II SA/Gl 713/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Z wnioskiem z dnia 25 stycznia 2012 r. P. G. zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o udzielenie pozwolenia na budowę garażu jednostanowiskowego na działce nr [...] w W. przy ul. [...] . Z dołączonego projektu budowlanego wynika, że garaż zaprojektowano jako obiekt parterowy. Jego strop będzie oparty z jednej strony na istniejącym, biegnącym w granicy działki betonowym murze, a z drugiej strony na ścianie piwnicy istniejącego domu. Od frontu i od tyłu garażu będzie zamknięty bramami panelowymi, jego powierzchnia wyniesie 20,68 m2. W zakresie warunków ochrony przeciwpożarowej podano, że na całej długości od strony granicy z sąsiednią działką [...] garaż ograniczony jest betonową ścianą oddzielenia pożarowego, dodatkowo ściana w granicy została wyniesiona 30 cm ponad połać dachu garażu o konstrukcji nierozprzestrzeniającej ognia. Projekt zagospodarowania działki opatrzony jest adnotacją rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń p. pożarowych, że inwestycja spełnia wymagania ochrony p. pożarowej. Projekt ten ilustruje posadowienie garażu w granicy z działką sąsiednią, jego długość wynosi 540 cm, szerokość 383 cm. Do projektu dołączono decyzję o warunkach zabudowy z [...] r. ustalającą warunki dla planowanego garażu. Określono w niej takie parametry inwestycji jak: powierzchnię biologicznie czynną (10% powierzchni działki), maksymalny wskaźnik zabudowy (0,6), szerokość elewacji frontowej (4 m z dopuszczoną 20% tolerancją), wysokość zabudowy (do 3 m), ilość kondygnacji nadziemnych (1), konstrukcję dachu (dwuspadowy lub płaski). Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i wykonaniu przez wnioskodawcę obowiązków nałożonych postanowieniem z [...] r. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. W uzasadnieniu stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, inwestor złożył wymagane dokumenty, a projekt zagospodarowania działki spełnia wymagania rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Odwołanie od decyzji wniosła A. P., właścicielka nieruchomości sąsiedniej. Podała, że w roku 2011, po długoletnich staraniach, P. G. otrzymał decyzję nakazującą mu rozbiórkę wcześniej zbudowanej wiaty garażowej. Po rozbiórce pozostał mur o wysokości 3 m i długości ok. 15 m w granicy między działkami. Planowany garaż ma być wykonany z wykorzystaniem tego muru. Decyzja o rozbiórce wiaty i udzielone pozwolenie wzajemnie się zatem wykluczają. Przesyłając akta organowi odwoławczemu, organ I instancji podał, że przedmiotem nakazu rozbiórki była płyta tarasu, nie wiata garażowa. Potwierdza to wyrok WSA w Gliwicach z 17 grudnia 2008 r. sygn. II SA/Gl 891/08. Rozbiórka płyty tarasowej została wykonana. Ze względu na wysokość (2,97) oraz długość (5,40) garażu, jego lokalizacja w granicy jest zgodna z warunkami technicznymi. W aktach sprawy znajduje się kopia prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z 17 grudnia 2008 r., sygn. II SA/Gl 891/08, którym uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...] r. w częściach dotyczących rozbiórki muru granicznego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał w szczególności, że prawomocną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] r. o pozwoleniu na budowę dla P. G., w części dotyczącej budowy tarasu od strony działki sąsiedniej [...] . W konsekwencji organy nadzoru budowlanego wydały decyzje nakazujące inwestorowi doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem poprzez rozbiórkę muru granicznego do wysokości 2,20 m od poziomu terenu wybudowanego od strony działki [...] oraz rozbiórkę płyty tarasowej w pasie szerokości 1,80 m od linii granicznej z działką sąsiednią. Uzasadniając uchylenie tych decyzji w części dotyczącej rozbiórki muru granicznego Sąd stwierdził, że zostały one wydane w oderwaniu od wyników postępowania w przedmiocie nieważności pozwolenia na budowę. Stwierdzenie nieważności dotyczyło wyłącznie tarasu. Mur został zatem zrealizowany w oparciu o pozwolenia na budowę i brak podstaw do objęcia go postępowaniem przed organami nadzoru budowlanego. Mur jest objęty zatwierdzonym projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, które w tej części nie zostały podważone. Także zatem w części przekraczającej wysokość 2,20 m mur nie wymagał dodatkowego zgłoszenia. Prowadząc postępowanie organ odwoławczy ustalił, że PINB w W. decyzją z [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie muru granicznego wybudowanego od strony działki [...] , powołując się na związanie prawomocnym wyrokiem o sygn. II SA/Gl 891/08. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją [...] WINB z [...] r. nr [...] . Uzyskano także kopię protokołu oględzin z 13 czerwca 2012 r., w którym pracownicy organu nadzoru budowlanego stwierdzili wykonanie nakazu rozbiórki płyty tarasowej zgodnie z nakazem. W pismach kierowanych do Wojewody [...] z dnia 7 maja 2012 r. i 21 czerwca 2012 r. A. P. zarzucała, że nie wykonano rozbiórki tarasu, a mur w granicy nie spełnia wymogów ogrodzenia. Dach planowanego garażu nadal tworzy taras. Nie zachowano warunków technicznych dotyczących odległości od granicy, inwestycja zacienia działkę, powoduje utratę jej wartości. Inwestor jest właścicielem jeszcze jednej działki nr [...] i na niej może sobie wybudować garaż. Budowa garażu przywróci stan sprzed wydania decyzji nakazującej rozbiórkę tarasu. Pismem z 1 lutego 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. potwierdził, że dokonano nakazanej rozbiórki tarasu, do 13 czerwca 2012 r. nie były też na działce rozpoczęte żadne roboty budowlane. Decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że inwestycja jest zgodna z przepisem § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który dopuszcza sytuowanie bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną garażu o długości mniejszej niż 