II SA/Gl 710/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania reprezentowanej przez pełnomocnika A Sp. z o.o. z siedzibą w K., od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznymi, drogami, chodnikami i miejscami postojowymi na działkach nr 1, 2, 3, 4 przy ul. [...] w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji stwierdził, iż inwestor nie wykazał, że przebieg drogi dojazdowej do inwestycji (z drogi publicznej ul. [...]) spełnia przepisy §14 ust. 2 rozporządzenia tj. na całej swojej długości ma szerokość min. 5 m. Organ I instancji wskazał również, że "weryfikując stan prawny nieruchomości, stwierdzono, że Inwestor nie jest już właścicielem działek objętych Inwestycją (dz. nr 1,2), a wraz z wnioskiem o podjęcie postępowania nie przedłożył oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prezydent Miasta K. w przedłożonym projekcie budowlanym stwierdził również inne nieprawidłowości i braki, o uzupełnienie których nie wzywał już inwestora, gdyż uznał, że nie mają one wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. W trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda Śląski zwrócił się do pełnomocnika inwestora o udzielenie wyjaśnień dotyczących kilku kwestii związanych z przebiegiem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ I instancji, które poruszał inwestor w swoim odwołaniu, a co do których organ odwoławczy nie znalazł wyjaśnienia w aktach sprawy. W związku z powyższym, pełnomocnik inwestora wyjaśnił kwestię odmowy udzielenia przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa zgody na udzielenie upoważnienia w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo, o które wnioskowała Spółka oraz doprecyzował swoje stanowisko dotyczące sposobu zapewnienia dojścia i dojazdu do projektowanego budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami. W kwestii odmowy udzielenia przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa zgody na udzielenie upoważnienia w sprawie wyrażenia zgody na wnioskowane przez inwestora odstępstwo, pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek i jego negatywne rozpatrzenie, nie dotyczyły inwestycji, na którą Prezydent Miasta K. odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Wniosek o odstępstwo dotyczył zapewnienia dojścia i dojazdu do pięciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażem podziemnym. (...) Zaprojektowany budynek składał się łącznie z pięciu kondygnacji: pierwszej - częściowo zagłębionej w terenie i czterech kolejnych - w całości nadziemnych. (...) na pierwszej kondygnacji, w jej części klasyfikowanej jako podziemna, zaprojektowano garaż i pomieszczenia techniczno-gospodarcze, a w części klasyfikowanej jako nadziemna zaprojektowano lokale mieszkalne. Na pozostałych czterech kondygnacjach nadziemnych zaprojektowano wyłącznie lokale mieszkalne.(...) Budynek taki wg obowiązujących przepisów klasyfikowany jest jako średniowysoki, należący do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, dla których wymagane jest zapewnienie drogi pożarowej o minimalnej szerokości 4 m." W związku z powyższym inwestor złożył wniosek o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., polegające na "zastosowaniu dojścia i dojazdu do planowanej inwestycji w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 4,5 (węższego od 5 m wymaganych w § 14 ust. 2 WT) (...) bez rozdzielenia na część pieszą i część jezdną, co umożliwiłoby doprowadzenie do budynku drogi pożarowej o wymaganej szerokości 4 m. " Zgody takiej nie otrzymał i po zawieszeniu, na jego wniosek, postępowania przez organ I instancji, inwestor przystąpił do prac projektowych mających na celu doprowadzenie projektowanego budynku do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami ww. rozporządzenia. Do projektu wprowadzono szereg zmian, z czego kluczową było zlikwidowanie pomieszczeń mieszkalnych znajdujących się na najniżej położonej kondygnacji częściowo podziemnej. Zaprojektowano budynek o łącznie pięciu kondygnacjach - czterech nadziemnych mieszczących lokale mieszkalne i jednej podziemnej gdzie zlokalizowano garaż i pomieszczenia techniczno-gospodarcze. Wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania przedłożono przedmiotowy projekt budowlany. Pełnomocnik inwestora podkreślił, że "wniosek o pozwolenie na budowę dotyczy czterokondygnacyjnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym wg obowiązujących przepisów klasyfikowanego jako budynek niski, należący do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV, dla których nie zachodzi konieczność zapewnienia drogi pożarowej. Także w tej kwestii Prezydent Miasta K. nie uwzględnił wprowadzonych przez projektantów zmian, z punktu widzenia klasyfikacji i określenia