II SA/Gl 714/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie oddania gruntu w użytkowanie wieczyste oddala skargę. Dnia [...] r. Z. W. zam. w M. przy ul. [...] wystąpił do Prezydenta Miasta P. o wydanie zaświadczenia "ujawniającego w przesłanym przez Kancelarię Notarialną [...] w dniu [...] r. WNIOSKIEM Dz.Kw. [...] – zawartym w dniu [...] r. Akcie Notarialnym [...] Oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem wyłącznie pod budowę osiedla mieszkaniowego "A" w P. zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji [...] wpłata w kwocie [...] zł (Zał [...]-k.23-25; [...] (81-82), [...] 83-840- w umowie sprzedaży strony zobowiązały się: celem dokonania wpisu w księdze wieczystej [...] wpisać zapłaconą kwotę [...] – "B" oraz kwotę w tej kwocie [...] zł – [...] złotych Członek: Z.i H. W.". Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści stwierdzając, iż nie jest możliwe wydanie zaświadczenia, gdyż nie wynika ona ze zgromadzonej w urzędzie dokumentacji. Na skutek zażalenia Z. W. sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., które postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uchyliło skarżone postanowienie i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego było to, iż organ I instancji nie podjął jakichkolwiek działań w celu ustalenia, jakiego zaświadczenia domaga się Z. W. Skargę na to postanowienie złożył Z. W. Nie sformułował w skardze żadnego wniosku. Sąd uznał, że nie akceptuje on postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Nie podniósł w skardze również żadnych zarzutów odnośnie wydanego postanowienia. Z treści jednej z pieczątek, którą opatrzone jest pismo można przypuszczać, iż Z. W. uznaje się za "B" w P. Pozostała część skargi to nieuporządkowany zbiór zdań po części odnoszących się do składu orzekającego SKO, gdzie skarżący stwierdza, iż "bandyci, albo bezecni... jak podli kłamcy używają tylko swojego nazwiska [...]". Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Wydanie decyzji kasacyjnej (w rozpatrywanym przypadku postanowienia kasatoryjnego) w oparciu o art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 poz. 23 ze zm. - w dalszej części uzasadnienia jako "k.p.a.") możliwe jest w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji, w którym wydany został zaskarżony akt prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może więc wydać akt kasacyjny i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko, gdy postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego. Może to mieć miejsce jeśli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, jeśli wprawdzie zostało ono przeprowadzone ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych oraz w przypadku naruszenia przepisów postępowania będących podstawą do wydania określonego rodzaju decyzji (por. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011 r., str. 518-519). Z powyższego wynika, iż wydanie aktu kasatoryjnego wymaga wykazania przez organ odwoławczy takiego naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać co do istoty. Akt kasatoryjny powodujący przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji nie może być zatem podjęty w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 K.p.a. Żadne inne wady postępowania czy wady decyzji (postanowienia) podjętej przez organ pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania aktu kasatoryjnego. Wykładnia rozszerzająca analizowanego przepisu jest niedopuszczalna. W rozstrzyganej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż postanowienie Prezydenta Miasta P. zostało wydane bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tymi okolicznościami jest treść żądania Z. W. Sąd przyznaje, iż wniosek skarżącego nie precyzuje jakiej treści zaświadczenia się on domaga. W takim przypadku, działając na podstawie art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego organ powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Organ II instancji zatem prawidłowo uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.