-[...]. Niezależnie od tego Sąd nie podziela poglądu, że w tej części decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa we wskazanym wyżej rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Brak jest bowiem dostatecznych podstaw do przyjęcia, że w tej części decyzja została z takim naruszeniem art. 80 ust. 1 i 2 oraz art. 82 ust. 1 ustawy, jak to przyjęły organy orzekające. Z treści tych przepisów w żadnym wypadku nie można wyprowadzić jednoznacznego wniosku, kiedy powinna być wydana decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań, a tym bardziej, że byłyby to przypadki jedynie dopuszczalne. Już tylko z tego powodu, nie można przyjąć, że doszło do ich rażącego naruszenia. W tym zakresie decyzje SKO nie zawierają dostatecznie wnikliwych i zasługujących na akceptację rozważań. Nie może ulegać wątpliwości, że decyzja odmowna może być wydana w sytuacji gdy w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy brak podstaw do określenia wszystkich uwarunkowań o jakich mowa w art. 82 ustawy. Podstawą odmowy mogła być zatem okoliczność, że z uwagi na bardzo odległy w czasie okres realizacji inwestycji nie można było w dacie orzekania przewidzieć i określić wszystkich jej następstw i wymagań w zakresie elementów o jakich mowa w art. 82 ust. 2 ustawy. Z taką też sytuacją miał do czynienia Burmistrz Miasta B., co w jednoznaczny sposób wynika z treści opracowanego dla spornej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie zaś z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Nie wzięło też SKO pod uwagę mającej w sprawie zastosowania treści art. 75 ust. 4 ustawy, zgodnie z którą objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja powinna być wydana z porozumieniem z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Jak wynika natomiast z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych warunki decyzji środowiskowej nie zostały uzgodnione w odniesieniu do okresu o jakim mowa w jej pkt II zarówno przez Wójta Gminy C. (k. 62a akt adm.), jak i przez Burmistrza C. (k. 56 akt adm.). W tej zatem części decyzja SKO została wydana z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 i art. 75 ustawy. Zdaniem Sądu brak jest także dostatecznych podstaw do przyjęcia, że objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 82 ust. 3 ustawy. W tym zakresie należy w pierwszej kolejności podnieść, że ustawa nie zawiera definicji "charakterystyki przedsięwzięcia", zaś w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych jako załącznik do objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji został dołączony opracowany dla objętej nią inwestycji raport oddziaływania na środowisko z [...] r., opatrzony pieczęcią i podpisem organu wydającego tę decyzję. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że charakterystyka przedsięwzięcia w rozumieniu art. 83 ust. 3 ustawy powinna zawierać, jak to prawidłowo stwierdziło SKO, podstawowe dane o przedsięwzięciu. Zgodzić się też trzeba, ze stanowiskiem organu, że informacja ta powinna "być rzeczowa, posiadać zrozumiały sens i w sposób precyzyjny prezentować najważniejsze informacje." Sąd podziela też zapatrywanie, że co do zasady charakterystyka taka powinna stanowić oddzielny od raportu dokument. Nie oznacza to jednak, że podstawę stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej może stanowić wyłącznie okoliczność, że organ wydający tę decyzję jako jej załącznik potraktował raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Należało bowiem ocenić czy zawiera on te elementy, które powinna zawierać charakterystyka. Gdyby bowiem pozytywnie odpowiedzieć na to pytanie to brak byłoby podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, naruszenia art. 82 ust. 3 ustawy w zw. z art. 107 § 2 kpa. W tym zakresie decyzje SKO z naruszeniem treści art. 7, 78, 80 i 107 § 3 kpa nie zawierają bliższych rozważań, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W tym przedmiocie, na co trafnie zwrócono uwagę w skargach, należy mieć na uwadze, że prawidłowo sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy charakterystykę całego przedsięwzięcia oraz warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania. Pod tym też kontem należało dokonać oceny oznaczonego jako załącznik do decyzji środowiskowej raportu z jednoczesnym odniesieniem do wymogu z art. 82 ust. 3 ustawy. Za odmową uznania raportu jako wymaganego załącznika do decyzji