warunków ochrony pożarowej inwestycji niezwykłe istotnych." Pełnomocnik inwestora wskazał, że wprowadzone zmiany pozwoliły spełnić wszystkie wymogi § 14 ust. 1 "Warunków technicznych..." W związku z dostosowaniem budynku do (ww.) wymogów, zgoda na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, dla przedmiotowej inwestycji stała się bezprzedmiotowa. Odnośnie dojścia i dojazdu do działek inwestycyjnych pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że odcinek drogi będący przedmiotem sprawy, nie jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę. Remont i przebudowa drogi, będą przedmiotem odrębnego opracowania projektowego oraz odrębnego postępowania administracyjnego. Dodał, że ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mają charakter rozłączny i spełnienie warunków określonych w jednym z nich (...) zapewnia spełnienie wymagań określonych w § 14 w zakresie dojścia i dojazdu. Sytuacje opisane w ust. 1 i ust. 2 zasadniczo się od siebie różnią. W ust. 1 określono konieczność zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, odpowiedni do przeznaczenia, nakazano zachowanie wymagań wynikających z przepisów pożarowych oraz określono minimalną szerokość jezdni, nie mniej niż 3 m. W ust. 2 dopuszczono zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo - jezdnego, określając jego minimalną szerokość na 5 m. Szerokość ta umożliwia ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zakłada więc, że użytkowa szerokość ciągu pieszo - jezdnego, może zostać czasowo ograniczona przez zaparkowany pojazd. Biorąc pod uwagę gabaryty współczesnych samochodów, można założyć, że użytkowa szerokość ciągu pieszo - jezdnego zostanie pomniejszona o ok. 2 m, pozostawiając możliwość swobodnego poruszania się osób i pojazdów po pasie szerokości 3 m. Ustawodawca nie określa długości odcinka, na którym można parkować pojazdy, a więc taka sytuacja może mieć miejsce na całym odcinku pieszo-jezdnym. Proponowany w projekcie budowlanym sposób zapewnienia dojścia i dojazdu (zgodnie z § 14 ust. 1 Warunków technicznych...) nie zakłada możliwości postoju pojazdów na przedmiotowym odcinku, zapewnia zachowanie pasa jezdnego o szerokości 3 m oraz gwarantuje przestrzeń dla pieszych, w postaci wydzielonego chodnika o szerokości 1,9 m - 1,5 m jedynie na odcinku ok. 12 m. lokalnie zwężającego się do szerokości mniejszej niż 1,5 m i w krytycznym miejscu osiągającego szerokość 1,43 m. Pełnomocnik inwestora podniósł również, że konieczność obligatoryjnego stosowania § 14 ust. 2 "Warunków technicznych..." do zapewnienia prawidłowego skomunikowania inwestycji nie wynika z obowiązującego stanu prawnego. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził, że z zasady dwuinstancyjności, zawartej w art. 15 k.p.a. wynika, iż przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że wraz z aktami sprawy organ I instancji przesłał złożony wraz z odwołaniem projekt budowlany, jak wynika z pisma Prezydenta Miasta K. przekazującego odwołanie skarżącej Spółki - "zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu poprawiony". Organ odwoławczy wskazał, że merytoryczna analiza projektu, przedłożonego wraz z odwołaniem, poprawionego już po wydaniu przez organ l instancji zaskarżonej decyzji, byłaby naruszeniem przywołanej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wobec powyższego organ analizy takiej nie dokonał. Następnie organ podniósł, że oceniając ponownie cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, mając na względzie przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdził, że w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r, którą inwestor uzyskał dla zmodyfikowanej w odniesieniu do pierwotnego projektu - inwestycji, w pkt VI. zatytułowanym "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej'’ w ppkt 2 wskazano: "Dojazd do budynku będzie realizowany przez działki nr 5, 4 k.m.1 obręb P. i 3 k.m. 3 obręb P., stanowiące wewnętrzną drogę dojazdową na podstawie ustanowionej, zapisanej w księgach wieczystych, służebności drogowej. Szerokość ciągu pieszo-jezdnego stanowiącego dojazd i dojście do działek budowlanych winna wynosić nie mniej niż 5 m. " Organ podkreślił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że dostęp do projektowanej inwestycji zaplanowano poprzez będące własnością osób fizycznych działki nr 5, 4 i 3, co do których inwestor dysponuje służebnością gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu przez przedmiotowe nieruchomości. Zaprojektowany dojazd, podzielono na dwa odcinki - pierwszy - stanowiący ciąg pieszo - jezdny o szerokości 5 m i długości ok. 40 m oraz drugi o długości ok. 100 m, którego szerokość kształtuje się od 4,4 do 4,9 m. Organ wskazał, że szerokość dojazdu, jaka