II SA/Gl 729/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi H.G. i P.G. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Starosta M. zatwierdził projekt budowlany i udzielił przedsiębiorstwu (...) Spółka Jawna z siedzibą w M. pozwolenia na nadbudowę budynku hotelowo-konferencyjnego oraz budowę SPA. Inwestycja została przewidziana do realizacji na 6 działkach (nr A, B, C, D, E i F) położonych w M., przy ul. (...). W podstawie prawnej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W decyzji tej oznaczony został także obszar oddziaływania obiektu obejmujący oprócz działek inwestora także działki nr G i H. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że strony postępowania wniosły zastrzeżenia do przedłożonego przez inwestora opracowania dotyczącego zasłaniania i nasłonecznienia położonego w sąsiedztwie budynku mieszkalnego zarzucając, że zrealizowany obiekt zasłoni im dostęp do światła dziennego. Starosta M. dał jednak wiarę oświadczeniom projektantów potwierdzających, że przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ uznał także, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna planem zagospodarowania przestrzennego miasta M., a zatem brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji tej wniesione zostały cztery praktycznie jednobrzmiące odwołania sporządzone przez właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. (...). W odwołaniach zarzucili oni naruszenie decyzją Starosty zasad ogólnych postępowania administracyjnego ( art. 7 i art. 8 k.p.a.) oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- dalej zwanego rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych). Naruszenia zasad postępowania administracyjnego odwołujący się upatrywali w braku przeprowadzenia przez organ stosownych obliczeń czy badań pozwalających na właściwą ocenę zagrożeń związanych z zacienieniem ich mieszkań. Wskazali jednocześnie, że zgłoszone przez nich obawy są uzasadnione bowiem mieszkania będące ich własnością nie posiadają okien w bocznych ścianach budynku, a przewidziany do rozbudowy budynek jest usadowiony równolegle do ich domu. Projektowany obiekt ten ma być zaś długi, posiadać ma 5 pięter i będzie znajdować się w odległości 7 m od ich budynku. Wszystko to spowoduje brak dostępu światła dziennego do pomieszczeń w ich mieszkaniach, które są położone odpowiednio na I , II i III piętrze budynku przesłanianego. Zaskarżoną decyzją Wojewoda S. działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że po zapoznaniu się z dokumentacją projektu podzielił w całości stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda wskazał, że nie znajdują one merytorycznego uzasadnienia, bowiem wniosek inwestora został starannie i wnikliwie rozpatrzony przez organ I instancji, a stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu. Organ II instancji podał, że dla potrzeb dowodowych w sprawie nasłonecznienia i zacienienia budynku sąsiadującego z terenem inwestycji sporządzone zostały odpowiednie analizy. Wykazały one, że rozbudowa obiektu została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami zarówno § 13, jak i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ wskazał jednocześnie, że w sprawie znajdzie zastosowanie § 60 ust. 2 rozporządzenia dopuszczający ograniczenie ogólnych wymagań dotyczących nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszczający ograniczenie nasłonecznienia do 1,5 h. Tym samym zdaniem Wojewody należało stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przepisów wspomnianego rozporządzenia, a stanowisko skarżących, iż wydano pozwolenie na budowę z pominięciem ich zastrzeżeń nie znajduje uzasadnienia. Wojewoda w ślad za organem I instancji podkreślił także, że projektanci dokonujący sprawdzenia projektu złożyli oświadczenie wymagane przepisem art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Skargę na tę decyzję wnieśli H. i P. G. zastępowani przez radcę prawnego A. S. Zarzucili nienależyte zbadanie przez organy obu instancji przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, a w szczególności z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organy nie zastosowały się także – zdaniem skarżących – do unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz naruszyły zasady ogólne postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 i art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono brak należytej staranności Starosty M. w ocenie materiału dowodowego dostarczonego przez inwestora. Organowi odwoławczemu zarzucono zaś oparcie się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez inwestora mimo składanych przez strony postępowania zastrzeżeń do przedłożonego projektu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał na ich bezzasadność. W szczególności zaś podkreślił, że dla ustaleń dotyczących zacienienia i nasłonecznienia budynku, w którym znajduje się mieszkanie skarżących, decydujące znaczenie miała znajdująca się aktach sprawy analiza sporządzona przez projektantów. W piśmie procesowym z dnia (...)r. uczestnik postępowania (...) mSp. J., zastępowane przez radcę prawnego R. A., domagało się oddalenia wniosków i zarzutów skargi oraz przyznania na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając to stanowisko uczestnik podał, że inwestycja jest realizowana jako obiekt zaplecza hotelowo-usługowego związany z EURO 2012 . Nie zgodził się jednocześnie z wywodami dotyczącymi wartości dowodowej przedłożonej przez niego symulacji zacienienia i nasłonecznienia budynku mieszkaniowego. Przedsiębiorstwo wskazało, że z analiz tych wynika iż wszystkie mieszkania znajdujące się w sąsiednim budynku będą posiadały nasłonecznienie w godzinach od 13 do 16 tej, czyli co najmniej przez 3 godziny, co jest zgodne z przepisami. Zachowane zostały także odległości wynikające z § 13 rozporządzenia ( w piśmie błędnie oznaczono przepis § 13 ust. 4 rozporządzenia określając go jako § 13 pkt 6). Bezpodstawne są także – zdaniem