II SA/Gl 715/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie Decyzją z [...] r., nr [...] Starosta [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez "A" Sp. z o.o. w K. (dalej jako strona) budowy obiektu socjalno-gospodarczego na działce nr 1. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na wnioskowanej działce według obowiązującego planu nieruchomość powyższa została oznaczona jako PE1/US1 - prowadzenie działalności gospodarczej w związku z eksploatacją powierzchniową. Dopuszczono tam również lokalizację obiektów socjalno-gospodarczych związanych ze sportem. Nie jest tam więc dopuszczona zabudowa mieszkaniowa ani rekreacyjna. Z decyzją tą nie zgodziła się strona, która wniosła odwołanie od Wojewody Śląskiego. Zdaniem odwołującej się strony organ pierwszej instancji przy podejmowaniu tej decyzji całkowicie pominął obowiązujące przepisy prawa, a postępowanie w sprawie winno być umorzone. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie wniesionego sprzeciwu. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że dopuszcza się na tym obszarze lokalizację obiektów socjalno-gospodarczych związanych ze sportem i rekreacją. Słusznie zatem uznał inwestor, że realizacja zamierzenia jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i nie było podstaw do wyrażenia sprzeciwu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniosła Gmina B. (dalej jako skarżąca), wnosząc o stwierdzenie nieważności względnie uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, i art. 9 K.p.a. oraz art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Pismem z 24 października 2016 r. strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, że przywołane przez skarżącą gminę argumenty są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 13 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/GI 914/16, uwzględniając skargę wskazał, że uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego określa art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wymaga od podmiotu wnoszącego skargę posiadania interesu prawnego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że lokalizację budynku gospodarczego na terenie przeznaczonym na lokalizację obiektów "socjalno-gospodarczych" należy uznać za niedopuszczalną. Jeśli zaś obiekt, którego dotyczy zgłoszenie ma pełnić faktycznie funkcję socjalno-gospodarczą, organ administracji winien ustalić w stosunku do czego funkcja socjalna ma zostać zrealizowana. Powinna bowiem odnosić się ona do istniejących lub planowanych obiektów związanych ze sportem lub rekreacją. Dodatkowo w ocenie Sądu, organ odwoławczy powinien rozważyć jeszcze jedną zasadniczą kwestię. Otóż działka, na której ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie znajduje się na obszarze ochrony pośredniej ujęcia wody. Konsekwencją tego jest wprowadzenie określonych ograniczeń związanych z lokalizacją tam nowych obiektów. Ta kwestia została jednak pominięta. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W skardze tej zakwestionowano w szczególności przypisanie Gminie B. interesu prawnego w sprawie, nadto zarzucono wadliwą interpretację przepisów prawa w zakresie obiektu socjalno-gospodarczego. Dodatkowo podniesiono liczne naruszenia przepisów o charakterze proceduralnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1316/17 uwzględnił wniesioną skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z 2 września 2019 r. Wójt Gminy B. cofnął wniesioną skargę i wystąpił o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Po myśli art. 60 wyżej wymienionej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania w sposób skuteczny cofnęła skargę. Przeprowadzona analiza cofnięcia skargi pozwoliła stwierdzić, że cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa, jak również nie prowadzi do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy postanowić jak w sentencji. mr