została zagwarantowana przez inwestora dla planowanej inwestycji nie jest zgodna z wymogami określonymi w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Podniósł, że zgodnie z uregulowaniem zawartym w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2018 poz. 1945) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy). Mając powyższe na względzie, stwierdził, że niespełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego skutkować musiało odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tego, że kwestia zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest kluczowa w przedmiotowej sprawie i w ocenie organu odwoławczego stanowiła wystarczającą podstawę dla podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, organ odstąpił od merytorycznego rozpatrzenia pozostałych aspektów sprawy podniesionych w odwołaniu. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organ art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że projektowana droga dojazdowa do planowanej inwestycji nie spełnia wymogów ww. przepisu, podczas gdy w ocenie wnioskodawcy warunki techniczne w tym zakresie zostały spełnione. Zarzuciła również naruszenie przez organ art. 138 § 1 kpa w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa oraz § 4, § 5, § 6 oraz § 7 rozporządzenia, polegające na braku uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo że zachodziły ku temu przyczyny, ponieważ organ I instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzył w sposób wszechstronny całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i dokonał nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy bowiem nie ujawnił w toku rozpoznawanej sprawy, iż decyzja o warunkach zabudowy w powoływanym fragmencie dotyczyła wyłącznie szlaku pieszo jezdnego a nie jezdni z chodnikiem i pomimo prawidłowego zaprojektowania przez skarżącą inwestycji, zgodnie z warunkami zabudowy, uznał, że projekt narusza warunki zabudowy. W związku z powyższymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wskazała, że organ w sposób niezasadny żądał wykazania spełnienia, na całym odcinku drogi, wymogu który odnosi się do konkretnego rozwiązania projektowego (ciągu pieszo-jezdnego), stosowanego jedynie na jej części. Następnie przytoczyła §14 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Skarżąca podniosła, że proponowany w przedmiotowym projekcie sposób skomunikowania oparto na wytycznych spełniając ich zapisy według poniższego schematu: a) Działki nr: 4, 6, stanowiące drogę wewnętrzną przez które wyznaczona została służebność przechodu i przejazdu dla działek sąsiednich (w tym 1 i 2), z uwagi na swą szerokość pozwalają na realizację wewnętrznej drogi dojazdowej z podziałem na dwa odcinki, wg poniższego schematu: • odcinek 1 - około 40 m od zjazdu z ul. [...], • odcinek 2 - około 100 m, dalsza część drogi do granicy działek na których projektowana jest inwestycja. Odcinek 1: (spełniający warunki określone w § 14 ust .2) Na początkowym odcinku drogi wewnętrznej, na którym szerokość dostępnego pasa terenu przekracza 5m, zaprojektowano ciąg pieszo-jezdny o szerokości 5m, umożliwiający ruch pieszych oraz ruch i postój pojazdów (zgodnie z §14 ust.2 WT). Droga o szerokości 5m zapewnia swobodny ruch dwukierunkowy pojazdów oraz ruch pieszy. Jest to szczególnie ważne na początkowym odcinku drogi, bezpośrednio za zjazdem z ul. [...]. Odcinek 2: (spełniający warunki określone w §14 ust.1) Na dalszym odcinku drogi wewnętrznej zaprojektowano drogę z jezdnią o szerokości 3m i wydzielonym chodnikiem o szerokości od 1,4 m do 2 m. Proponowane rozwiązanie jest zgodnie z §14 ust. 1 WT. Projektowany budynek jest budynkiem niskim, w kategorii zagrożenia ludzi sklasyfikowanym jako ZLIV, w myśl rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, dla tego typu obiektów nie zachodzi potrzeba zapewnienia drogi pożarowej. Odcinek jezdni o szerokości 3m zostanie oznakowany w sposób zapewniający pierwszeństwo przejazdu pojazdom poruszającym się w kierunku wyjazdu na ul. [...]. Pomimo iż przedmiotowa droga, nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21.03.1985r. o drogach publicznych, z powodu braku innych regulacji określających parametry dróg wewnętrznych, określając wymaganą szerokość chodnika, posiłkowano się § 44 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z dnia 2 lipca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, według którego - 1. Chodnik powinien mieć szerokość dostosowaną do natężenia ruchu pieszych, z zastrzeżeniem ust. 3; - 2. Szerokość chodnika przy jezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, a w wypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,25 m, jeżeli jest on przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych. Skarżąca