II SA/Gl 742/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik skarżącego, w skardze z dnia 6 września 2011 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej realizacja mogłaby doprowadzić do powstania szkody, a wykonanie decyzji byłoby przedwczesne. W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2011 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania E. K. wniosła o nieuwzględnienie wskazanego wyżej wniosku ze względu na brak podstaw do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Trzeba zaznaczyć, że skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek argumentu przemawiającego za uwzględnieniem jego wniosku. W szczególności nie uprawdopodobnił na czym konkretnie miałoby polegać wyrządzenie szkody, jaki miałaby ona charakter oraz rozmiar. Rację trzeba przyznać w tym względzie uczestniczce postępowania, która zwróciła uwagę na ten fakt wnosząc o nieuwzględnienie wniosku. Dodać również trzeba, że decyzja o wymeldowaniu ma wyłącznie charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie stan faktyczny, że określona osoba nie przebywa w danym lokalu. Jest to więc niewątpliwie akt o charakterze deklaratoryjnym, którego wykonanie polega na technicznym wykreśleniu wpisu w ewidencji ludności. Z faktu zameldowania (wymeldowania) nie wynikają żadne prawa rzeczowe do lokalu, a rozstrzygnięcie takie nie uprawnia do przebywania w lokalu (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OZ 921/10 – Lex nr 744012). Brak jest więc tym samym podstaw do stwierdzenia, że wspomniana wyżej decyzja Wojewody [...] spowoduje dla skarżącego konsekwencje, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego też względu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.