II SA/Gl 745/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu oddala skargę. Prezydent Miasta C. (dalej: "organ I instancji") postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 102 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a."), odmówił W. J. (dalej: "skarżący") przyznania wynagrodzenia za usunięcie, parkowanie i sprawowanie dozoru nad pojazdem [...], nr rej. [...], za cały okres sprawowania dozoru. W uzasadnieniu wskazał, że dnia 9 sierpnia 2012 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i przechowywanie pojazdów, które stały się własnością Gminy Miasta C. W sprawie zostały wydane liczne postanowienia organów administracji publicznej oraz wyroki sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 943/16; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1246/17, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"). Do usunięcia pojazdu doszło w dniu [...] r. na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez Komendę Miejską Policji w C., na podstawie art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98 poz. 602 z późn. zm., dalej: "p.r.d.") oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz. U. nr 5 poz. 64). Jako przyczynę usunięcia pojazdu wskazano art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Pojazd został umieszczony na parkingu należącym do skarżącego, a gmina uiściła należne opłaty, ale dopiero za czas kiedy stała się właścicielem pojazdu, tj. od 2011 r. W chwili usunięcia pojazdu między skarżącym a Komendantem Miejskim Policji w C. obowiązywała umowa nr [...] z dnia [...] r., która dotyczyła trybu zlecania holowania i parkowania pojazdów dla potrzeb postępowania karnego (§ 3 umowy). Komendant Miejski Policji w C., Komendant Miejski w K., Wojewoda Śląski (przejmujący archiwum Wojewody [...]), w tym też archiwum tego Urzędu Wojewódzkiego, ani też Miasto C. nie są w posiadaniu kopii powyższej umowy. Dodatkowo, skarżący w toku całego postępowania nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że jego firma była jednostką wyznaczoną do usuwania i przechowywania pojazdów (art. 129 ust. 5 p.r.d.). W dniu 2 sierpnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach informujące o tym, że Komenda zawiera umowy jedynie w zakresie przemieszczania oraz przechowywania pojazdów zabezpieczonych na zlecenie i koszt Policji. Wskazano, że w latach 2000 i 2001 Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach miała podpisane umowy ze skarżącym w zakresie przemieszczania oraz przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Komendę Miejską Policji w C.. Jednak przedmiotem tych umów były jedynie usługi, dla których płatnikiem była Policja. Następnie w dniu 7 sierpnia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach, do którego w załączeniu przesłano kserokopie umów zawartych w dniu [...] r. ze skarżącym, które obowiązywały od [...] r., a których przedmiotem było świadczenie usług w zakresie przemieszczania oraz przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Komendę Miejską Policji w C., których płatnikiem była Policja. Skarżący pismem z dnia 8 sierpnia 2019 r. przedłożył umowę z dnia [...] r. zawartą z Komendantem Miejskim Policji w C. i dotyczącą trybu zlecania holowania i parkowania pojazdów dla potrzeb postępowania karnego. Jednocześnie dwukrotnie zobowiązano skarżącego do nadesłania umów, które dotyczą usuwania i przemieszczania pojazdów na podstawie dyspozycji usunięcia lub przemieszczenia pojazdu, zgodnie z art. 129 ust.5 p.r.d., ale nie zostały one dostarczone. Wobec powyższego, organ I instancji uznał, że żądanie skarżącego jest bezpodstawne, gdyż w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie był on jednostką wyznaczoną do usuwania pojazdów z drogi. Nie doszło więc do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego ze skarżącym i nie przysługuje mu status dozorcy. Pismem z dnia 16 marca 2020 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, w którym wniósł o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: "organ II instancji"). Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] r., po rozpatrzeniu zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) oraz art. 102 § 2 i 4 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. W uzasadnieniu potwierdził ustalony stan faktyczny i podzielił rozważania prawne poczynione przez organ I instancji oraz wskazał, że nadesłane przez skarżącego kopie umów stanowią jedynie pierwsze strony umów, a więc są niekompletne ani też nie są potwierdzone za zgodność z oryginałem. Organ I instancji dołożył staranności w tym zakresie, albowiem wzywał skarżącego do nadesłania uwierzytelnionych kopii całości umów, oraz dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, zebrał również w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny. Wezwania kierował również do organów administracji publicznej, które mogły być w posiadaniu takich dokumentów. Stąd też, w toku całego postępowania w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono ani nie ustalono żadnego dokumentu, który by świadczył, iż skarżący był jednostką wyznaczoną do usuwania i przechowywania pojazdów stosownie do art. 129 ust.5 p.r.d. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że takie umowy nie zostały zawarte. W dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu skarżący nie był też podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów z drogi, wobec czego nie doszło do nawiązania z nim stosunku administracyjnoprawnego, dlatego nie przysługuje mu status dozorcy, o którym mowa w art 102 § 2 u.p.e.a. Organ II instancji podał, że w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym zgodnie wskazuje się, że do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami. Pismem z dnia 21 maja 2020 r. skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie oraz ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty. Zdaniem skarżącego, w ślad za treścią uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10, skoro otrzymał on wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu od 2011 r., to powinien je również otrzymać za czas od 2001 r. Istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjno-prawnym przez organy administracji publicznej, ale w części także przy pomocy podmiotów spoza administracji publicznej, którymi w tym przypadku są jednostki wyznaczone do usunięcia pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla tych pojazdów. Jako, że wymienione jednostki wykonują zadania z zakresu administracji publicznej, łączy je z organami administracji publicznej stosunek prawny o charakterze administracyjnym, oparty na założeniu, że otrzymują one wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych na nie obowiązków. W tej sytuacji gdy właściciel nie odbierze pojazdu i nie uiści wymaganych należności nie można pozbawić jednostki wykonującej zlecone jej zadanie publiczne, należnego wynagrodzenia i zwrotu poniesionych kosztów, wobec czego skarżący winien dostać wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, a nie tylko za jego część od 2011 r. Pismem z dnia 9 czerwca 2020 r. organ II instancji złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2. Podstawy materialnoprawne wydanego w sprawie zaskarżonego postanowienia zawierają przepisy powołanej powyżej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., obecnie aktualna publikacja: Dz.U. z 2019 r. poz. 1438, dalej jak dotychczas w skrócie: "u.p.e.a."). Wynagrodzenie określane na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. zgodnie z którym, organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór - uzależnione jest w sposób oczywisty od ustalenia, że świadczenie w postaci dozoru zostało spełnione w oparciu o stosowną umowę cywilnoprawną. Powołany przepis ma zastosowanie do stosunków publicznoprawnych z uwagi na wydanie przez Radę Ministrów rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 46, poz. 237, z późn. zm., obecnie aktualna publikacja: Dz.U. z 2017 r. poz. 265). Art. 18 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, ze świadczenie w postaci dozoru w odniesieniu do konkretnego pojazdu [...], nr rej. [...] usuniętego przez skarżącego w dniu [...] r., na podstawie dyspozycji nr [...] wydanej przez Komendę Miejską Policji w C., w oparciu o art. 129 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98 poz. 602 z późn. zm., obecnie aktualna publikacja tekstu jednolitego: Dz.U. z 2020 r. poz. 110, dalej w skrócie: "p.r.d.") oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz. U. nr 5 poz. 64) nastąpiło w związku z art. 178a § 1 Kodeksu karnego. Pojazd został umieszczony na parkingu należącym do skarżącego, a gmina uiściła należne opłaty, ale dopiero za czas kiedy stała się właścicielem pojazdu, tj. od 2011 r. Z tego powodu skarżący domagał się wyrównania od roku 2001 do roku 2011. Przepadek tego pojazdu na rzecz Miasta C. został orzeczony w dniu [...] r. Żądanie skarżącego dotyczyło zatem pojazdu usuniętego z drogi w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. Tymczasem art. 130a p.r.d. został wprowadzony do ustawy dopiero z dniem [...] r. (na podstawie art. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym - Dz.U. nr 29, poz. 1444). Wcześniej do dnia 31 grudnia 2001 r należy stosować przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 stycznia 2000 r. w sprawie usuwania pojazdów i blokowania ich kół (Dz.U. nr 5, poz. 64, z późn. zm.), wydane na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 1, 2 i 4 p.r.d. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowego aktu wykonawczego). W odniesieniu do wniosku skarżącego organ I instancji przeprowadził analizę obowiązujących ówcześnie przepisów, ale również sprawdził, w jakich warunkach doszło do usunięcia pojazdu oraz to, że nie istniała w obrocie umowa wiążąca skarżącego z organem publicznym (właściwym organem Policji, wojewodą lub organem samorządowym). Poczynił też ustalenia, czy w pewnych okresach wystarczająca była wydana przez organy policyjne dyspozycja usunięcia pojazdu i wykonanie takich czynności przez podmiot posiadający zawarte umowy (porozumienia) pomiędzy właściwym komendantem - wojewódzkim lub powiatowym (miejskim) lub właściwą gminą lub powiatem. W toku przeprowadzonego postepowania wyjaśniającego ustalono, że w chwili usunięcia pojazdu między skarżącym a Komendantem Miejskim Policji w C. obowiązywała umowa nr [...] z dnia [...] r., która dotyczyła trybu zlecania holowania i parkowania pojazdów dla potrzeb postępowania karnego (§ 3 umowy). Komendant Miejski Policji w C., Komendant Miejski w K., Wojewoda Śląski (przejmujący archiwum Wojewody [...]), w tym też archiwum tego Urzędu Wojewódzkiego, ani też Miast C. oraz sam skarżący nie są jednak w posiadaniu kopii powyższej umowy. W toku całego postępowania skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że jego firma była jednostką wyznaczoną do usuwania i przechowywania pojazdów w trybie art. 129 ust. 5 p.r.d. W tym miejscu należy dostrzec, że na podstawie art. 130a p.r.d., obowiązującego od [...] r., którego brzmienie ulegało kolejnym zmianom, w tym szczególnie będącym konwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K 23/04 (Dz.U. z 2005 r. nr 109, poz. 925; OTK-A 2005/6/62), który stwierdził, że art. 130a ust. 5 i ust. 6 zdanie 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym jest niezgodny z art. 2 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (oraz że przepisy te tracą moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006 r.). Przepisy, które utraciły moc obowiązującą z tym dniem stanowiły, że w przypadkach określonych ust. 1 i 2 art. 130a p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (ust. 5), oraz że usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 6 zdanie pierwsze). Dopiero ustawą z dnia 22 września 2006 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 190, poz. 1400 – art. 1) wprowadzono nowe regulacje, które zastąpiły regulacje uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. Przepisy te weszły w życie w dniu 19 października 2006 r., co ma znaczenie dla oceny prawnej takich sytuacji, w których w dniu podjęcia przez organy Policji dyspozycji o usunięciu pojazdu z drogi publicznej i skierowania go na odpowiedni parking brak było w art. 130a p.r.d. przepisów normujących kwestię wyznaczenia przez starostę podmiotu uprawnionego do usuwania pojazdów z drogi i parkingu strzeżonego, na którym winny być umieszczane pojazdy usunięte z drogi w tym trybie. W takiej zaś sytuacji do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego z prowadzącym parking strzeżony wystarczające było, w czasie obowiązywania art. 130a p.r.d. w brzmieniu nadanym wspomnianym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, tj. w okresie od 30 czerwca 2006 r. do 18 października 2006 r., podjęcie przez właściwy organ decyzji o usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu go na wskazanym przez ten organ parkingu (art. 130a ust. 4 p.r.d.). W świetle powyżej przedstawionych rozważań ogólnych (obejmujących szersze spektrum problematyki dotyczącej zasad ustalania wynagrodzenia i zwrotu wydatków za wykonywanie dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi) Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne istotne z perspektywy przywołanych przepisów zostały przez organy orzekające w sprawie należycie wyjaśnione. Należy w tym miejscu zaakcentować, że organ I instancji wystąpił do właściwych organów Policji o wyjaśnienie statusu skarżącego jako jednostki wyznaczonej do usuwania pojazdów z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. Po pierwsze, brak jakichkolwiek dowodów na to by w okresie dozoru wymienionego pojazdu skarżący był podmiotem wyznaczonym przez Gminę bądź starostę do usuwania i przechowywania pojazdów. W toku przeprowadzonego postępowania nie przedstawił on żadnych dowodów, z których wynikałoby, że miał w okresie dozoru status jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę, stwierdzając, że umów zawartych z Gminą nie posiada. Jak wskazało Kolegium przesłał szereg umów, jednakowoż stroną żadnej z umów nie był Prezydent Miasta C.. Umowy te zostały zawarte z: Komendą Wojewódzką Policji w Katowicach (umowa z [...] r. obowiązująca do [...] 