podniosła, że w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z przebudową drogi istniejącej i cytowany wyżej przepis dopuszcza w takiej sytuacji lokalne zmniejszenie szerokości chodnika nawet do 1,25 m. Podkreśliła, że projekt zagospodarowania terenu i komunikacji inwestycji z drogą publiczną został pozytywnie uzgodniony z Miejskim Zarządem Ulic i Mostów w K. oraz że w chwili obecnej, przedmiotowa droga pełni funkcję drogi dojazdowej dla zabudowanej działki (nr 7) oraz działek na których realizowana jest zabudowa mieszkaniowa (działki nr 8-9). Podniosła, że projektowany przez nią budynek mieszkalny z garażem, w kwestii dojazdu podlega tym samym regulacjom, którym podlega realizowana zabudowa mieszkaniowa na działkach nr 8-9, na realizację której Prezydent wydał pozwolenie. Sytuacja ta godzi w poczucie równego traktowania obywateli, przez organ administracji państwowej. Wskazała, że według pkt VI ust. 2 Decyzji nr [...] o warunkach zabudowy, "Dojazd od budynku będzie realizowany przez działki nr 5, 4 k.m. 1 obręb P. i 3 k.m. 3 obręb P., stanowiące wewnętrzną drogę dojazdową na podstawie ustanowionej, zapisanej w księgach wieczystych, służebności drogowej. Szerokość ciągu pieszo-jezdnego stanowiącego dojazd i dojście do działek budowlanych winna wynosić nie mniej niż 5 m." W powyższym zakresie skarżąca podniosła, że w punkcie tym, jednoznacznie wskazano działki gruntowe, po których ma być realizowany dojazd do projektowanego budynku mieszkalnego, nakazano także zachowanie min. 5 m szerokości ciągu pieszo-jezdnego. Dodała, że zaproponowane przez nią rozwiązanie, zapewnia spełnienie obydwu, określonych wymagań. Wytyczono dojazd po wskazanych działkach nr 5, 4 k.m. 1 obręb Podlesie i 3 k.m. 3 obręb P., a projektowany ciąg pieszo-jezdny ( na odcinku, na którym zostało zastosowane takie rozwiązanie) posiada szerokość 5 m. Podniosła, że z uwagi na geometrię działek, wyznaczono ciąg pieszo-jezdny (zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na odcinku znajdującym się na działce 5. Na pozostałym odcinku, zaproponowano rozdzielenie ruchu pieszego i kołowego, projektując drogę z wydzielonym chodnikiem (zgodnie z § 14 ust.1 WT). Wskazała, że proponowane rozwiązanie jest zgodne z § 14 WT i nie powoduje niezgodności z pkt VI. ust.2 Decyzji nr [...] o warunkach zabudowy. Z treści decyzji o warunkach zabudowy, nie wynika obligatoryjny nakaz stosowania ciągu pieszo-jezdnego. Decyzja odnosi się jedynie do jego minimalnej szerokości i przytacza treść §14 ust.2 WT. Decyzja nie zabrania realizacji dojazdu i dojścia, w sposób inny niż ciąg pieszo-jezdny, realizowany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę i podniósł, że pozwolenie na budowę nie obejmowało budowy drogi i wobec tego argumentacja dotycząca dojazdu do działek, na których planowana jest zabudowa, nie powinna stanowić meritum rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Wojewody Śląskiego utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi, zewnętrznymi, drogami, chodnikami i miejscami postojowymi. Powodem wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia była niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak bowiem wynika z akt sprawy i podkreślił to również organ odwoławczy, w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r, którą inwestor uzyskał dla zmodyfikowanej w odniesieniu do pierwotnego projektu - inwestycji, w pkt VI. zatytułowanym "Warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej'’ w ppkt 2 wskazano: "Dojazd do budynku będzie realizowany przez działki nr 5, 4 k.m.1 obręb Podlesie i 3 k.m. 3 obręb P., stanowiące wewnętrzną drogę dojazdową na podstawie ustanowionej, zapisanej w księgach wieczystych, służebności drogowej. Szerokość ciągu pieszo-jezdnego stanowiącego dojazd i dojście do działek budowlanych winna wynosić nie mniej niż 5 m. " Z zebranego w sprawie materiału dokumentacyjnego wynika, że dla planowanej inwestycji zaprojektowany został dojazd, podzielony na dwa odcinki - pierwszy - stanowiący ciąg pieszo - jezdny o szerokości 5 m i długości ok. 40 m oraz drugi o długości ok. 100 m, którego szerokość kształtuje się od 4,4 do 4,9 m. Prawidłowo zatem organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, że szerokość dojazdu, jaka została zagwarantowana przez inwestora dla planowanej inwestycji nie jest zgodna z wymogami określonymi w decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. Podkreślenia zaś wymagało, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Wobec powyższego zasadnie organ stwierdził, że niespełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego musiało skutkować odmową wydania w niniejszej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. 