II SA/Gl 733/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżąca, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kwocie 100 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wnioskodawczyni samotnie zamieszkuje w budynku mieszkalnym o pow. 109 m2, utrzymując się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1852 zł. Strona podała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Ze sporządzonego przez nią zestawienia wydatków wynika, że strona na dom, tj. na utrzymanie oraz remonty przeznacza co miesiąc około 1.000 zł, na leczenie około 200 zł, na żywność około 200 zł, zaś na reszta środków przeznaczana jest na pozostałe wydatki związane z utrzymaniem się. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając powołane przez stronę informacje w pierwszej kolejności zwraca uwagę bardzo wysoki udział środków na utrzymanie domu w jej budżecie domowym. Znając z urzędu realia utrzymania domu stwierdzić trzeba, że koszt 1.000 zł na utrzymanie budynku o pow. 109 m2 jest relatywnie znaczący, co wymagałoby udzielenia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. W szczególności bowiem nie wiadomo bowiem, czy skarżąca do wspomnianych wydatków zaliczyła wyłącznie opłaty za media, czy również okazjonalne wydatki na remonty oraz ogrzewanie, dzieląc je na poszczególne miesiące. Wyjaśnienia w tym zakresie są zaś niezbędne, gdyż wpis od skargi, będący zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania wynosi zaledwie 100 zł. Z tego też względu niezbędnym było uzyskanie dodatkowych informacji od skarżącej, która jednakże pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w tym zakresie nie zareagowała na nie. Stąd też nie można w sposób obiektywny i jednoznaczny stwierdzić, czy rzeczywiście bieżące koszty utrzymania się strony są na tyle znaczące, ze nawet uiszczenie wpisu we wskazanej wyżej kwocie leży poza zakresem jej możliwości finansowych. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.