II SA/Gl 719/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zatrzymania skarżącemu P. N. prawa jazdy kat. B. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając, iż jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na to, iż prawo jazdy jest mu niezbędne do wykonywania zawodu i wiąże się z utrudnieniami dla skarżącego jak i jego klientów, może także wpłynąć na ilość spraw, na których będzie mógł osobiście reprezentować klientów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając takie rozstrzygnięcie od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określenie okoliczności faktycznych, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Konieczna jest również spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wystosowanie jedynie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Zauważyć trzeba, iż przepis art. 61 ustawy został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że przepis ten ponadto wskazuje na "szkodę" (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w przywołanym przepisie, wiążą się z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi zostanie on wzruszony. To z kolei powoduje możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zatrzymanie prawa jazdy w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji samo z siebie nie jest wystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie zatrzymanie prawa jazdy wiąże się z uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te można ogólnie scharakteryzować, jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej czy pomocy osób trzecich. Niemożność korzystania z własnego środka pojazdu nie uniemożliwia w ogóle dotarcia do sklepów, placówek opieki zdrowotnej, czy w inne wyznaczone sobie miejsca, związane z życiem prywatnym czy też zawodowym. Sąd świadomy jest, że inne formy podróżowania mogą być mniej komfortowe niż przemieszczanie się własnym samochodem. Spadek komfortu nie może być jednak traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. We wniosku nie wykazano natomiast, aby w przypadku skarżącego zatrzymanie prawa jazdy przekraczało powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniały okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż wstrzymanie wykonania decyzji zatrzymującej prawo jazdy powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, które w niniejszej sprawie nie zostały wykazane. Nie można przy tym pominąć faktu, że zatrzymanie prawa jazdy służy zabezpieczeniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, co z kolei leży w interesie zarówno skarżącego, jaki i innych użytkowników dróg. Natomiast w przypadku uchylenia decyzji skarżący będzie mógł domagać się na zasadach ogólnych odszkodowania za następstwa bezprawnej decyzji. Uwzględniając wszystkie okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a – postanowił jak w sentencji.