II SA/Gl 709/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 30 stycznia 2024 r. nr LXIV/484/2024 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z dnia 28 kwietnia 2025 r. M.K. (dalej: Skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na Uchwałę Nr LXIV/484/2024 Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 30 stycznia 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w Gminie Krzanowice - Etap II (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2024 r., poz. 1286), w części w jakiej zaskarżona uchwała wyznacza tereny zabudowy usługowej oznaczonej na rysunku planu 3U (§ 8 uchwały), błędnie wskazanej w skardze jako "Uchwała Nr [...]". W skardze Skarżący podniósł zarzuty naruszenia 1) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu dotychczasowym – tekst jedn. Dz. U. 2023 r. 977 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 85 ust. 2 powyższej ustawy oraz art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2024 r. 1824) poprzez stwierdzenie, że zaskarżona Uchwała nie narusza ustaleń Studium, a co innego wynika z treści ustaleń Studium - załącznika graficznego oraz ustaleń (rozdz. XV.5) - Uchwała Nr VII/77/20ł9 Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 28 maja 2019 r., 2) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego - niezgodność planu z ustaleniami studium, które winno skutkować nieważnością Uchwały w zaskarżonej części. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. Uchwały w części tekstowej i graficznej w zakresie jakim dotyczy ona terenów oznaczonych symbolem 3U, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Uchwała w § 8 wyznaczyła teren zabudowy usługowej oznaczonej na rysunku planu 3U - działka nr [...] - obręb Krzanowice Miasto. W obszarze oznaczonym w planie symbolem 3U, Studium przewiduje jako zabudowę główną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, także z wbudowanymi usługami o nieuciążliwym oddziaływaniu na otoczenie, zaś zapisy planu, jako zabudowę główną przewidują zabudowę usługową, a zabudowę mieszkaniową określoną w Studium wyznaczono jako zabudowę dopuszczalną. Studium wskazuje pozostałe kierunki zabudowy jako zabudowę sportowo - rekreacyjną; obiekty, budynki, pomieszczenia i tereny usługowe, oraz aktywności gospodarczych o nieuciążliwej produkcji lub drobnej wytwórczości. Tym samym w ocenie Skarżącego przeznaczenie tego terenu w planie z podstawowym przeznaczeniem jako całości pod usługi narusza zapisy Studium. Dalej Skarżący wskazał, iż Studium (jak i załącznik graficzny do Studium) wyraźnie akcentuje, że na danym terenie nie może być zabudowy usługowej, jako przeznaczenia głównego, podając, że w zabudowie mieszkaniowej (różnego typu), zarówno istniejącej jak i planowanej, za zgodne ze Studium uznaje się wprowadzenie usług pod warunkiem, że ich oddziaływanie nie będzie powodowało wykluczenia funkcji mieszkaniowej na działkach sąsiednich. Usługi mają jedynie towarzyszyć zabudowie mieszkaniowej, nie kolidować z taką zabudową, mając rolę służebną i nierównorzędną wobec zabudowy mieszkaniowej. Wobec tego takie zapisy nie pozwalają wnioskować, że usługi można wyznaczyć, jako zabudowę główną w planie na tym obszarze. W kwestii interesu prawnego, Skarżący wskazał, że jest właścicielem sąsiedniej działki o numerze [...] (KW nr [...]), a "sposób zagospodarowania przyległych do jego nieruchomości terenów będzie miał wpływ na możliwość dalszego nieskrępowanego wykonywania prawa własności", zauważył przy tym, że właścicielem działki nr [...], której dotyczy zmiana planu jest ten sam właściciel, co działki nr [...], na której w sposób nielegalny zamieniono budowę dwóch wiat ogrodowych na [...], co uniemożliwia wypoczynek nocny, a kwestia ta była przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1239/20. Zdaniem Skarżącego uprawdopodobnione jest dalsze wykorzystywanie tej działki na podobną działalność, czego plan nie wyklucza. Powyższe okoliczności, charakter istniejącego już obiektu - jego bliskie usytuowanie względem działki Skarżącego, oraz specyfika zabudowy mieszkaniowej uzasadnia twierdzenie, iż zachodzi możliwość określonego oddziaływania na działkę Skarżącego również z terenu oznaczonego w planie symbolem 3U. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Krzanowic, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podkreślił, że w ocenie organu zaskarżona Uchwała nie zawiera wad prawnych ani nie narusza interesu prawnego skarżącego, rozwiązania projektowe, przyjęte w uchwalonym planie zgodne są z obowiązującym Studium. Teren zabudowy usługowej - 3U w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Krzanowice położony jest w obszarze mieszkaniowym M. Po przywołaniu Kierunków zagospodarowania struktury przestrzennej Gminy oraz Wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów – wytycznych do planów miejscowych, dla obszarów mieszkaniowych M ujętych w zapisach Studium (rozdział XV.5), oraz definicji głównych oraz pozostałych kierunków zagospodarowania, stwierdził, że teren 3U stanowi niewielki fragment całego obszaru mieszkaniowego M, w którym dominuje funkcja mieszkaniowa, co zgodnie z powyższymi definicjami pozwala na ustalenie przeznaczenia tego terenu, jako terenu usługowego, w myśl ww. przywołanej tabeli określonej w rozdziale XV.5 zapisów Studium. Co istotne, teren 3U sąsiaduje bezpośrednio z istniejącymi terenami usługowymi, a zgodnie z zapisami rozdziału XV.4 zapisów Studium: "W celu zapewnienia elastyczności w stosowaniu ustaleń Studium na etapie sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zakłada się możliwość dookreślenia ustalonych w studium kierunków, w tym korekt linii rozgraniczających terenów oraz ustalonych wskaźników zabudowy, wyłącznie w uzasadnionych przypadkach wynikających z uwarunkowań ekonomicznych, społecznych, bądź środowiskowych". Powyższe również potwierdza możliwość poszerzenia istniejącego obszaru usługowego o teren 3U. Zdaniem organu plan dla terenu 3U utrzymuje wyznaczone w Studium kierunki w zakresie jego przeznaczenia i - wbrew twierdzeniom Skarżącego - nie zawiera zapisów pozostających w sprzeczności z zapisami Studium. Ujęty w skarżonej Uchwale zapis § 8 służący wyznaczeniu terenów zabudowy usługowej dla obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolami 1U, 2U i 3U mieści się w zakresie regulacyjnym "pozostałych kierunków" zagospodarowania struktury przestrzennej dla obszaru mieszkaniowego, ujętej w Studium. Nie zmienia to głównej funkcji tego obszaru polityki przestrzennej (M - obszar mieszkaniowy), zarazem dopuszczając lokalizowanie w tym obszarze obiektów o funkcji usługowej. Analiza porównawcza zapisów Studium oraz planu nie może pomijać różnicy między ustaleniem obszaru i kierunków struktury przestrzennej (czego dokonuje się w uchwale o przyjęciu studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy), a wyznaczeniem ściśle określonych terenów, dla których ustala się przeznaczenia podstawowe i przeznaczenia dopuszczalne (co następuje w uchwale w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Końcowo odnotował, że przedmiotowa Uchwała została uznana za zgodną z prawem przez organ nadzoru. W dniu 10 czerwca 2025 r. do akt wpłynęło pismo Skarżącego, w treści którego w uzupełnieniu skargi, Skarżący wskazał na rażące naruszenie procedury przy uchwalaniu miejscowego planu, tj. niezgodność z art. 17 ust. 6 u.p.z.p., wskazując, iż do zaopiniowania i uzgodnień został przesłany projekt uchwały, który w § 8 nie zawierał zapisów dotyczących terenu oznaczonego symbolem 3U, a także nie zawierał załącznika graficznego nr 13 do projektu, do publicznego wglądu w grudniu 2023 r. został wyłożony projekt już z naniesioną zmianą. Zmiana ta nie została zdaniem Skarżącego naniesiona w wyniku pozyskanych uzgodnień, opinii czy konsultacji społecznych, lecz prawdopodobnie nabycia przez przedsiębiorcę (stronę w sprawie o sygn. II SA/Gl 1239/20) w dniu 31 maja 2023 r. przedmiotowego terenu. W kolejnym piśmie z dnia 11 czerwca 2025 r. Skarżący ponownie podkreślił wiążący charakter Studium przy uchwalaniu planów miejscowych, wskazał w odpowiedzi na stanowisko organu, iż zapisy Studium nie mogą być na tyle elastyczne, aby dopuszczały możliwość uchwalenia miejscowego planu z przeznaczeniem terenu w zupełnie odmiennych kierunkach, doszło zatem w ocenie Skarżącego do przekroczenia władztwa planistycznego gminy. Nie można uznać, że zapisy Studium przewidujące jako uzupełniającą zabudowę obiekty, budynki, pomieszczenia i tereny usługowe, pozwalały na uchwalenie wyłącznie zabudowy usługowej na tym terenie. Gdyby tak było zapisy Studium musiałyby zawierać jako podstawowy kierunek zabudowę usługową oznaczoną symbolem U. Nadto zapisy Studium zawierają również zabudowę mieszkaniowo-usługową MU, jednak zapis ten nie obowiązuje dla przedmiotowego terenu. W piśmie z dnia 17 czerwca 2025 r. Skarżący sprostował datę przywołaną w poprzednim piśmie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 9 lipca 2025 r. Skarżący zwrócił się z prośbą o przyspieszenie terminu posiedzenia w sprawie, z uwagi na powzięcie wiadomości o wystąpieniu przez właściciela sąsiedniej działki, której dotyczy zmiana planu, o wydanie pozwolenia na budowę budynku usługowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5). Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych, kontroli sądowoadministracyjnej została poddana Uchwała Nr LXIV/484/2024 Rady Miejskiej w Krzanowicach z dnia 30 stycznia 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w Gminie Krzanowice - Etap II (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2024 r., poz. 1286), względem której Skarżący sformułował wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały "w części tekstowej i graficznej w zakresie jakim dotyczy ona terenów oznaczonych symbolem 3U". Skarga nie mogła odnieść oczekiwanego skutku. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 z późn. zm.) ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem, czego Skarżący nie wykazał. Określona w przywołanym przepisie legitymacja skargowa, stanowi lex specialis wobec ogólnej normy wynikającej z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.). W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie, to w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stroną może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych legitymacja do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wymaga, aby zaskarżony akt aktualnie i realnie godził w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny Skarżącego. Takie rozumienie legitymacji każdego skarżącego znajduje odzwierciedlenie także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 84) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej, obywatelskiej), zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Jak wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny do wniesienia skargi w ww. trybie nie legitymuje ani sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Prawo do wniesienia takiej skargi przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny można wywodzić tylko z treści normy prawa materialnego dającej się za każdym razem indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - normy, której treść można do końca ustalić. Interes prawny nie może być zatem wyprowadzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OSK 914/3, z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 1537/22). Strona wnosząca skargę winna wykazać, że istnieje ścisły związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004 r. Nr 7, poz. 114). Na Skarżącym spoczywa zatem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wskazanie w skardze, że Skarżący jest właścicielem sąsiedniej działki o numerze [...], a "sposób zagospodarowania przyległych do jego nieruchomości terenów będzie miał wpływ na możliwość dalszego nieskrępowanego wykonywania prawa własności" (str. 3 uzasadnienia skargi) nie uzasadnia naruszenia interesu prawnego Skarżącego. W skardze wskazano m.in., że swój interes prawny Skarżący upatruje w treści art. 140 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Pierwszy z nich stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z kolei art. 144 mówi o granicach dopuszczalnych immisji - właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zaś zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem z brzmienia wskazanych przepisów Skarżący nie może skutecznie wyprowadzić wniosku, że posiada legitymację uprawniającą do skutecznego wniesienia skargi na Uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "w zakresie jakim dotyczy ona terenów oznaczonych symbolem 3U". Skarżący wprost odnosi się do potencjalnego zagrożenia związanego ze wzrostem immisji w przypadku powstania nowych inwestycji podobnych do istniejącej już [...] na innej działce. Tymczasem prywatnoprawne przepisy Kodeksu cywilnego nie są jednak podstawą uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Podstawą są głównie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które dają możliwość ingerencji w prawo własności (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 125/21). W kwestii interesu prawnego, Skarżący wskazał, iż "mając na względzie charakter istniejącego już obiektu - jego bliskie usytuowanie względem działki skarżącego oraz specyfikę zabudowy mieszkaniowej - mając na względzie doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania zachodzi możliwość określonego oddziaływania na działkę skarżącego również z terenu oznaczonego w planie symbolem 3U" (str. 3-4 uzasadnienia skargi). Należy pamiętać, że nie jest wykazaniem interesu sam fakt powoływania się na okoliczność, że Skarżący jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości, ponieważ z tej okoliczności nie wynika, aby zaskarżona Uchwała naruszała interes prawny Skarżącego. Skarżący nie wykazał, że poprzez wskazane w skardze regulacje art. 140 w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną Skarżącego poprzez pogorszenie jego sytuacji prawnej lub powstanie nowych obowiązków. Podkreślenia wymaga, że oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, a więc nie wystarczy twierdzenie, że może ono wystąpić w przyszłości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2326/23, z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt III OSK 1030/25). Uwzględniając odmienne niż w innych postępowaniach w sprawach sądowoadministracyjnych ukształtowanie podmiotowości skarżących, stwierdzić należało, że Skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał naruszenia interesu lub uprawnienia w dacie wniesienia skargi, a swój interes prawny wywodzi jedynie z sąsiedztwa z wyżej opisaną nieruchomością. W ocenie Sądu z faktu, iż Skarżący jest właścicielem działki o nr [...], sąsiadującej z działką nr [...] objętej zmianą planu, stanowiącej własność – właściciela działki nr [...] (błędnie wskazanej w skardze jako działka o nr [...]), na której już istnieje – jak sam podał Skarżący, [...] utrudniająca wypoczynek nocny, nie wynika, by na jego osobisty i skonkretyzowany interes prawny wpływała w jakikolwiek sposób Uchwała w zaskarżonym zakresie. Argumentacja skargi opiera się na podkreślanym problemie wynikającym z immisji generowanych przez uroczystości weselne organizowane na działce nr [...], która to działka nawet nie została objęta Uchwałą w zaskarżonej części. Jak wskazał sam Skarżący "uprawdopodobnione jest dalsze wykorzystywanie tej działki na podobną działalność, a przynajmniej plan tego nie wyklucza", nie jest jednak wystarczające, o czym była już mowa, powołanie się jedynie na stan zagrożenia w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Tym samym Skarżący nie wykazał aby przeznaczenie pod zabudowę usługową ingerowało bezpośrednio w sposób wykonywania przez Skarżącego z przysługującego mu prawa własności nieruchomości czy wykonywania przez niego praw i obowiązków. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego wskazuje się, że nie wystarczy powoływać się na kwestie ogólne, tj. jak dany plan miejscowy kształtuje zagospodarowanie przestrzeni, lecz wymagane jest w tego rodzaju sprawie wskazanie, jak konkretnie plan miejscowy narusza prawa lub obowiązki przysługujące właścicielowi danej nieruchomości, tym bardziej w sytuacji gdy obszar objęty zaskarżoną uchwałą nie dotyczy nieruchomości skarżącego, a jedynie sąsiaduje z taką nieruchomością (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1231/24). Skarżący nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości objętej zaskarżoną Uchwałą, natomiast postanowienia planu odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem 3U nie wpływają negatywnie na możliwość korzystania, a tym bardziej rozporządzania przez Skarżącego jego nieruchomością, zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Nie wpływają one ani na sposób wykonywania prawa własności, ani też nie wprowadzają jakiś wymiernych, konkretnych ograniczeń. Skarżący nie wykazał zatem swojego interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej Uchwały co do "terenów oznaczonych symbolem 3U". Wobec powyższego skarga nie podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Odnosząc się do wniosku organu o zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, przypomnienia wymaga, iż zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Niezależnie od wyniku postępowania nie jest więc możliwe zasądzanie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu, którego działanie lub bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem skargi. W postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi nie obowiązuje zasada odpowiedzialności za wynik postępowania. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści skargi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy w składzie trzech sędziów. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.