II SA/Gl 712/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie Miejskiej Z. pozwolenia na budowę kładki dla pieszych nad DK [...]. Przedmiotowy obiekt przewidziany został do realizacji na działkach nr 1, 2, 4, 3 i 5 w Z. przy ul. K. Odwołanie od tej decyzji wniosła obecnie skarżąca D.K., zastępowana przez radcę prawnego K.B., który dołączył do odwołania pełnomocnictwo udzielone mu przez mocodawczynię do reprezentowania jej m.in. przed urzędami i sądami administracyjnymi wszystkich szczebli w sprawie nieruchomości w Z. przy ul. D. i inwestycji "miasteczka westernowego" w Z.. W odwołaniu pełnomocnik odwołującej się, imieniem swojej mandantki, domagał się uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta Z. i odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego oraz nieudzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej kładki. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie. W uzasadnieniu podał, że w oparciu o dostarczony materiał dowodowy uznał, iż K.B. nie ma statusu strony w postępowaniu dotyczącym budowy kładki dla pieszych nad DK [...] w Z.. W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się jej uchylenia w całości. Rozpoznając tę skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 1309/10, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 16 czerwca 2011 r. Ponownie rozpatrując odwołanie skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że skarżąca nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu, co winno zostać naprawione w ponownie prowadzonym postępowaniu. Zalecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu uzgodnienie interesów stron oraz wyjaśnienie sprawy przy udziale świadków, biegłych lub w drodze oględzin. Wskazał ponadto, że z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie wynika w jaki sposób doszło do ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji, a ustalenie to ma istotne znaczenie w świetle art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Organ pierwszej instancji pismem z dnia [...]r. poinformował skarżącą oraz "A"Sp. z o.o. w R., że nie są stronami postępowania o udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę. W ocenie organu obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do terenu objętego wnioskiem i nie obejmuje działek będących ich własnością. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się pełnomocnik skarżącej, który w piśmie z dnia [...]r. przedstawił argumenty przemawiające za uznaniem, że działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym skarżąca winna być uznana za stronę postępowania. Decyzją z dnia [...]r., Nr [...]Prezydent Miasta Z. ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu m.in. podtrzymał swoje stanowisko co do braku przymiotu strony w odniesieniu do skarżącej i firmy "A"Sp. z o.o. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł o jej uchylenie w całości oraz o nieudzielanie pozwolenia na budowę przedmiotowej kładki. W uzasadnieniu wskazano, że nie doręczono mu decyzji organu pierwszej instancji, a jedynie pismo informujące o jej wydaniu. Tym samym nie sposób odnieść się do jej treści. Podkreślono, że skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...], zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż dokonał analizy przedmiotowej sprawy pod kątem przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ ustalił, że przedmiotowa kładka zlokalizowana została równolegle do granicy działki skarżącej nr 7 na odcinku ok. 15 m, w narożniku tej nieruchomości. Dodał, że długość działki skarżącej wynosi ok. 150 m oraz, że nieruchomość ta nie jest zabudowana. Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że zagadnienia związane z usytuowaniem kładki dla pieszych w terenie oraz warunki techniczne takiego obiektu regulują przepisy § 6 – 12 i § 51 – 59 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 30 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63, poz. 735 z późn. zm.). Biorąc powyższe pod uwagę, jak również inne przepisy szczególne, organ stwierdził, że budowa przedmiotowej kładki nie będzie wprowadzała ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr 7. Organ nie uznał zatem skarżącej za stronę postępowania, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działki skarżącej, a co za tym idzie, że nie przysługuje jej przymiot strony w toczącym się postępowaniu. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie sformułowanych zarzutów odwołując się przy tym do stanowiska doktryny i orzecznictwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazać jeszcze przyjdzie, że w aktach sprawy znajduje się również decyzja Wojewody [...z dnia [...]r., Nr [...], wydana na skutek odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r., Nr [...], zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na zmianę decyzji Nr [...]z dnia [...]r. Tą decyzją organ odwoławczy uwzględnił odwołanie skarżącej uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja wydana została w ocenie składu orzekającego z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać przyjdzie, że obowiązkiem organu odwoławczego rozpatrującego odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji jest ponowne przeprowadzenie postępowania i wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. W sytuacji, gdyby organ odwoławczy doszedł do przekonania, że zgromadzone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dowody były niewystarczające do uznania, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu, winien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe względnie uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, o ile doszedłby do przekonania, że zachodzi sytuacja określona w art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie uznać zatem należy za przedwczesne, gdyż wydane zostało z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy ograniczył swoje postępowanie dowodowe do materiału zgromadzonego przez organ pierwszej instancji oraz do poparcia stanowiska tego organu w kwestii przymiotu strony. Ten z kolei materiał nie był dostateczny do podjęcia rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania odwoławczego. Wręcz przeciwnie – na podstawie tego materiału należało przyjąć, że skarżącej przysługiwał przymiot strony. W świetle powyższego przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu pierwszej instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w pierwszej instancji wydał decyzję lub postanowienie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że w sprawie tej jest bezsporne, że skarżąca jest właścicielem działki sąsiedniej w stosunku do działki, na której miała być realizowana sporna inwestycja. Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W pierwszym rzędzie za takie nieruchomości uznane mogą być nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. Określenie obszaru oddziaływania obiektu na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę należy do projektanta i organu administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego zawiera definicję legalną pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu", przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno-budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Przyjmuje się też, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności: ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, ochronę przed zalewaniem, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z nieruchomości, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi ograniczeniem dostępu światła dziennego (zacienienie), ale także zapewnienie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Jak wynika z powyższego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje m.in. ochronę przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z własnej nieruchomości. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" materializuje się, gdy na podstawie konkretnych, indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09). Nie jest kwestionowane, że przez przepisy odrębne w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć również przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie, zgodnie z § 1 ust. 1 określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie oraz ich usytuowanie. Stosowanie tych warunków wymaga zachowania m.in. przepisów ustawy Prawo budowlane (§ 1 ust. 3), w tym również spełnienie wymagań określonych m.in. w art. 5 tej ustawy. Wbrew stanowisku organów orzekających samo zachowanie wymaganych warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektu na działce nie oznacza jeszcze, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Umknęło organom obu instancji, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może sprowadzać się wyłącznie do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy artykułowane przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Wszak osoby takie mogą skutecznie kwestionować poczynania inwestora tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Jednakże realizacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania przy zapewnieniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania obiektu czynnego udziału w postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1321/06, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 563/10). W tym kontekście zwrócić uwagę należy także na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 267/10. W wyroku tym NSA za wadliwą uznał interpretację przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego polegającą na przyjęciu, że intencją ustawodawcy było oparcie interesu prawnego podmiotów wymienionych w tym przepisie (właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu) wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego oraz że przymiot strony należy badać wyłącznie na podstawie tego przepisu. Okoliczność, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. nie oznacza, iż przepis art. 28 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Relacja między tymi przepisami jest taka, iż pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku (por. także wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06; wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 468/11). Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania stwierdzić przyjdzie, że z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja na odcinku ok. 15 m przebiegać będzie bezpośrednio wzdłuż granicy działki skarżącej. Zgodnie z § 85 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, teren wokół obiektu inżynierskiego powinien być uporządkowany, a w obszarze niezabudowanym pasy terenu o szerokości 20 m po obu stronach obiektu mostowego powinny być oczyszczone z krzewów oraz łatwo palnych przedmiotów i materiałów. Z akt sprawy wynika, że zarówno działka skarżącej, jak i sąsiednie działki usytuowane wzdłuż DK [...] są niezabudowane. Z kolei z § 3 pkt 1 rozporządzenia wynika, że przez obiekt mostowy rozumieć należy również kładkę, zaś z § 1 ust. 2 pkt 1, że obiekt mostowy jest również obiektem inżynierskim. Powyższe oznacza, że działka skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Wytyczenie obszaru oddziaływania nie musi się wiązać z ujemnym oddziaływaniem inwestycji na nieruchomość skarżącej. Sam bowiem fakt położenia nieruchomości w prawidłowo wyznaczonym obszarze oddziaływania przesądza o przymiocie strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Niezależnie od powyższego zwrócić też przyjdzie uwagę na brak konsekwencji organu odwoławczego w omawianej kwestii. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca została wcześniej przez ten organ uznana za stronę w postępowaniu dotyczącym zmiany przedmiotowego pozwolenia na budowę. Świadczy o tym decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r., Nr [...], wydana na skutek odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r., Nr [...], zatwierdzającej zamienny projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na zmianę decyzji Nr [...]z dnia [...]r. Tą decyzją organ odwoławczy uwzględnił odwołanie skarżącej uchylając decyzję organu pierwszej instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Tego rodzaju działanie, przejawiające się w tym, że organ raz uznaje skarżącą za stronę, a innym razem nie, godzi w jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 k.p.a., a naruszenie tej zasady również dyskryminuje zaskarżoną decyzję. Całokształt przedstawionych rozważań skłania zatem do przyjęcia, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny kwestii przymiotu strony, co z kolei mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a ponadto doprowadziło do naruszenia materialnoprawnej normy art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, co czyni skargę usprawiedliwioną. Mając powyższe na uwadze stwierdzić przyjdzie, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a to powoduje konieczność jej uchylenia na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących wpis sądowy w kwocie 500,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 240,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), a także kwotę 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, rozstrzygnięto na wniosek skarżącej po myśli art. 200, art. 205 i art. 209 p.p.s.a. Wskazać jeszcze przyjdzie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępne są w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, Wskazówki co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych wywodów. Sąd, z uwagi na charakter kontrolowanej decyzji (umorzenie postępowania odwoławczego), nie kontrolował poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu stosownego postępowania z uwzględnieniem oceny prawnej wynikającej z niniejszego wyroku, o ile w wyniku tego postępowania potwierdzi się status strony skarżącej, wyda decyzję w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., zaś organ pierwszej instancji przeprowadzi wówczas ponowne postępowanie zapewniając w nim udział wszystkim jego stronom.