II SA/Gl 713/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka,, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.)., Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 8 października 2013 r. M. T. i I. T. wystąpili do Prezydenta Miasta R. o wydanie decyzji legalizacyjnej na przebudowę, tj. zarurowanie odcinka rowu melioracyjnego bez nazwy w km od 0+551 do km 0+611 (L=60 m). Pismem z dnia 23 października 2013 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie legalizacji urządzenia wodnego na posesji nr 1 i nr 2 (obręb [...] jedn. ewid. Miasto R.) oraz o możliwości zapoznania się z zebraną dokumentacją. Z powyższej możliwości skorzystała strona postępowania W. D., który w dniu 31 października 2013 r. zapoznał się z zebraną dokumentacją, po czym pismem z dnia 5 listopada 2013 r. wniósł uwagi w sprawie, zarzucając m.in., iż wniosek jest niepełny, a operat wodnoprawny nie odzwierciedla obecnego stanu faktycznego. Pismem z dnia 13 listopada 2013 r. (wg Sądu – pismem z dnia 20 listopada 2013 r. podpisanym przez Prezesa Zarządu "A") autor operatu wodnoprawnego ustosunkował się do części wniesionych uwag informując, że w trakcie wizji lokalnych zaobserwowano wpływ wód do początku zarurowanego rowu i wypływ tych wód na wylocie z tego orurowanego wylotu oraz, że nie zaobserwowano przesączania się wody z innego miejsca niż wylot rurociągu. W dniu [...] r. przeprowadzone zostały oględziny, podczas których potwierdzono m.in. drożność zarurowanego odcinka rowu. Następnie postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej, po czym, zgodnie z art. 10 Kpa, zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego, wskazując na możliwość dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Z powyższej możliwości nie skorzystała żadna ze stron postępowania. Prezydent Miasta R. w dniu [...]r. wydał decyzję znak: [...], którą zalegalizował urządzenie wodne, będące własnością I. T. i M. T., w postaci przebudowy poprzez zarurowanie odcinka rowu na długości 60,0 m (od km 0+551 do km 0+611) na posesji nr 1 i nr 2 przy ul. [...] w R. W wyniku odwołania wniesionego przez W. D., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z dnia [...] r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji, stwierdzając m.in., że została ona wydana z naruszeniem części przepisu art. 64a ust. 2 Prawa wodnego, bowiem z akt sprawy nie wynikało, aby organ sprawdził czy lokalizacja legalizowanej przebudowy urządzenia wodnego nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. oraz przepisów art. 63 Prawa wodnego. Podczas ponownego rozpatrywania sprawy, organ I instancji pismami z dnia 22 sierpnia 2014 r. i 2 września 2014 r. zwrócił się do Wydziału Architektury Urzędu Miasta R. o wydanie opinii dotyczącej zgodności przedmiotowego przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta R. W odpowiedzi na powyższe, Wydział Architektury Urzędu Miasta R., w piśmie z dnia 3 września 2014 r. potwierdził, że zgodnie z zapisami obowiązującego od 7 sierpnia 2014 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] r., (Dz. U. Woj. [...] z dnia [...]r., poz. [...]) dla przedmiotowych działek, w obszarze na wschód od ul. [...] do ul. [...], przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu. Nadto wskazano, że w dniu [...] r. (dacie wydania pierwotnej decyzji) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta R. nr [...]z [...]r. (Dz. U. Woj. [...] z dnia [...] r., Nr [...], poz. [...]) i przedsięwzięcie było zgodne z ustaleniami planu miejscowego. Decyzją z dnia [...]r., znak: [...] Prezydent Miasta R. zalegalizował urządzenie wodne, będące własnością I. T. i M. T., w postaci przebudowy poprzez zarurowanie odcinka rowu na długości 60,0 (od km 0+551 do km 0+611) na posesji nr 1 i nr 2 przy ul. [...] w R. W wyniku odwołania W. D., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. decyzją z dnia [...]r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości, stwierdzając m.in., że została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa oraz art. 64a ust. 2 Prawa wodnego, gdyż organ nie przeanalizował kwestii czy lokalizacja legalizowanej przebudowy urządzenia wodnego nie narusza przepisów art. 63 Prawa wodnego, o którym mowa w ww. art. 64a ust. 2, a ponadto nie wyjaśnił kwestii, czy lokalizacja przedmiotowego urządzenia nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny Pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Architektury Urzędu Miasta R. o wydanie wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. dla działek nr 1 i 2. W odpowiedzi na powyższe w piśmie z dnia 28 stycznia 2015 r. przekazano wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R. dla działek nr 1 i nr 2, z informacją, że zgodnie z zapisami obowiązującego od 7 sierpnia 2014 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. Nr [...] z dnia [...] r., działka nr 1 obręb [...], R. znajduje się w terenach oznaczonych symbolem: A21 MZ - tereny ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, A27 MZ - tereny ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, A4 KDX- tereny komunikacji drogowej - tereny ciągów pieszo-jezdnych, A5 KDX - tereny komunikacji drogowej - tereny ciągów pieszo-jezdnych, A4KDW - tereny komunikacji drogowej - tereny dróg wewnętrznych, Al 1 ZŁ - tereny zieleni łęgowej i niskiej, AI2 ZŁ - tereny zieleni łęgowej i niskiej; a działka nr 2 obręb [...], R. znajduje się w terenach oznaczonych symbolem: A21 MZ - tereny ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, Al 1 ZŁ - tereny zieleni łęgowej i niskiej. Następnie decyzją z dnia [...]r., znak: [...], Prezydent Miasta R., działając na podstawowe art. 64a ust. 2 oraz art. 140 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze z - zwanej dalej Kpa), zalegalizował urządzenie wodne, będące własnością I. T. i M. T., w postaci przebudowy poprzez zarurowanie odcinka rowu na długości 60,0 (od km 0+551 do km 0+611) na posesji nr 1 i nr 2 przy ul. [...] w R, uznając, że zostały spełnione warunki określone w art. 64a Prawa wodnego, pozwalające organowi na legalizację urządzenia wodnego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. D., domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, tj. odmowy legalizacji urządzenia wodnego, podnosząc, że przedmiotowe urządzenie narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 63 Prawa wodnego, co w konsekwencji powoduje naruszenie przepisu art. 64a ust. 2 Prawa wodnego. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., działając na podstawie art. 4 ust. 4 i ust. 4a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 469) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa), decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji z przeprowadzonego postępowania administracyjnego, stwierdzając, że zaskarżona decyzja z dnia [...]r. została wydana przez Prezydenta Miasta R. zgodnie z przepisami Prawa wodnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdził ponadto, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania przepisów art. 107 § 1 i § 3 Kpa uznając, że uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane elementy ze starannym wyjaśnieniem podstawy faktycznej i prawnej decyzji, a w uzasadnieniu faktycznym ustosunkowano się do wszystkich okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania organ odwoławczy uznał je za bezzasadne, wskazując przede wszystkim, że organ I instancji szeroko wyjaśnił i jednoznacznie zauważył, że przedmiotowa przebudowa dotyczyła rowu, a nie cieku naturalnego, stwierdzając m.in., że przepływ wody w rowie oraz odprowadzanie wód znajdujących się w rowie nie czyni go zgodnie z klasyfikacją wodą płynącą; brak istnienia wody płynącej na przedmiotowej działce, będącej w całości w posiadaniu wnioskodawców potwierdza również plan zagospodarowania przestrzennego Miasta R. Organ odwoławczy podzielił powyższe ustalenia organu I instancji, potwierdzając, że w zawartych w operacie wodnoprawnym wypisach z rejestru gruntów z Ośrodka Dokumentacji Geodyzyjno-Kartograficznej dla działek nr 2 oraz nr 1, sporządzonych wg stanu z dnia [...] r., użytki działki nr 2 obręb [...] stanowią łąki trwałe ŁIV, a działki nr 1 - grunty orne RV i łąki trwałe ŁIV. Z wypisów z rejestru gruntów wynika, że działki nr 2 oraz nr 1, obręb [...] stanowią w całości własność osób prywatnych (wnioskodawców) i brak na nich użytków Wp - wody płynące, własności Skarbu Państwa. A tym samym słusznie uznano zdaniem organu odwoławczego, że lokalizacja zalegalizowanego urządzenia wodnego nie narusza przepisów o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 63 Prawa wodnego. Zarurowanie odcinka rowu nie zaburza równowagi ekologicznej na przedmiotowym terenie i nie jest sprzeczne z zasadą zrównoważonego rozwoju, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. — Prawo ochrony środowiska, gdyż nie narusza równowagi przyrodniczej i trwałości podstawowych procesów przyrodniczych. Ponadto przedmiotowe zarurowanie rowu na długości 60 m nie wpłynęło na stan wód znajdujących się w tym rowie, nie powodując ich zanieczyszczenia, a przeprowadzone oględziny tego terenu potwierdziły, że zarurowanie odcinka rowu nie naruszyło biologicznych stosunków w środowisku wodnym, zarurowany odcinek jest drożny, spełnia swoje funkcje, a ponadto nie stanwi ono w jego rejonie żadnych zalewisk. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł W. D., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 2 Kpa w związku z art. 64a ust. 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie, prowadzące do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego, podczas gdy lokalizacja tego urządzenia narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz normy z art. 63 ust. 1 Prawa wodnego. Dalej zarzucono naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 77 § 1, art. 7 oraz art. 8 Kpa poprzez ich niezastosowanie prowadzące do zaniechania uchylenia decyzji I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wobec przyjęcia, iż postępowanie dowodowe organu I instancji zostało prawidłowo przeprowadzone, a jego wyniki są wystarczające do wydania decyzji. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 138 § 2 w związku z art. 84 § 1, art. 7 oraz art. 8 Kpa poprzez ich niezastosowanie podnosząc, że organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności wobec braku zwrócenia się do biegłego celem wydania opinii w sprawie, w której wymagane są wiadomości specjalne. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 64a ust. 2 w związku z art. 63 ust. 1 Prawa wodnego poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania w sprawie polegającą na przyjęciu, iż lokalizacja legalizowanej przebudowy urządzenia wodnego nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz normy z art. 63 ust. 1 Prawa wodnego, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż urządzenie wodne zostało zlokalizowane na terenie zieleni łęgowej niskiej, gdzie wykonywanie urządzeń (w tym wodnych) w sposób będący przedmiotem decyzji organu I instancji narusza postanowienia planu miejscowego. Nadto zarzucono naruszenie art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż ciek wodny będący podstawą budowy przedmiotowego urządzenia wodnego stanowi rów oraz powiązany z nim zarzut naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 1c Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie prowadzące do braku zaklasyfikowania cieku wodnego będącego podstawą budowy przedmiotowego urządzenia wodnego jako cieku naturalnego - strugi. W konsekwencji tych zarzutów skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Stosownie bowiem do art. 1 ust. 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie stwierdził natomiast, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 64a ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. z 2015 r., poz. 469), zgodnie z którym organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 63 tej ustawy, ustalając jednocześnie, w drodze postanowienia, wysokość opłaty legalizacyjnej, wynoszącą 10-krotność opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zgodnie z art. 64a ust 1 ww. ustawy, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego winien dołączyć dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2, czyli operat wodnoprawny, decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana - w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego oraz opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechniczny Stosownie zaś do art. 122 ust. 1 pkt 3 pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych, którymi, zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. a są urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w tym rowy, a zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego przepisy ustawy dotyczące wykonania urządzeń wodnych stosuje się odpowiednio do przebudowy tych urządzeń, co oznacza, że przebudowa urządzenia wodnego, tj. przedmiotowego rowu, poprzez jego zarurowanie, wymaga wydania stosownego pozwolenia wodnoprawnego. W rozpoznawanej sprawie właściciele urządzenia wodnego, tj. zarurowanego odcinka rowu, wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego na działkach, stanowiących ich własność - nr 1 i nr 2 (obręb [...], jednostka ewidencyjna Miasto R.), wystąpili wnioskiem z dnia [...]r. o jego legalizację, do organu właściwego, zgodnie z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego i art. 21 § 1 pkt 2 Kpa, czyli do Prezydenta Miasta R., dołączając wymagane dokumenty, w tym operat wodnoprawny na legalizację urządzenia wodnego przy ul. [...] w R. W związku z tym, że ww. działki, na których zlokalizowane jest przebudowane urządzenie wodne, objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta R., ww. decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego i o warunkach zabudowy nie były wymagane - zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny W wyniku analizy akt sprawy Sąd, podzielając ustalenia organów obydwu instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami Prawa wodnego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu organy wykazały ponad wszelką wątpliwość, że sprawa dotyczy legalizacji urządzenia wodnego, tj. rowu, a nie cieku naturalnego, stwierdzając m.in., że przepływ wody w rowie oraz odprowadzanie wód znajdujących się w rowie nie czyni go zgodnie z klasyfikacją wodą płynącą, brak istnienia wody płynącej na przedmiotowej działce, będącej w całości w posiadaniu wnioskodawców potwierdza również plan zagospodarowania przestrzennego Miasta R. (brak użytku "woda płynąca"). Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta R. dla określonych terenów w obszarze na wschód od ulicy [...] do ulicy [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta R. z dnia [...] r. oraz wypisem z rejestru gruntów nie występują tereny o przeznaczeniu WS - tereny wód powierzchniowych, a jedynie MZ - tereny ekstensywnej zabudowy mieszkaniowej, KD - tereny komunikacji drogowej i ZŁ - tereny zieleni łęgowej i niskiej, o użytkach Ł - łąki trwałe i R - grunty orne, co dodatkowo potwierdza, że istniejący rów może, w myśl art.73 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego stanowi urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, które w myśl art. 70 ust. 1 Prawa wodnego służy regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz ochronie użytków rolnych przed powodziami. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów administracji, że w niniejszej sprawie nie jest jednak ostatecznie istotne ustalenie czy przedmiotowy rów stanowi urządzenie melioracji wodnych szczegółowych, gdyż w każdej sytuacji rów stanowi urządzenie wodne, o którym mowa w art. 64a Prawa wodnego, zgodnie bowiem z definicją rowu, zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego, pod pojęciem rów rozumie się sztuczne koryto o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy jego ujściu, prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, natomiast w przypadku, gdy rów taki służy celom o jakich mowa w wyżej przytoczonym art. 70 ust. 1 zalicza się go do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Tym samym w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości stwierdzenie, iż przedmiotowa sprawa dotyczy legalizacji urządzenia wodnego, jakim jest rów, natomiast podnoszone w skardze "podwyższenie terenu o 3 m" nie ma związku z przedmiotową legalizacją urządzenia wodnego, bowiem wykonane zarurowanie rowu nawiązuje do istniejących rzędnych tego rowu na działce skarżącego. Wykonana bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przebudowa rowu na działkach, stanowiących własność wnioskodawców, poprzez jego zarurowanie, nie mogła więc odbyć się na terenie podwyższonym o 3 m, gdyż wówczas nie byłoby możliwe połączenie tego odcinka z istniejącym fragmentem rowu na działce sąsiadującej. Podczas przeprowadzonych oględzin potwierdzono drożność zarurowanego odcinka rowu i nie zaobserwowano wykonania legalizowanej przebudowy niezgodnie ze sztuką inżynierską. Z powyższego wynika więc, że lokalizacja zalegalizowanego zaskarżoną decyzją urządzenia wodnego nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny Zdaniem Sądu organy wykazały również, że lokalizacja legalizowanego urządzenia nie narusza przepisów art. 63 Prawa wodnego uznając, że zarurowanie odcinka rowu nie zaburza równowagi ekologicznej na przedmiotowym terenie i nie jest sprzeczne z zasadą zrównoważonego rozwoju, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, gdyż nie narusza równowagi