II SA/Gl 711/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia NSA Łucja Franiczek Protokolant referent-stażysta Jolanta Czarnata po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2006 r. sprawy ze skargi T. P. i H. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Burmistrz Miasta T. G. decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na budowę pawilonu handlowego branży przemysłowej na działkach nr [...] i nr[...] , położonych przy ul. S. [...] w T. G. wg załączonego projektu budowlanego i równocześnie projekt ten zatwierdził. Powyższe nastąpiło po uprzednim dwukrotnym uchyleniu przez Wojewodę Ś. decyzji Burmistrza z dnia [...] i [...]. W uzasadnieniu powołano się na zgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] nr [...] oraz na doprowadzenie przez inwestora projektu budowlanego do zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz.U. nr 140, poz. 906/, uaktualnieniem uzgodnień z gestorami sieci i dróg, rozwiązaniem odwodnienia budynku i uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę hydroforni wraz ze zbiornikiem na wody opadowe. Wobec wniesionego odwołania Wojewoda Ś. decyzją nr [...] z dnia[...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, iż na skutek dwukrotnego uchylenia przez Wojewodę decyzji organu I instancji wszelkie nieprawidłowości zostały wyeliminowane, o czym świadczy dokumentacja zawarta w aktach sprawy. W wyniku rozpatrzenia skargi T. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt II SA/Ka 3366/01 uchylił decyzje organów obu instancji. W motywach swego rozstrzygnięcia Sąd podkreślił wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie odpowiadającej uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaznaczono, że decyzja zezwala na budowę pawilonu handlowego na działkach [...] i [...] , a nie na rozbudowę dotychczas istniejącego pawilonu handlowego na działce [...]. Nadto projekt budowlany lokalizuje nowy obiekt na działkach [...] i[...] , nie związany z istniejącym już pawilonem na działce [...], w związku z czym jest sprzeczny z samą decyzją o pozwoleniu na budowę, która zezwoliła na realizację obiektu jedynie na działkach [...] i[...] , a nie również na działce[...] . Dlatego też w ocenie Sądu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nowego obiektu nastąpiło z naruszeniem wymogów decyzji o warunkach zabudowy i art. 35 ust. 1 pkt 1 litera b Prawa budowlanego gdyż decyzja o warunkach zabudowy dotyczyła wyłącznie rozbudowy istniejącego pawilonu. W zaleceniach Sąd nakazał ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem stanowiska Sądu i w oparciu o znowelizowane przepisy Prawa budowlanego, które weszły w życie 11 lipca 2003 r. ustawą z dnia 27 marca 2003 r., usunięcie wskazanych uchybień oraz uwzględnienie jako stronę postępowania również współwłaściciela działki przy ul. S. [...] – H. P. W konsekwencji powyższych uwarunkowań Starosta T. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce Jawnej A w T. G. pozwolenia na budowę – na wykonanie robót budowlanych mających na celu przebudowę rozpoczętej budowy pawilonu handlowego z przeznaczeniem na motel z restauracją i funkcją handlową, w T. G. przy ul. S., na działkach nr[...] ; [...] i [...] , w zakresie obejmującym: - przebudowę rozpoczętej budowy pawilonu; - przebudowę istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego na zaplecze motelu wraz termorenowacją obiektu; - budowę łącznika pomiędzy istniejącym na działce nr [...] pawilonem a projektowanym motelem; - budowę strefy wejściowej do motelu; - zagospodarowanie terenu (parkingi, chodniki). W podstawie prawnej decyzji organu I instancji powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm./. Natomiast w uzasadnieniu organ zaznaczył, że roboty zostały wstrzymane, a uchylenie przez Sąd pozwolenia na budowę spowodowało, że rozpoczęta budowa pawilonu handlowego nie posiadała uregulowanego statusu prawnego. Postępowanie w sprawie doprowadzenia rozpoczętej budowy do stanu zgodnego z prawem przeprowadził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. G.. Po uprzednim wstrzymaniu robót budowlanych, w decyzji z dnia [...] nr [...] wydanej w oparciu o art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego organ ten uznał, że budowa może być kontynuowana po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. Po otrzymaniu w/w decyzji inwestor zwrócił