środowiskowej nie może przemawiać sama przez się, akcentowana przez SKO i uczestniczącego w postępowaniu sądowym Prokuratora okoliczność, że w raporcie tym scharakteryzowano kilka wariantów projektowanej inwestycji. Należy mieć bowiem na uwadze, że decyzja dotyczy już konkretnego wariantu i w odniesieniu do niego należało dokonać oceny raportu, gdy chodzi o przedstawioną w nim charakterystykę przedsięwzięcia w wersji dla której ustalono wymagania środowiskowe oraz w odniesieniu do treści charakterystyki przedsięwzięcia o jakiej mowa w art. 72 ust. 3 ustawy. Dopiero w następstwie takiej oceny należy dokonać w świetle treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa oceny wagi naruszenia prawa polegającego na zastąpieniu charakterystyki przedsięwzięcia raportem oddziaływania na środowisko, czego SKO nie uczyniło. Tym samym nie można odeprzeć też zarzutu, że zaskarżona decyzja została wydana również z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 82 ust. 3 ustawy. Nawet gdyby po ponownej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przyjąć, że istniały określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji środowiskowej z dnia [...] r., to niewątpliwie sprawa nie została należycie rozważona gdy chodzi o zaistnienie w niej negatywnej przesłanki z art. 156 § 2 kpa, w postaci wywołania tą decyzją nieodwracalnych skutków prawnych. Stwierdzając, że takie skutki nie nastąpiły SKO pominęło bowiem, jak to zgodnie podniesiono w skargach, treść art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r., poz. 196 ze zm.) w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.... Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że objęta postępowaniem nieważnościowym decyzja środowiskowa była wydana jako konieczna do uzyskania koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża [...]. W takim też celu została wykorzystana, co wynika jednoznacznie z pkt 6 Koncesji nr [...] Ministra Środowiska z dnia [...] r., na którą powołały się skarżące, a z której dowód Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tej koncesji wydobycie objętej nią kopaliny prowadzone ma być dla m.in. właśnie zgodnie z przedmiotową decyzją środowiskową. Skoro jednocześnie, co nie jest kwestionowane, w oparciu o te koncesję prowadzone jest już od 2010 r. wydobycie węgla, to oznacza to zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych. Wbrew stanowisku biorącego udział w postępowaniu sądowym Prokuratora skutek taki nie odnosi się tylko do decyzji koncesyjnej ale także do decyzji środowiskowej, a to w sytuacji gdy bez niej nie byłoby możliwe wydanie koncesji oraz gdy określone w decyzji środowiskowej warunki stanowią integralną część decyzji koncesyjnej. W tej kwestii należy przy tym dodatkowo zwrócić uwagę na treść art. 72 ust. 3, 4, 5 ustawy. W świetle treści tych przepisów, z uwagi na wpływ wymienionych w nich terminów, brak jest podstaw do przyjęcia, że sporna decyzja środowiskowa może stanowić i w przyszłości podstawę orzekania w innych sprawach. Możliwości takie, tj. na posłużenie się tą decyzją przy podejmowaniu innych jeszcze niż w/w koncesja orzeczeń, nie zasygnalizowało również SKO. W związku z treścią art. 42 ust. 1 pkt 1 Prawa geologicznego i górniczego należy przyjąć, że obecnie nie jest możliwe na drodze postępowania administracyjnego cofnięcie skutków prawnych wydanej decyzji środowiskowej. Brak jest bowiem przepisów prawa materialnego oraz procesowego, które stanowiłyby podstawę działania organów administracji publicznej, w następstwie którego to działania, dopuszczalne byłyby cofnięcie skutku prawnego spowodowanego wydaniem decyzji koncesyjnej, a w konsekwencji i objętej postępowaniem nieważnościowym decyzji środowiskowej. Sąd opowiedział się przy tym za takim rozumieniem nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Wskazując na odwracalność tych skutków SKO nie wskazało przy tym w drodze jakiego postępowania (czy to administracyjnego względnie nawet cywilnego), w jakim przedmiocie i poprzez wydanie jakich orzeczeń skutki te mogłyby być cofnięte (anulowane). Z tego też powodu zajęte w tym przedmiocie przez SKO stanowisko nie zasługuje na akceptację. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 i § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Min. Spr. z 28 września 2002 r. w sprawach opłat za czynności radców prawnych oraz... (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015, 1804).