przyrodniczej o trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, przedmiotowe zarurowanie rowu na długości 60 m nie wpłynęło również na stan wód znajdujących się w tym rowie, nie powodując ich zanieczyszczenia, brak także charakterystycznych dla tego urządzenia biocenoz. Przeprowadzone oględziny przedmiotowego terenu potwierdziły, że zarurowanie odcinka rowu nie naruszyło biologicznych stosunków w środowisku wodnym - zarurowany odcinek jest drożny, spełnia swoje funkcje, a ponadto nie stwierdzono w jego rejonie żadnych zalewisk. Sąd w pełni podziela powyższe ustalenia w zakresie braku wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 63 ust. 1 Prawa wodnego, uniemożliwiających wydanie wnioskowanej decyzji o legalizacji urządzenia wodnego. Podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogą natomiast stanowić pozostałe zarzuty skargi, nie mające wpływu na zaskarżone rozstrzygniecie. Przede wszystkim wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie sprawa legalizacji wykonanej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przebudowy rowu melioracyjnego na działkach wnioskodawców nr 1 i nr 2, więc kwestia podwyższenia terenu wykonanego na obszarze określonym w planie zagospodarowania przestrzennego dla tego obrębu Miasta R. wykracza poza przedmiot niniejszej sprawy. Pozwolenie wodnoprawne, które stanowi przedmiotowa decyzja legalizująca wykonane urządzenie wodne, jest jedynie instrumentem zarządzania zasobami wodnymi, uprawniając tylko do korzystania z wód w sposób i na warunkach w niej określonych, nie uprawnia więc do wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych, których podstawę stanowią przepisy ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie natomiast z przepisami art. 29 Prawa wodnego, załatwienie sprawy dotyczącej ewentualnej zmiany stanu wody na gruncie (np. poprzez wykonane podwyższenie terenu) nie należy do kompetencji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., lecz do wyłącznej kompetencji wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, przy czym odwołania od decyzji wydanej w trybie art. 29 wnosi się do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego. Jednocześnie zgodzić należy się ze stanowiskiem organów, że przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie sprawa udzielenia decyzji o legalizacji, wykonanej bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, przebudowy rowu melioracyjnego na działkach nr 1 i nr 2, w której zgoda strony nie stanowi warunku jej udzielenia, zgodnie bowiem z treścią art. 123 ust. 2 Prawa wodnego pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, a w sytuacji naruszenia prawa własności w związku z jego realizacją strona ma prawo dochodzić swoich roszczeń w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa, tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 138 § 2 oraz art. 7, art. 77 i art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 138 § 2 w związku z art. 84 § 1, art. 7 oraz art. 8 Kpa, Sąd uznał go za bezzasadny. Sąd zauważa, na co zwrócił również uwagę organ odwoławczy, że postępowanie w sprawie legalizacji urządzenia wodnego toczy się w oparciu o przepisy art. 64a Prawa wodnego, zgodnie z którym do wniosku o legalizację należy dołączyć dokumenty wskazane w art. 131 ust. 2, a zatem m.in. operat wodnoprawny (art. 131 ust. 2 pkt 1). Oznacza to bez wątpliwości, że właśnie operat wodnoprawny, dołączony do wniosku, stanowi obowiązkową podstawę wydania, w myśl art. 64a ust. 2 Prawa wodnego, decyzji o legalizacji urządzenia wodnego. Stosownie zaś do art. 84 § 1 Kpa organ może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Sąd podziela stanowisko organów obydwu instancji, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna okoliczność, która mogłaby stać się podstawą do uznania, że organ winien zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Organ orzekł, nie mając żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. W tym względzie nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącego, że opinii biegłego wymagała w niniejszym postępowaniu kwestia nadsypania gruntu o ok. 3 m, gdyż, jak już powyżej wyjaśniano, przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie sprawa legalizacji urządzenia wodnego, wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa - stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. im