II SA/Gl 746/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Prezydenta Miasta D. dnia [...] r. nr [...], inwestor R.H. wnioskiem z dnia [...] r. zwrócił się o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie hali przeznaczonej na serwis urządzeń hydrauliki siłowej montowanych na samochodach dostawczych przy ul. [...] w D. , działka nr [...]. W pismach z dnia [...] r. właściciel sąsiedniej działki A.M. , w granicy której zaprojektowano obiekt budowlany, wniósł sprzeciw do planowanej inwestycji. Zarzucił, że budowa obiektu w granicy działki przekreśli możliwość zagospodarowania działki będącej jego własnością w sposób przez niego zamierzony, a ponadto tak duża inwestycja powinna być realizowana na terenach przemysłowych, a nie na terenach mieszkalnych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta D. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.H. pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że o możliwościach zagospodarowania terenu przesądza decyzja o warunkach zabudowy. Zarówno dla działki nr [...] objętej inwestycją, jak i dla działek sąsiednich nr [...] oraz nr [...] wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy. W decyzji z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w pkt II.5 dopuszczono zabudowę w granicy. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z dnia 15 czerwca 2002 r., poz. 690, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, zwróconą w stronę granicy, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Takie usytuowanie obiektu powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Tym samym, za strony w postępowaniu uznano właścicieli nieruchomości znajdujących się w strefie oddziaływania objętego postępowaniem obiektu. Dalej wskazano, że w chwili obecnej, na terenie działek nr [...] oraz nr [...] znajduje się nieużytkowany budynek byłej hydroforni. Brak jest w ścianie tego budynku, zwróconej w stronę granicy z działką nr [...], okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a więc zdaniem organu I instancji warunek odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów oraz warunek minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych określony w § 13 oraz w § 60 powołanego rozporządzenia, nie dotyczy rozpatrywanej sprawy. Sam fakt wydania decyzji nr [...] z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy na działkach sąsiednich, nie rozstrzyga w ocenie organu I instancji jeszcze w sposób jednoznaczny usytuowania obiektów w terenie. Będzie to możliwe na etapie sporządzania projektu budowlanego. Decyzja ta dopuszcza również możliwość zabudowy w granicy z działką nr [...]. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może natomiast stwierdzić, czy m. in. warunek dotyczący odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów (w tym przypadku hali serwisowej) oraz warunek minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych jest spełniony, gdy na działce sąsiedniej brak zabudowy mieszkaniowej oraz nie ma pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W ocenie organu I instancji projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach oraz obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wobec czego brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Od otrzymanej decyzji A.M. złożył odwołanie, domagając się jej uchylenia. W jego uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia interesów osób trzecich, a w szczególności interesów właścicieli działek sąsiednich o nr [...] i [...] Dodatkowo zarzucił, że decyzja o warunkach zabudowy z dnia 11 marca 2011 r., w oparciu o którą wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie uwzględnia zapisów art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz narusza regulacje art. 144 kc. Zaznaczył, że nie mógł się odwołać od ww. decyzji o warunkach zabudowy terenu, bowiem nie był w dacie jej wydania właścicielem nieruchomości nr [...] i [...] W dalszej części odwołania podniósł, że zawarty w ww. decyzji o warunkach zabudowy terenu zapis dopuszczający możliwość sytuowania budynku hali w granicy nie oznacza obowiązku nałożonego na projektanta. Możliwe jest jego zdaniem usytuowanie spornego budynku przy granicy działek nr [...]. Nadto wskazał, że teren, na którym została zlokalizowana hala jest obszarem, gdzie dominującą rolę pełni zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Odwołujący się poinformował również, że uzyskał pozwolenie na rozbiórkę budynku usytuowanego na działkach nr [...] oraz nr [...] oraz decyzję z dnia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy obiektów z przeznaczeniem mieszkalnym dla tych działek. Tym samym jego zdaniem budowa hali bezpośrednio przy granicy tych działek wpłynie negatywnie na zamierzenia inwestycyjne na tych działkach oraz obniży ich wartość. Dodatkowo zakwestionował fragment decyzji organu I instancji odnoszący się do kwestii związanych z zacienieniem budynku usytuowanego na działkach nr [...]. W piśmie z dnia [...] r. inwestor R.H. przedstawił swoje stanowisko odnośnie wniesionego odwołania. Z kolei w piśmie z dnia [...] r. A.M. ustosunkował się do uwag przedstawionych w ww. piśmie, podnosząc, że objęty inwestycją 30 metrowy budynek o wysokości 9 m postawiony w południowej granicy działek nr [...], będzie powodował uciążliwości związane m. in. z zacienieniem tych nieruchomości, a wybudowanie hali serwisu hydrauliki siłowej spowoduje niekorzystne immisje pyłów, dymów i gazów. Uniemożliwi mu również realizację na działkach sąsiednich nr [...] inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania usytuowanego na tych działkach budynku nieużytkowanej hydroforni na dwa lokale mieszkalne zgodnie z wydaną dla tego zamierzenia inwestycyjnego decyzją o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty odwołującego się dotyczące nieprawidłowości rozwiązań przyjętych