się do Starosty Powiatu T. o udzielenie pozwolenia na budowę tj. na wykonanie robót budowlanych mających na celu przebudowę rozpoczętej budowy pawilonu handlowego z przeznaczeniem jej na motel z restauracją i funkcją handlową, przedkładając do wniosku nową decyzję Burmistrza Miasta T. G. z dnia [...] o nr [...] o warunkach zabudowy oraz nowy projekt budowlany. Organ podkreślił, że mimo stosownego zawiadomienia stron o prowadzonym postępowaniu Państwo T. i H. P. nie złożyli żadnych uwag ani wniosków. Ustalono także, że nowa decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z zamierzeniem inwestora, zarówno co do przedmiotu, jak i lokalizacji inwestycji. Projekt zagospodarowania opracowano na aktualnej mapie z ustalonymi granicami działek, opracowanej przez uprawnionego geodetę. Z uwagi na brak w okolicy sieci kanalizacyjnej ścieki zostaną odprowadzone do bezodpływoweego osadnika do gromadzenia nieczystości płynnych. Nadto wskazano, że lokalizacja obiektu 4 m od granicy jest zgodna z przepisami § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm./. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli T. i H. P. kwestionując prawidłowość wydanych rozstrzygnięć i powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lutego 2004r. Podkreślili niedopuszczalność legalizacji wybudowanego już budynku bez uwzględnienia dóbr osób trzecich. Wojewoda Ś. zaskarżoną obecnie do Sądu decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, iż rozpoczęta budowa została objęta postępowaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. G., który decyzją z dnia [...] przesądził kwestię dopuszczalności legalizacji spornego obiektu stwierdzając, że kontynuacja budowy będzie możliwa po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. Skoro więc inwestor przedstawił aktualną decyzję Burmistrza Miasta T. G. z dnia [...] o nr [...] o warunkach zabudowy oraz nowy projekt budowlany to spełnione zostały przesłanki warunkujące legalizację przedmiotowej inwestycji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego T. i H. P. opisali przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie. Podkreślili, iż brak było pomiarów budynku i działek. Pawilon miał być jednokondygnacyjny i bez okien, a powstały obiekt posiada dwie kondygnacje i aktualnie są wybijane okna i nanoszone na plan. Nadto zaznaczono niewłaściwą odległość od granicy 4 m zamiast 6 m oraz niespełnienie wymogów przepisów przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt II SA/Ka 3366/01 uchylił wcześniejsze decyzje organów administracji architektoniczno – budowlanej obu instancji. Sąd kontrolował legalność wydanych rozstrzygnięć w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawy i oceniał prawidłowość zastosowanych do nich norm prawnych. W uzasadnieniu zaś wskazał, że koniecznym stało się ponowne rozpoznanie sprawy w oparciu o znowelizowane przepisy Prawa budowlanego, które weszły w życie 11 lipca 2003 r., usunięcie wskazanych uchybień tak aby decyzja o pozwoleniu na budowę odpowiadała uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz uwzględnienie jako stronę postępowania H. P. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem oddziaływanie orzeczenia sądu administracyjnego w ponownym postępowaniu w sprawie przed organami administracji publicznej ma pierwszorzędne znaczenie w odniesieniu do orzeczeń kasatoryjnych tego sądu, w rezultacie których ma nastąpić merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w zakresie wynikającym z dokonanego obalenia zaskarżonego aktu lub czynności i ewentualnie innych aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy (w związku z postanowieniami art. 135). Rozstrzygając zatem sprawę w ponownym postępowaniu organ administracyjny dysponuje takimi samymi możliwościami w zakresie rozstrzygnięcia, jakimi dysponował w pierwotnym postępowaniu, z ograniczeniami wynikającymi z zasady związania oceną prawną sądu. Dlatego też organy obu instancji były zobligowane do prowadzenia postępowania z uwzględnieniem wskazań Sądu zawartych w przywoływanym wyroku. Mając powyższe uwarunkowania na względzie w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm./ po upływie terminu określonego w uprzednim postanowieniu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie nałożonego na inwestora obowiązku doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania tego obowiązku. Na mocy wyżej powoływanej normy prawnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. G. decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził wykonanie w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. G. z dnia [...] Nr [...] na Spółkę A J. D., J. D. i J. M. z siedzibą w T. G. przy ul. S. [...]