5,50 m i wysokości mniejszej niż 3 m. Zacienienie działki nie jest objęte ochroną, która odnosi się tylko do zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Organy nie są uprawnione do zmiany lokalizacji inwestycji, wiąże je wniosek strony. Kompletność dokumentacji i zgodność projektu z przepisami prawa zobowiązują organy do udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego. Postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego, dotyczące muru oraz rozbiórki tarasu zostały zakończone. W skardze do sadu administracyjnego A. P. zarzuciła, że garaż znajduje się w granicy działek. Problem stanowią drzwi tarasowe usytuowane na piętrze budynku mieszkalnego. Wychodzą one na dach planowanego garażu, co w efekcie przywróci stan pierwotny (sprzed rozbiórki tarasu). Udzielając pozwolenia na budowę organ winien zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Usytuowanie budynku powinno być zgodne także z przepisami prawa cywilnego, art. 140 i 144 k. c. Zarzucono także niezgodność inwestycji z § 12 ust. 4 warunków technicznych w zakresie odległości od granic. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: W niniejszej sprawie zarówno organy administracji, jak i orzekający Sąd związane są oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 891/08. O związaniu takim stanowi przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W wyroku tym przesądzono, że kwestia legalności muru stojącego w granicy działek nie podlega weryfikacji organów nadzoru budowlanego, a mur ten powstał legalnie w oparciu o pozwolenie na budowę. Jako istniejący legalnie obiekt budowlany mur ten i jego parametry nie mogą być aktualnie kwestionowane. Przedmiotem postępowania natomiast jest budowa garażu, mającego powstać z wykorzystaniem zarówno istniejącego budynku mieszkalnego, jak i muru granicznego. Złożony projekt budowlany, który podlegał ocenie organu administracji, nie przewiduje na dachu garażu powstania tarasu. Kontroli i zatwierdzeniu przez organ architektoniczno – budowlany podlega planowany obiekt o takich cechach i parametrach, jak określone we wniosku i projekcie budowlanym. Udzielone pozwolenie nie obejmuje urządzenia tarasu, zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów technicznych dotyczących zbliżenia do granicy działki balkonów i tarasów nie są w sprawie zasadne. Podejrzenie, że obiekt objęty pozwoleniem może być wykonany niezgodnie z pozwoleniem czy następnie użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, nie są podstawą do odmowy pozwolenia na budowę. Jeżeli inwestor dopuści się takich odstępstw, wówczas okoliczność ta może stanowić podstawę do wszczęcia odpowiedniego postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Nie są także objęte zakresem udzielonego pozwolenia na budowę garażu okna balkonowe na piętrze budynku, stąd ich istnienie nie ma znaczenia dla sprawy. Prawidłowo także organ odwoławczy wyjaśnił, że ochronie przed zacienieniem podlegają budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Kwestie te reguluje § 13 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Teren działki budowlanej takiej ochronie nie podlega w reżimie prawa administracyjnego. Pozbawione także podstaw jest żądanie skarżącej uzależnienia wydania pozwolenia na budowę od zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa sąsiedzkiego, w szczególności z art. 144 k .c. Przesłanki udzielenia pozwolenia na budowę określa art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej prawem budowlanym. Zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, w razie spełnienia określonych w tych przepisach wymagań, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewątpliwie organ administracji właściwy w sprawach pozwolenia nie ma też uprawnień do zmieniania wniosku inwestora czy sugerowania mu innej lokalizacji inwestycji. Przed wydaniem pozwolenia właściwy organ dokonuje sprawdzeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy brak podstaw do kwestionowania kompletności projektu budowlanego i jego wykonania przez uprawnione osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 prawa budowlanego). Zarzutów takich zresztą skarżąca nie stawia. Nie zarzucono także sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy wydanej dla projektowanego garażu. Ocena organów, że warunki określone tą decyzją projekt budowlany uwzględnia, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Ostatnią kwestią istotną dla sprawy jest zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 12 ust. 4 rozporządzenia. Z przytoczonego w skardze brzmienia przepisu wynika, że skarżąca w istocie wskazuje na § 12 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 lipca 2009 r. Ówczesne brzmienie tego przepisu uzależniało określone sytuowanie budynków, jeżeli na sąsiedniej działce istniały już budynki zrealizowane w zbliżeniu do granicy lub w granicy. Aktualnie na dzień wydania zaskarżonej decyzji brzmienie § 12 rozporządzenia nie zawierało przytoczonej w skardze regulacji. Natomiast § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia zawiera regulację dotyczącą dopuszczalnej lokalizacji garażu. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy § 13, § 60, § 271-273, dopuszcza się sytuowanie garażu w odległości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów. Planowany garaż te parametry spełnia. Nie zostały też naruszone § 13 i § 60 rozporządzenia dotyczące standardów nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych. O spełnieniu przepisów § 271-273 rozporządzenia świadczy natomiast uzgodnienie projektu przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wobec stwierdzenia zgodności złożonego projektu budowlanego z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, właściwe organy prawidłowo uznały, że nie mają podstaw do odmowy wydania decyzji o pozowaniu na budowę. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. bu