II SA/Gl 73/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straż Pożarnej w K. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...]r., nr [...], którą nałożono na "A" Sp. z o.o. w L. grzywnę w wysokości 15.000,00 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek i odpowiadając na wezwanie Sądu skarżący wskazał, że egzekucja należności w kwocie 15.000,00 zł wydatnie przełoży się na jego sytuację finansowo – organizacyjną rodząc dotkliwe skutki. Wyjaśniono, że na skarżącej spółce spoczywa wiele zobowiązań finansowych, w tym kredytowych, a groźba wyegzekwowania kwoty 15.000,00 zł, przed prawomocnym zakończeniem postępowania w niniejszej sprawie, spowodowałaby utratę przez skarżącego płynności finansowej, a co za tym idzie niemożność spłaty wszystkich rat kredytowych, co z kolei mogłoby skutkować wypowiedzeniem umowy kredytowej. W konsekwencji skarżąca spółka zostałaby wpisana do rejestru bankowego, co z kolei skutkowałoby wypowiedzeniem umów kredytowych przez kolejne banki i postawieniem spółki przed widmem upadłości. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 12 marca 2015 r. wezwał stronę skarżąca do nadesłania dokumentów źródłowych obrazujących sytuację finansową i majątkową, w tym do wykazania, że zapłata nałożonej grzywny wysoce utrudni lub uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczna skarżącej w dniu 23 marca 2015 r. i pozostała bez odpowiedzi. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może wstrzymać na wniosek strony skarżącej wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Samo oświadczenie skarżącej spółki, że uiszczenie grzywny na obecnym etapie postępowania przełoży się na jej sytuację finansowo – gospodarczą i w konsekwencji może prowadzić do postawienia spółki w stan upadłości, nie jest wystarczającą przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji. Zawarte we wskazanych przepisach pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są nieostre, dlatego wymagają uszczegółowienia w materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Zadaniem sądu jest natomiast ocena argumentów i dowodów przedstawionych przez stronę. Sąd administracyjny może co prawda wyjść poza zarzuty i podstawy skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale w sytuacji, gdy strona nie podaje żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie skarżąca spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jednakże w żaden sposób nie uprawdopodobniła, czy zachodzi na skutek wykonania tego postanowienia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pomimo wezwania nie przedstawiła dokumentów źródłowych obrazujących jej sytuację finansową i majątkową. Sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wziął pod uwagę poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w orzecznictwie na temat definiowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagradzana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia starty na życiu i zdrowiu. W uznaniu Sądu taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie, bowiem nałożona grzywna w celu przymuszenia wykonania obowiązku z zakresu ochrony przeciwopożarowej jest świadczeniem pieniężnym, które może być zawsze zwrócone. Zatem w sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi, może zostać przywrócony stan poprzedni. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.