II SA/Gl 734/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 2 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił B. P. (P.) ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K. (działka nr "1" i "2", k.m. [...], dz. [...]). Na skutek odwołania B. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. [...], uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ta ostatnia decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez B. D., reprezentowaną przez pełnomocnika I. D. – M., która w toku postępowania wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania tego aktu. W jego uzasadnieniu podniosła, że w dniu [...] r., Prezydent Miasta K., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wydał kolejną decyzję (nr [...]). Ustosunkowując się do w/w wniosku pełnomocnik B. P. wniósł o jego oddalenie, wskazując, że zaskarżona decyzja nie należy do kategorii aktów nadających się do wykonania, przez co nie może wywoływać skutków z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Ponadto, zwrócił uwagę, że również decyzja o warunkach zabudowy terenu nie spełnia powyższego wymogu wykonalności. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył: Na wstępie wyjaśnić wymaga, że wniosek złożony został przez I. D.- M., która wskazała, że działa w imieniu własnym jako uczestniczka postępowania oraz w imieniu skarżącej. Mając jednakże na uwadze, że stosownie do treści art. 61 § 1 Ppsa, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu na wniosek skarżącego, nie zaś uczestników postępowania, uznać należało, że wniosek ten został złożony jedynie w imieniu B. D. Przechodząc do oceny tego wniosku należy wskazać, że jego uwzględnienie jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z ustawowych przesłanek, wskazanych w art. 61 § 3 Ppsa. Powołany przepis przewiduje wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Szkoda ta lub skutki mają być rezultatem wykonania podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, zaskarżonego do sądu. Cel przedmiotowej instytucji sprowadza się bowiem do zapobieżenia skutkom wywołanym wykonaniem zaskarżonego aktu. Należy zatem uznać, że wstrzymaniu wykonania mogą podlegać wyłącznie akty, które nadają się do wykonania. Jak słusznie zauważył pełnomocnik B. P., nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania, pod pojęciem którego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Do aktów takich nie będą zatem należeć te, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Pojęcie wykonania aktu administracyjnego w rzeczywistości dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego nałożone zostają na niego obowiązki (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). Powyższe rozważania odnieść należy do decyzji organu odwoławczego uchylającej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania. Taka decyzja w swej istocie oznacza, że organ pierwszej instancji obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę, a w wyniku tych czynności organ ten wyda nowe rozstrzygnięcie. Na podstawie takiej decyzji organu odwoławczego żadna ze stron nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a sama decyzja nie nadaje się do wykonania. Wobec tego instytucja wstrzymania wykonania nie może znaleźć zastosowania w odniesieniu do aktu kasatoryjnego, będącego przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie. Dodatkowo zauważyć wymaga, że zgodnie z relacją pełnomocnika skarżącej, w dniu [...] r. organ pierwszej instancji wydał już kolejną decyzję w sprawie. Z tą okolicznością skarżąca wiąże zaś niebezpieczeństwo wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przysługuje stronom na ogólnych zasadach środek zaskarżenia, a następnie prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i ewentualnego wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Decyzja ta nie jest natomiast przedmiotem niniejszego postępowania sądowego i nie może być objęta zakresem wniosku o wstrzymanie wykonania. Należy również podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie podlega badaniu kwestia legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie ona bowiem stanowić przedmiot postępowania sądowego dopiero na rozprawie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.