II SA/Gl 74/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie NSA Ewa Krawczyk ( spr.) WSA Stanisław Nitecki Protokolant sekr. sąd. Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2005 roku sprawy ze skargi T. Ś. i B. Ś. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania pozwolenia na budowę 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku nr [...], 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Prezydent Miasta T. postanowieniem nr [...] z dnia [...] roku z urzędu na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie pozwolenia na modernizację skrzyżowania ulic J. P. – A.K. wraz z remontem ul. A. K. w T. przez dopisanie w wierszu [...] i [...] na stronie 1 decyzji pomyłkowo ominiętych następujących nr działek "[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na wyrok NSA wydany w sprawie II SA/Ka 2131/01 z dnia 17.07.2003 roku i stwierdził iż działki nie ujęte w decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] r. były wskazane w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część tej decyzji. Ponieważ wskazanie to nie było sprzeczne z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, zasadne było dokonanie sprostowania w trybie art. 113 § 1 kpa. Zażalenie na postanowienie Prezydenta T. złożyli T. i B. Ś. Domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Twierdzili, że od kilku lat ubiegają się o zwrot działki [...], a wobec faktu nie objęcia jej decyzją o pozwoleniu na budowę, podobnie jak pozostałych 11 działek, nie składali odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem żalących się zaskarżone postanowienie, jest dalszym ciągiem bezprawnych działań Prezydenta, który naruszając prawo w zakresie zwrotu nieruchomości zrealizował budowę ronda, zaś rzekome uchybienia decyzji o pozwoleniu na budowę, jedynie to działanie ułatwiły. Wojewoda Ś. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] roku w oparciu o art. 144 kpa oraz 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy kwestionowane postanowienie Prezydenta Miasta T. Uzasadniając podjęte postanowienie, które w trybie art. 113 § 1 kpa prostuje pomyłkę polegającą na nie ujęciu w decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkich działek, Wojewoda wyraził pogląd, że nie istniała potrzeba zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa, albowiem wszystkie działki zostały ujęte w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część decyzji. W skardze do sądu administracyjnego T. i B.Ś. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia argumentując swoje żądanie toczącym się postępowaniem o zwrot działki [...]. Sugerowali, iż pominięcie części działek w pozwoleniu na budowę, w tym działki [...], a następnie sprostowanie decyzji o pozwoleniu na budowę zaskarżonym postanowieniem, miało na celu utrudnienie postępowania o zwrot przez zabudowanie działki. Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, iż dokonane sprostowanie nie ma żadnego wpływu na przebieg postępowania dotyczącego zwrotu działki [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności pozostaje do rozważenia zagadnienie legitymacji czynnej do wniesienia skargi w niniejszej sprawie przez skarżących. W ocenie składu orzekającego taka legitymacja skarżącym przysługuje, a to z uwagi na fakt, iż postanowieniem "prostującym" objęto m.innymi działkę nr [...] w stosunku do której toczy się z wniosku skarżących postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Skarżący, jako osoby żądające zwrotu nieruchomości, mają interes prawny w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę na działce objętej żądaniem zwrotu. Wprawdzie są to odrębne postępowania, dotyczące różnych spraw, ale decyzją podjętą w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma dla byłych właścicieli znaczenie chociażby z punktu widzenia rozliczeń (art.140 ustawy z 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ) będących następstwem ewentualnego zwrotu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny prawnej, czy zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 113 § 1 kpa, czy też nie. W trybie art. 113 § 1 kpa organ może prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Z przepisu powyższego wynika, że podlegające sprostowaniu błędy i pomyłki muszą być widoczne na pierwszy rzut oka, bez potrzeby prowadzenia dodatkowych badań czy ustaleń i nie mogą dotyczyć materialnej strony decyzji. Inaczej mówiąc sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści prostowanego rozstrzygnięcia, a w tym trybie nie podlegają sprostowaniu omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego, jego kwalifikacji prawnej oraz konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Zaskarżonym postanowieniem dokonano sprostowania decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. W osnowie tej decyzji określenie terenu inwestycji nastąpiło przez wymienienie numerów ewidencyjnych 16 działek, a sprostowanie sprowadziło się do dopisania numerów ewidencyjnych jeszcze 12 działek. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, bowiem ocena co jest oczywistą omyłką w rozumieniu art. 113 § 1 kpa zależy także każdorazowo od okoliczności konkretnej sprawy tu redakcji osnowy decyzji administracyjnej ( por. wyrok NSA z 30.03.2005 r. sygn. akt OSK 1333/04). W postulowanej decyzji określenie terenu inwestycji nie nastąpiło przez odwołanie się do zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego ale przez wymienienie numerów ewidencyjnych działek. Przy takiej redakcji osnowy decyzji nie można twierdzić, że pominięcie 12 numerów ewidencyjnych jest nieistotnym błędem i może być naprawione w drodze sprostowania oczywistej omyłki. Oznacza to, iż podjęcie zaskarżonego postanowienia było niedopuszczalne jako rażąco naruszające prawo. Oceny tej nie zmienia fakt, że wszystkie działki, w tym objęte sprostowaniem zostały wymienione we wniosku inwestora i ujęte w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę. Te okoliczności można bowiem stwierdzić dopiero po zbadaniu wspomnianego wniosku i projektu budowlanego, a konieczność przeprowadzenia tych czynności co do zasady wyklucza możliwość potraktowania pominięcia w decyzji o pozwoleniu na budowę numerów 12 działek, jako oczywistej omyłki. Wobec powołania się przez organy orzekające na wyrok NSA z dnia 17.07.2003 roku sygn. akt II SA/Ka 2131/01 należy podkreślić, iż w uzasadnieniu tego wyroku Sąd nie stwierdził by decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta wadą w postaci niewymienienia numerów 12 działek podlegała rektyfikacji w trybie art. 113 § 1 kpa. Powołanym wyrokiem, wydanym po rozpoznaniu skargi T. i B. Ś. ( skarżących w niniejszej sprawie ), Sąd uchylił decyzję Wojewody Ś.z [...] r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z uwagi na naruszenie trybu postępowania uregulowanego w rozdziale 12 kpa. W zakresie istotnym dla obecnie rozpoznawanej skargi Sąd w uzasadnieniu wyroku z 17.07.2003 r. ( str. 4 ) wskazał na potrzebę rozważania w stosunku do zaistniałej sytuacji ( braku 12 numerów działek w osnowie decyzji o pozwoleniu na budowę ) możliwość zastosowania art. 155 kpa lub 113 § 1 kpa. Takie wskazanie w ocenie składu orzekającego nie stanowi oceny prawnej przesądzającej o zastosowaniu dla omawianego przypadku art. 113 § 1 kpa, o której mowa w art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ... ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 z zm.). Kontrolowane postanowienie i poprzedzające postanowienie organu I instancji ograniczyły się jednak do wskazania, że projekt budowlany obejmuje działki wymienione postanowieniem prostującym, co uzasadniało jego wydanie w trybie art. 113 § 1 kpa. Jak wskazano wyżej zaskarżone postanowienie wydano z rażącym naruszeniem prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 113 § 1 kpa ) i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 135 oraz 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) orzeczono jak w sentencji. Brak zasądzenia kosztów na rzecz skarżących wynika z faktu, iż skarżący reprezentowani przez radcę prawnego nie zgłosili żądania ich zwrotu do zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku ( art. 210 § 1 ppsa ). su.