II SA/Gl 71/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi postanawia przywrócić skarżącej termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. A. G. wniosła w dniu 11 grudnia 2012 r. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. skargę na decyzję tego organu z dnia [...]r., nr [...]w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Na podstawie zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 stycznia 2013 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 400 (czterysta) złotych – zgodnie z treścią § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie czternastu dodatkowych jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych celem doręczenia uczestnikom postępowania. Dla dokonania obu tych czynności wyznaczono siedmiodniowy termin, informując stronę, że jego niedochowanie będzie skutkowało odrzuceniem skargi. Z uwagi na fakt, że w wyznaczonym terminie A. G. nie nadesłała żądanych odpisów skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 marca 2013 r. odrzucił skargę. Po doręczeniu skarżącej odpisu powyższego orzeczenia złożyła ona wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło z uwagi na niewłaściwe zrozumienie wezwania z dnia 16 stycznia 2013 r., z którego nie wynikało - zdaniem strony - gdzie należy przesłać odpisy skargi. W związku z powyższym A. G. stosując się do obowiązków określonych w wezwaniach wpłaciła na rachunek bankowy Sądu należną opłatę sądową, natomiast odpisy skargi zostały przez nią wysłane w dniu 29 stycznia 2013 r. bezpośrednio na adresy uczestników postępowania, na dowód czego załączono do wniosku czternaście kopii potwierdzeń nadania przesyłek poleconych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 kwietnia 2013 r. organowi oraz uczestnikom postępowania doręczno odpisy wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się do niego w terminie pięciu dni. W odpowiedzi W. R., będący uczestnikiem postępowania pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wniósł o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu podniósł on, że skarżąca nie spełniła jednego z warunków koniecznych zastosowania instytucji przywrócenia terminu, jakim jest brak winy w niedopełnieniu obowiązków procesowych. Powołując się na orzecznictwo sądowe i podkreślany tam wyjątkowy charakter tej instytucji uczestnik wskazał, że postępowanie skarżącej było wynikiem niezachowania przez nią należytej staranności, a powołanie się na niezrozumienie prostego polecenia zawartego w wezwaniu nie może stanowić okoliczności wyłączającej winę, bowiem w przypadku jakichkolwiek wątpliwości wystarczyłaby konsultacja z prawnikiem czy telefon do sekretariatu Sądu celem ich wyjaśnienia. W ocenie W. R. skarżąca we wniosku nie tylko nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu, ale nawet potwierdziła swoje zawinione zachowanie wskazując jako przyczynę uchybienia nieprecyzyjnie sformułowane wezwanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Konsekwencją niedochowania terminu w postępowaniu sądowym jest bezskuteczność czynności podjętej po jego upływie (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jednakże - zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i z uprawdopodobnieniem okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana (art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.) w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 przywołanego przepisu). Na wstępie należy zauważyć, że skarżąca składając przedmiotowy wniosek dochowała terminu do jego wniesienia wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a., Sąd przyjął bowiem, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia był dzień doręczenia odpisu postanowienia z dnia 4 marca 2013 r. odrzucającego skargę. Spełniony został również wymóg formalny określony w art. 87 § 4 p.p.s.a. Analizując natomiast okoliczności podane przez A. G. we wniosku o przywrócenie terminu, które to okoliczności potwierdzone zostały stosownymi dokumentami, a także mając na względzie wyjątkowość instytucji przywrócenia terminu, co podkreśla uczestnik postępowania, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek jest w pełni uzasadniony. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżąca w wyznaczonym przez Sąd terminie do usunięcia braku formalnego skargi nadała w polskiej placówce pocztowej czternaście przesyłek poleconych adresowych do uczestników postępowania, zawierających wymagane odpisy skargi. Wbrew opinii W. R. zachowaniu strony skarżącej nie można zatem postawić zarzutu braku należytego dbania o swoje interesy. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem strony, że skarżąca winna skonsultować się w tym przypadku z prawnikiem bądź sekretariatem Sądu, byłoby to bowiem uzasadnione jedynie w przypadku wątpliwości strony co do trybu wypełnienia nałożonego na nią obowiązku. Tymczasem z wyjaśnień skarżącej wynika, że działając w tamtym czasie bez profesjonalnego pełnomocnika, zareagowała na wezwania i dokonała w terminie czynności procesowych w sposób według jej wiedzy właściwy. Dopiero po otrzymaniu postanowienia Sądu odrzucającego skargę doszła do przekonania, że nieprawidłowo zrozumiała treść jednego z wezwań, co w konsekwencji doprowadziło do uchybienia terminu. Ocena, czy treść wezwania jest oczywiście zrozumiała dla przeciętnego obywatela nieposiadającego wiedzy i doświadczenia w zakresie stosowania prawa, nie jest zdaniem Sądu jednoznaczna, szczególnie w sytuacji, jeśli z wezwania literalnie nie wynika, gdzie należy adresować przesyłki zawierające żądane dokumenty, a podkreślony jest cel, dla którego wezwanie jest kierowane do skarżącej ("celem doręczenia uczestnikom postępowania"). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że nie można przypisać stronie winy w niedochowaniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi, skoro strona zastosowała się - choć błędnie rozumiejąc polecenie - do wezwania, a nie zaniechała jego wykonania, wnosząc następnie w ustawowym terminie o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Podjęte przez stronę w wyznaczonym terminie działania w celu realizacji nałożonego obowiązku wskazują - zdaniem Sądu - na dochowanie przez nią należytej staranności, szczególnie w sytuacji, gdy strona nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Na marginesie odnosząc się do zarzutu uczestnika postępowania dotyczącego udziału A. G. w niniejszym postępowaniu, która jego zdaniem nie występuje w imieniu własnym, tylko reprezentuje interesy osoby trzeciej, która nie ma statusu strony, wskazać należy, że okoliczność taka nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu, który zgłasza osoba będąca niewątpliwie stroną postępowania sądowoadministarcyjnego. W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.