2005 r.), Komendantem Miejskim Policji w C. (umowa z [...] r., aneksowana w dniu [...] r. obowiązująca do [...] 1999 r., umowa z [...] r. z aneksem z dnia [...] r. oraz umowa nr [...] i [...] z [...] r. oraz [...] r.), a także z Wojewodą [...] (umowa z 1996 r. obowiązująca do [...] 2000r.). Stroną żadnej z tych umów nie była gmina C. jako miasto bądź powiat, także w przejętych zasobach archiwalnych brak jakiejkolwiek w tej mierze umowy bądź innego dokumentu. W konsekwencji podzielić należy stanowisko, że skarżący w tym okresie, z który domaga się przyznania wnioskowanego wynagrodzenia nie posiadał statusu "jednostki wyznaczonej przez właściwego starostę", co czyni niezasadnym żądanie skargi. Co istotne, jak wynika z umowy z Komendą Wojewódzką Policji w Katowicach skarżącemu przysługiwało wynagrodzenie za świadczone usługi, płatne na podstawie wystawianych przez niego faktur. W konsekwencji organ I instancji ustalił i ocenił sytuację statusu skarżącego poprzez poszukiwanie odpowiednich informacji u podmiotów wydających dyspozycje usuwania pojazdów z drogi, oraz uzasadnił swoje stanowisko w sposób rzetelny i przekonywujący. Art. 130a ust. 10 p.r.d. (czy to brzmieniu obowiązującym przed zmianą z dnia 4 września 2010 r. - związaną z wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt P 4/06, OTK-A 2008/5/76, Dz.U. z 2008 r. nr 100, poz. 649 - czy też po tej nowelizacji) wiązał przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa, a po wspomnianej nowelizacji, orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu - z warunkami, o których mowa w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d., tj. z usunięciem pojazdu z drogi na koszt właściciela. Usunięcie to zaś, jak już zostało to wyartykułowane powyżej, winno było następować na warunkach określonych w dalszych jednostkach redakcyjnych art. 130a p.r.d., podlegających licznym zmianom. Zdaniem składu orzekającego organy administracji nie pominęły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii. Jednocześnie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku są w świetle art. 130a ust. 10e p.r.d. przedmiotem procedowania przed sądem powszechnym w sprawie przepadku pojazdu (por. stanowisko NSA w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt I OSK 2142/15, CBOS). Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej: "k.p.c.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu należy rozważać w dwóch aspektach: pierwszy odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, drugi przejawia się w mocy wiążącej orzeczenia. Prawomocne orzeczenie powoduje tę konsekwencję prawną, że nikt nie może negować faktu istnienia orzeczenia i jego określonej treści. Przepis art. 365 § 1 k.p.c. wywiera zatem określone skutki w sferze materialnoprawnej, gdyż jest przepisem prawa materialnego, który dotyczy także sądów administracyjnych (por. stanowisko NSA w wyroku z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt II GSK 796/17, CBOS). Ratio legis art. 365 § 1 k.p.c. stanowi to, że przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć wzajemnie ze sobą sprzecznych, co byłoby nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1054/08 i z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14, powołane w wyroku NSA z dnia 29 sierpnia 2017 r., CBOS). W ślad za Sądem Najwyższym należy również podkreślić, że powołany przepis realizuje jedną z najistotniejszych gwarancji konstytucyjnych, jaką jest prawo do rozstrzygnięcia sprawy przez niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), która nie byłaby możliwa do osiągnięcia bez stabilności, pewności i niewzruszalności rozstrzygnięć sądowych, oraz jest jedną z gwarancji powagi wymiaru sprawiedliwości (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt V CSK 203/13, Lex nr 1446456). Jednak nie może to wpływać na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem nie obejmuje okoliczności ustalonych w toku postępowania administracyjnego. Konkludując w całości poczynione rozważania należy stwierdzić, że w zaskarżonym postanowieniu właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie uwzględnił skargi, o czym orzeczono w sentencji niniejszego wyroku.