. W konsekwencji powyższego organ ten przesądził kwestię dopuszczalności legalizacji spornego obiektu stwierdzając, że kontynuacja budowy będzie możliwa po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę. Poza tym ostateczną decyzją z dnia [...] o nr [...] Burmistrz Miasta T. G. ustalił warunki zabudowy inwestycji polegającej na adaptacji i rozbudowie pawilonu handlowego (w budowie) oraz budynku mieszkalnego na motel, przewidzianej do realizacji na nieruchomości (działki nr [...] , [...] i[...]), położonej przy ul. S. w T.G. W decyzji tej zaznaczono, że program inwestycji obejmuje: adaptację pawilonu handlowego (w budowie) na cele motelu z restauracją jako obiekt dwukondygnacyjny tj. na parterze usługi handlowe i zaplecze motelu, a na piętrze motel i restauracja; adaptację istniejącego, dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego na cele motelu; dobudowę dwukondygnacyjnej strefy wejściowej do istniejącego obrysu rozpoczętej budowy i istniejącego budynku mieszkalnego; budowę łącznika pomiędzy istniejącym pawilonem handlowym, a obiektem objętym niniejszą decyzją; urządzenie parkingu dla klientów - ok. 30 stanowisk. Reasumując powyższe należało skonstatować, iż skoro inwestor przedstawił ostateczną i wykonalną decyzję Burmistrza Miasta T. G. z dnia [...] o nr [...] o warunkach zabudowy, nowy projekt budowlany sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, co potwierdziły stosownymi oświadczeniami uprawnione osoby oraz uzgodnienia w zakresie przyłączy gazu, energii elektrycznej, sieci kanalizacyjnej i dostaw wody to spełnione zostały przesłanki warunkujące legalizację przedmiotowej inwestycji. Nadmienić także należy, że decyzja Starosty T. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółce A w T. G. pozwolenia na budowę została wydana w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego ustanawiającego zasadę uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, art. 33 ust. 1 stanowiącego wymogi wniosku o pozwolenie, art. 34 ust. 4, zgodnie z którym projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w stosownej decyzji oraz art. 36, w którym stworzono możliwość uwzględnienia w pozwoleniu na budowę szczególnych wymagań, które powinny obowiązywać przy prowadzeniu działalności budowlanej związanej z realizacją zamierzenia budowlanego inwestora. Wymagania zawarte w tym pozwoleniu mogą także odnosić się do nadzoru na budowie, jak też przesądzić o potrzebie uzyskania pozwolenia na użytkowanie wykonanych obiektów, jeżeli wynika to z potrzeby zapewnienia przyszłego bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo ochrony środowiska. Powyższe klauzule z uwagi na zasięg i charakter przedsięwzięcia zostały zawarte w decyzji organu I instancji z dnia [...]. Konkludując zatem przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że legalizacja przedmiotowej inwestycji jest możliwa gdyż budowa jest zgodna z określonymi w odpowiednich aktach zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego, co przesądzono ostatecznie w decyzji o warunkach zabudowy oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Ustosunkowując się do zarzutu skarżących niedochowania odległości 6 m między granicą ich działki a przedmiotową inwestycją należy wskazać, że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w § 12 ust. 1 stanowi, że budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Zatem zarzucana przez skarżących odległość 6 m nie znajduje oparcia w cytowanym przepisie. Podkreślić także należy, że granicami rozpatrywanej sprawy jest legalność budowy skarżonej inwestycji i poza te ramy Sąd nie może wykraczać. Natomiast nie wyklucza to możliwości prowadzenia innych postępowań np. w oparciu o przepisy ochrony przeciwpożarowej jeśli zdaniem skarżących zostały one naruszone. Podnieść jednak należy, że projekt w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych został zaopiniowany pozytywnie, projekt przewiduje odpowiednie umieszczenie hydrantów. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.