II SA/Gl 743/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania budynku z planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej K. K. postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz P. odmówił wydania zaświadczenia w sprawie zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego (sklep przemysłowy) na budynek mieszkalny na działce nr 1 obr. [...], ark. mapy [...] w S. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ administracji powołał się na niezgodność zamierzenia z ustaleniami planu miejscowego (uchwała Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r., opubl. w Dz. Urzęd. Woj. Śl. z [...] r., poz. [...] z dnia [...] r.). Przedmiotowy budynek położony jest na terenie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, w strefie 50m od granicy cmentarza, ograniczającej możliwość zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 9 ust. 1 uchwały, w strefie tej zakazuje się lokalizacji nowych budynków mieszkalnych. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia odmownego. Następnie skarżąca kolejnym wnioskiem z dnia 13 stycznia 2020 r. wystąpiła o wydanie zaświadczenia w sprawie zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania położonego na powyższej działce budynku gospodarczego na budynek mieszkalny. Jednakże organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r., na podstawie art. 61a kpa, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu organ podniósł, że budynek usługowy jest tożsamy z budynkiem gospodarczym, wskazanym w kolejnym wniosku. Od czasu wydania poprzedniego postanowienia plan miejscowy nie uległ zmianie. Skoro zaś w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie, rozstrzygające sprawę merytorycznie w ostateczny sposób, kolejne postępowanie jest niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i wydanie żądanego zaświadczenia. Skarżąca zarzuciła, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie jest związana z budową budynku mieszkalnego, ponieważ budynek istniejący spełnia wymogi prawa budowlanego. W miejscu obecnie istniejącego budynku pierwotnie usytuowany był budynek mieszkalny, który następnie został częściowo rozebrany i rozbudowany jako budynek gospodarczy na potrzeby sklepu. Później budynek był wykorzystywany na cele usługowe, tj. na potrzeby sklepu spożywczego. Obecnie jest zaś wykorzystywany jako budynek gospodarczy. Przedmiotowy obiekt jest też podłączony do sieci wodociągowej. Plan miejscowy zezwala zaś na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącej zabudowy (§ 4 uchwały). W tej sytuacji skarżąca mając na uwadze treść art. 7a kpa, domagała się uwzględnienia jej wniosku. Jednakże zaskarżonym postanowieniem zażalenia nie uwzględniono. Utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, Kolegium po zacytowaniu treści art. 61a § 1 kpa, stwierdziło bowiem, że postępowanie z kolejnego wniosku skarżącej nie może być wszczęte, skoro w obrocie prawnym istnieje postanowienie rozstrzygające sprawę w sposób ostateczny. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca domagała się uchylenia postanowień organów obydwu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, 2) art. 61a § 1, art. 61, art. 76 § 1 i art. 217 § 2 pkt 1 kpa. Skarżąca zarzuciła, że brak przeszkód prawnych, aby mogła wielokrotnie wnosić o wydanie zaświadczenia określonej treści w celu potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, jeśli wymaga tego przepis prawa. Możliwe jest wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie bez uprzedniego korygowania lub unieważnienia pierwotnie wydanego zaświadczenia, gdyż nie jest to rozstrzygnięcie sprawy. Skarżąca ponowiła też zawartą w zażaleniu argumentację co do zgodności zamierzenia z planem miejscowym, gdyż nie chodzi o nowy budynek mieszkalny, a zabudowę istniejącą, co do której dopuszczono rozbudowę, nadbudowę i przebudowę. Zatem adaptacja wewnątrz istniejącego budynku jest dopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, bowiem mimo błędnego uzasadnienia, postanowienie jest zgodne z miejscowym planem. Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone postanowienie odmowne nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem tego postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istota problemu sprowadza się do stwierdzenia, czy wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia o żądanej treści mógł odnieść skutek. W obrocie prawnym funkcjonuje bowiem prawomocne postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o tożsamej treści. Jednakże nie powinno budzić wątpliwości, że postanowienia odmowne z art. 219 kpa, wydawane są poza ramami ogólnego postępowania administracyjnego. Przysługuje na nie co prawda zażalenie, lecz w przypadku takich postanowień, wyłączony jest tryb postępowań nadzwyczajnych, gdyż przepis art. 126 kpa, nie ma do nich zastosowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 728/19, LEX nr 3021221). Z tych tez względów brak podstawy do wydania postanowienia w trybie art. 61 a § 1 kpa, odmawiającego wszczęcia postępowania o wydanie zaświadczenia o identycznej treści, jak poprzednio, którego wydania odmówiono prawomocnym postanowieniem. Jednakże zdaniem składu orzekającego, uchybienie art. 61a § 1 kpa, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Brak było bowiem podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej, co wynika jednoznacznie z uzasadnień postanowień organów obydwu instancji. Zatem spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 kpa). Takie też prawidłowe stanowisko zajęło Kolegium w odpowiedzi na skargę. Skarżąca niewątpliwie miała interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku (art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.). Jednak zasadnie organy stwierdziły, że planowane zamierzenie nie jest zgodne z postanowieniami planu miejscowego, wyżej przywołanego. Plan ten nie uległ zmianie od czasu wydania poprzedniego postanowienia odmownego. Zgodnie z § 9 ust. 1 uchwały, w strefie 50m od granicy cmentarza, obowiązuje zakaz lokalizacji nowych budynków mieszkalnych. Dozwolona jest jedynie rozbudowa, nadbudowa i przebudowa istniejącej zabudowy (§ 4 uchwały). Oznacza to, że jeżeli w dacie wejścia w życie planu, w strefie tej istniała już zabudowa o funkcji mieszkalnej, to dopuszczalna jest rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynków mieszkalnych. Plan miejscowy przewiduje zatem katalog dozwolonych robót budowlanych. Zmiana przeznaczenia istniejącego budynku nie została wymieniona w § 4 uchwały. Roboty budowlane, polegające na przebudowie, nie są tożsame ze zmianą funkcji obiektu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, plan miejscowy nie przewiduje zatem dopuszczalności zmiany przeznaczenia budynków na funkcję mieszkalną, gdyż kolidowałoby to wprost z zakazem z § 9 ust. 1 uchwały. Nowy budynek mieszkalny to również budynek o nowej, mieszkalnej funkcji. Nie ma znaczenia fakt, że na działce skarżącej znajduje się przyłącze wodociągowe. Żądanie skarżącej co do wydania zaświadczenia o zgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego, czy gospodarczego, na budynek mieszkalny, nie mogło zatem odnieść skutku wobec jednoznacznej treści planu miejscowego. Zatem spełnione zostały ustawowe przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści (art. 219 kpa). Postanowienie o odmowie wszczęcia postepowania odpowiada jednak istocie takiego rozstrzygnięcia, gdyż żądanie skarżącej i tak nie mogłoby być uwzględnione. Stąd też zdaniem składu orzekającego, brak podstaw do ferowania zarzutu, że naruszenie art. 61a § 1 kpa, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 cyt. ustawy. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 tej ustawy. mr