uczestnika - zarzuty dotyczące popełnionych błędów proceduralnych, bowiem wszystkie strony postępowania (69 podmiotów) zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wszczęciu postępowania, a także o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Inwestor wskazał również, że w toku postępowania strony wnosiły swoje uwagi do złożonego projektu, na które projektanci udzielili stosownych wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu pozwalającym Sądowi na jej wzruszenie. W szczególności stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja Starosty M. wydane zostały z poszanowaniem norm prawa materialnego odnoszących się do zatwierdzania projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w świetle art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nadbudowa obiektu budowlanego została zaliczona do budowy, a zatem w trakcie realizacji tego rodzaju robót budowlanych dopuszczalna jest w odróżnieniu od przebudowy zmiana charakterystycznych parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji ( art. 3 pkt 7a tej ustawy a contrario). Zdaniem Sądu zarówno Starosta M., jak i Wojewoda S. prawidłowo też uznali, że przedłożony przez (...) Spółka J. z siedzibą w Mikołowie projekt budowlany rozbudowy budynku przy ul. (...) w M. spełniał wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Projekt ten pozostawał bowiem w zgodzie, co nie było kwestionowane przez strony, z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta M., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej M. Nr (...), z dnia (...)r. ( Dz. Urz. Woj. S. z (...) r. Nr (...), poz. (...). Tereny przewidzianych do zainwestowania działek ( poza działką C) znajdowały się bowiem z jednostce oznaczonej w tym planie symbolem 148 UC – tereny usług centrotwórczych z przeznaczeniem podstawowym: obiekty handlu, gastronomii i rzemiosła, kultury i rozrywki, instytucji finansowych i ubezpieczeniowych, administracji, biurowe, hotelowe. Natomiast działka nr C znajdowała się w jednostce K29L1/2 – ulica lokalna do adaptacji. W jednostce tej przewidziana została m.in. na obszarze śródmiejskiej zwartej zabudowy pierzejowej możliwość sytuowania projektowanej zabudowy w linii uzupełniającej zabudowę pierzejową. Zatwierdzony projekt był też kompletny oraz posiadał stosowne opinie i uzgodnienia, pozwolenia, jak również sprawdzenia. Projekt zagospodarowania działki był także zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wątpliwości zaś, jakie nasuwać mogła zgodność tego projektu z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zostały rozstrzygnięte w oparciu o przedłożone przez inwestora opracowania dotyczące zacienienia i zasłania budynku zlokalizowanego w sąsiedztwie przy ul. (...). Projektowana rozbudowa zapewniała zatem także poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich , o jakich jest mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy w sprawie organ administracji architektoniczno- budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi wydana została także w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. oraz powiązanych z tą zasadą przepisami proceduralnymi odnoszącymi się do zbierania, utrwalania i oceny materiałów dowodowych. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji prawidłowo w szczególności uznały przedłożoną przez inwestora analizę zacienienia i zasłaniania budynku sąsiadującego z terenem inwestycji za rozstrzygającą kwestię zgodności planowanej rozbudowy budynku przy ul. (...) w M. z przepisami § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Analiza ta została bowiem sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane w zakresie projektowania, o jakich mowa w art. 12 i nast. Prawa budowlanego, a zatem stanowiła ona dowód odpowiadający definicji zamieszczonej w art. 75 § 1 k.p.a. Wskazać też należy, że właściciele mieszkań budynku zacienianego w toku postępowania przed organem I instancji, ani też we wniesionych odwołaniach nie posłużyli się argumentacją czy dowodami mogącymi podważyć prawidłowość sporządzonych analiz zacienienia i zasłaniania, a tym samym brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia w sprawie kolejnych dowodów dotyczących tej kwestii, bowiem żądania takie dotyczyły okoliczności już stwierdzonej wskazanym wyżej dowodem ( art. 78 § 2 k.p.a.). Zdaniem składu orzekającego zaskarżona decyzja nie narusza także wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania do organów państwa w stopniu pozwalającym na uchylenie tego aktu. Z urzędu wskazać jednakowoż przyjedzie, że Wojewoda winien w uzasadnieniu swojej decyzji bardziej szczegółowo odnieść się do argumentacji podniesionej przez odwołujące się strony postępowania. W szczególności organ ten stosownie do art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. powinien był w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji wyjaśnić odwołującym się, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu rozbudowany budynek znajdować się będzie w odległości znacznie większej od ich budynku niż wskazali oni w swoich odwołaniach (w odwołaniach tych była mowa o położeniu rozbudowywanego obiektu w odległości 7 m od ich budynku, gdy tymczasem jest on położony w odległości od większej). Organy obu instancji w sposób czytelny i przystępny winny wyjaśnić także stronom postępowania, że maksymalna wysokość przesłaniania obliczona stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wyniosła 21, 10 m i zgodnie z ust. 4 tego paragrafu odległość ta w zabudowie śródmiejskiej mogła być zmniejszona o połowę tj. do 10, 55 m. Analogicznego komentarza wymagało także opracowanie dotyczące zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. (...), w kontekście zastosowania rozwiązań zawartych w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Powyższe dostrzeżone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy skarga stosownie do art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.