2018 poz. 1945) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na treść powyższych przepisów, kwestia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu miała kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie i – jak trafnie podniósł organ odwoławczy - stanowiła wystarczającą podstawę dla podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Z tego właśnie powodu, nie mogła odnieść skutku obszerna argumentacja skargi dotycząca zgodności planowanej inwestycji z regulacjami zawartymi w § 14 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz w § 44 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z dnia 2 lipca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Niezależnie bowiem od tego, czy argumentacja ta była trafna, czy też nie, to podkreślenia wymagało, że sama niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jest wystarczającą podstawą do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wymienione wyżej przepisy, tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozostawiają co do tego wątpliwości. Z tych samych powodów nie mogło mieć znaczenia zawarte w skardze twierdzenie, że projekt zagospodarowania terenu i komunikacji inwestycji z drogą publiczną został pozytywnie uzgodniony z Miejskim Zarządem Ulic i Mostów w K.. Natomiast co do argumentu strony skarżącej, że projektowany przez nią budynek mieszkalny z garażem, w kwestii dojazdu podlega tym samym regulacjom, którym podlega realizowana zabudowa mieszkaniowa na działki nr 8-9, na realizację której Prezydent wydał pozwolenie, wskazać należało, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowym, a zatem nie ma podstaw do wypowiadania się co do zgodności z prawem decyzji dotyczącej innej inwestycji. Ponadto nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi, według którego organ w sposób niezasadny żądał wykazania spełnienia, na całym odcinku drogi, wymogu który odnosi się do konkretnego rozwiązania projektowego (ciągu pieszo-jezdnego), stosowanego jedynie na jej części. W tym zakresie podnieść należało, że w pkt VI ppkt 2 cytowanej wyżej decyzji nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r, wskazano, przez jakie działki będzie realizowany dojazd do projektowanego budynku oraz, że "szerokość ciągu pieszo-jezdnego stanowiącego dojazd i dojście do działek budowlanych winna wynosić nie mniej niż 5 m. ". Z powyższego wynika, że niezgodne z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy jest to, że dla planowanej inwestycji zaprojektowany został dojazd, podzielony na dwa odcinki - pierwszy - stanowiący ciąg pieszo - jezdny o szerokości 5 m i długości ok. 40 m oraz drugi o długości ok. 100 m, którego szerokość kształtuje się od 4,4 do 4,9 m. Z decyzji o warunkach zabudowy wynika bowiem, że szerokość dojazdu nie może być mniejsza niż 5 m. Natomiast pozbawione podstaw jest rozumowanie strony skarżącej, że wymóg ten nie obowiązuje w razie zastosowania " innego rozwiązania niż ciąg pieszo – jezdny". Przede wszystkim bowiem z treści decyzji o warunkach zabudowy wynika, że zastosowanie "innego rozwiązania niż ciąg pieszo – jezdny", nie zostało przewidziane w tej decyzji i w związku z tym nie ma podstaw do twierdzenia, że w razie zastosowania "innego rozwiązania", szerokość ta może wynosić mniej niż 5 m. Wobec tego, że kwestia niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była kluczowa w przedmiotowej sprawie, prawidłowa była ocena organu odwoławczego, że niezgodność ta stanowiła wystarczającą podstawę dla odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie zasługiwał również na uwzględnienie argument podniesiony na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej, według którego pozwolenie na budowę nie obejmowało budowy drogi i wobec tego argumentacja dotycząca dojazdu do działek, na których planowana jest zabudowa, nie powinna stanowić meritum rozstrzygnięcia. Podkreślenia bowiem wymagało, że – jak już była o tym mowa wyżej - zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Powyższe dotyczy – wbrew błędnemu rozumowaniu pełnomocnika – także ustaleń dotyczących dojazdu do działek, na których planowana jest inwestycja. W wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że decyzja ta, podobnie jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności zgodnie z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 K.p.a. Zarzuty skargi były zatem bezpodstawne. W powyższych okolicznościach, brak więc było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, które zostały wydane na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie właściwej oceny zgromadzonych dowodów oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w ich uzasadnieniu. W związku z tym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.