w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, tj. nieuwzględnienie zapisów art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej podniesiono, że organy administracji architektoniczno-budowlanej prowadząc postępowanie w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę badają wyłącznie czy projektowane usytuowanie budynku zgodne jest z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. oraz warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Organy te nie mają natomiast kompetencji do zmiany projektowanej lokalizacji obiektu budowlanego, jeżeli lokalizacja ta spełnia wymogi określone w powołanych wyżej aktach prawnych, czy w decyzji o warunkach zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy terenu z dnia [...] r. wydana dla przedmiotowej inwestycji dopuszcza zabudowę w granicy działki, z kolei przepis § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi, że sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym mając na względzie powyższe oraz okoliczność, że ściana budynku inwestora usytuowana w granicy nie posiada otworów okiennych i drzwiowych, zdaniem organu odwoławczego usytuowanie projektowanej inwestycji jest zgodne z ww. regulacjami prawnymi, a ponadto inwestor spełnił pozostałe obowiązki nałożone na niego w decyzji o warunkach zabudowy terenu. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu inwestora dotyczącego nieuwzględnienia przez organ I instancji zapisu w ww. decyzji o warunkach zabudowy odnoszącego się do poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w przepisach odrębnych i szczególnych, organ II instancji stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia tego wymogu. Wskazał, że dopiero na etapie pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane dokonują konkretyzacji uzasadnionych interesów osób trzecich oraz są zobowiązane do zbadania czy przy wydawaniu tej decyzji nie zostanie naruszony ich interes. Dodatkowo wskazano, że w orzecznictwie administracyjnym ukształtowany jest pogląd, iż w sytuacji budowy obiektu budowlanego w granicy, przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane należy rozpatrywać w świetle przepisów art. 140 i art. 144 kc. Niezbędne jest zatem wyważenie interesów inwestora oraz interesów właścicieli działek sąsiednich, co pozostaje w zgodzie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 7 kpa. W związku z powyższym zdaniem organu II instancji usytuowanie budynku w granicy z działką nr [...] nie wyłącza możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej budynkiem mieszkalnym. Nie będzie żadnych przeszkód w zlokalizowaniu budynku mieszkalnego w odległości 3 m od granicy z działką nr [...] możliwa będzie również lokalizacja takiego budynku w granicy z tą działką. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że ewentualne zamierzenie inwestycyjne odwołującego się na które powołuje się on w złożonym odwołaniu oraz w piśmie z dnia [...] r. dotyczy bliżej nieokreślonej przyszłości, a realizacja kwestionowanej inwestycji planów tych nie przekreśla. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych, co zostało ustalone w oparciu o opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z [...] r., znak: [...]. Projektowane przedsięwzięcie nie przyczyni się również do powstania innych uciążliwości, a w szczególności nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu oraz wartości dopuszczalnych w zakresie emisji substancji gazowych i pyłowych, co zostało stwierdzone w wyniku analizy dokumentacji sprawy oraz decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się z kolei do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego zacieniania nieruchomości o nr [...] na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, że obiekt usytuowany na działkach nr [...] jest budynkiem oznaczonym jako "i" – inny budynek niemieszkalny, a zatem obiektem niezawierającym pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tym samym przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury nie mają w tym wypadku zastosowania. W ocenie organu II instancji inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Projekt budowlany zawiera opinie i uzgodnienia wymagane przepisami szczególnymi. Wniosek zawiera także oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem organu, zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest zgodny z decyzjami o warunkach zabudowy oraz środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację rozpatrywanego przedsięwzięcia. Tym samym zarzuty odwołującego się nie zasługują na uwzględnienie, a decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Pismem z dnia [...] r. A.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, domagając się uchylenia pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi R.H. oraz zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu zarzucono naruszenie art. 144 kc oraz przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w sytuacji gdy szerokość działki inwestora wynosi 28,5 m oraz, że na jego działce nr [...] nie ma budynku w granicy między działką nr [...], jest natomiast budynek zlokalizowany 7 m od granicy, który posiada warunki zabudowy zmieniające sposób jego użytkowania z niemieszkalnego na mieszkalny. Za bezprawną uznał też skarżący decyzję ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty wskazane uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W jego uzasadnieniu zarzucono naruszenie art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa przez niewyjaśnienie możliwości innego usytuowania przedmiotowej inwestycji oraz szczególnych względów przemawiających za usytuowaniem inwestycji w granicy działki, a także naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 kc i art. 144 kc, przez przyjęcie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza interesów osób trzecich. Na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji i w związku z tym wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia tamtego postępowania. Pełnomocnik uczestnika R.H. na rozprawie tej oświadczył zaś, że objęta zaskarżonym pozwoleniem na budowę inwestycja została zrealizowana, aczkolwiek nie wydano jeszcze pozwolenia na jej użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja ostać się nie może albowiem została wydana zdaniem Sądu bez dostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być z ww. decyzjami i przepisami zgodna. Zdaniem Sądu organy orzekające tym wymogom nie uczyniły w rozpatrywanej sprawie zadość. W pierwszej kolejności organy orzekające przeszły do porządku przed zmianą zakresu przedmiotowego spornej inwestycji w porównaniu z jej określeniem zarówno w decyzji o warunkach zabudowy jak i w decyzji środowiskowej. W decyzji Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy objęta nią inwestycja została określona jako budowa hali... "wraz z przebudową istniejącego budynku gospodarczego z przeznaczeniem na zaplecze socjalne hali". Tymczasem objęte pozwoleniem na budowę zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje już przebudowy istniejącego budynku gospodarczego na zaplecze socjalne hali. Z projektu zagospodarowania działki wchodzącego w skład zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego oraz z części opisowej tego projektu wynika, że wymieniony w decyzji o warunkach zabudowy budynek gospodarczy będzie podlegał wyburzeniu, zaś projektowana hala będzie obejmować m. in. również teren na którym był on usytuowany. Organy orzekające były w takiej sytuacji zobowiązane do rozważenia i rozstrzygnięcia czy z tego powodu nie doszło do przedmiotowej zmiany zamierzenia inwestycyjnego wymagającej chociażby zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Nadto skoro przeznaczony do wyburzenia budynek gospodarczy usytuowany był w granicy, to do jego wyburzenia wymagane było uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego), które zdaniem Sądu powinno być wydane przed pozwoleniem na budowę skoro pozwolenie to miało dotyczyć inwestycji na terenie na którym stał budynek objęty zamiarem rozbiórki. Również stwierdzenie organów co do zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zostało poprzedzone bliższą analizą, której wyniki powinny być przez organy orzekające omówione w ich orzeczeniach. Analizy takiej decyzje organów obu instancji jednak nie zawierają i to w sytuacji gdy już pobieżne porównanie spornej inwestycji z inwestycją dla której wydana była decyzja środowiskowa Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] nasuwa w tym względzie zasadnicze wątpliwości. Z decyzji tej wynika, że została ona wydana dla "budowy hali przeznaczonej na serwis urządzeń hydrauliki siłowej montowanych na samochodach dostawczych" o wymiarach [...] m i powierzchni [...] m2, gdy tymczasem wymiary zatwierdzonej zaskarżonym pozwoleniem na budowę hali wynoszą odpowiednio [...] m a powierzchnia [...] m2. Doszło zatem do istotnego zwiększenia rozmiarów tego obiektu (np. gdy chodzi o powierzchnię zabudowy to o ponad 1/3, a gdy chodzi o długość hali w granicy z działką skarżącego o ponad 8 m). Należało zatem w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie czy są to tożsame inwestycje, a następnie czy w związku z istotnym zwiększeniem rozmiarów obiektu nie uległy zmianie jego uwarunkowania środowiskowe, a w konsekwencji i zakres oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym działki skarżącego. Niewątpliwie bowiem zwiększenie obiektu może skutkować zwiększeniem zakresu prowadzonej w nim działalności "serwisowej", gdy zważy się, że pomieszczenia socjalne i biurowe, które według decyzji środowiskowej miały być w sąsiednim, adaptowanym budynku o powierzchni [...] m2 (strona 2 decyzji środowiskowej), w budynku zatwierdzonym zaskarżoną decyzją mają się znajdować na jego piętrze i zajmować jedynie powierzchnię ≈ [...] m2 (strona 26 zatwierdzonego projektu budowlanego). Tej istotnej kwestii organy obu instancji w ogóle nie zauważyły, a w szczególności nie znalazło to żadnego odzwierciedlenia w uzasadnieniach wydanych przez nich decyzji. W tym względzie nie może mieć zdaniem Sądu przesądzającego znaczenia stanowisko Naczelnika Wydziału Ekologii i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w D. zawarte w piśmie z dnia [...] r. znak: [...] (załącznik nr 15 do projektu budowlanego), gdy nie zostało w nim wykazane w dostateczny sposób, chociażby przez odniesienie się do opracowanego dla spornej inwestycji raportu jej oddziaływania na środowisko, (który nie został nawet dołączony do przedłożonych Sądowi akt administracyjnych), że zmiana parametrów inwestycji nie wpłynie na zakres jej oddziaływania na środowisko i na nieruchomości sąsiednie. Nadto powołana w tym piśmie treść art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie... (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) odnosi się do wymienionych w tym przepisie decyzji zmieniających, który to przypadek w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przede wszystkim należy jednak stwierdzić, że przy tak istotnych zmianach zakresu przedmiotowego inwestycji gdy chodzi o rozmiary projektowanej hali i jej przeznaczenie (według zatwierdzonego projektu ma obejmować także pomieszczenia socjalno-biurowe) obowiązkiem organów orzekających było rozważenie tej kwestii pod kątem zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją środowiskową, czego organy te nie uczyniły. Czynienie w tym względzie ustaleń przez Sąd wykracza zaś poza jego kompetencje wnikające z treści ustawy p.p.s.a. Wobec powyższego należało stwierdzić, że ustalenia co do zgodności projektowanej inwestycji z decyzją środowiskową i decyzją o warunkach zabudowy organy orzekające dokonały z obrazą treści art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa tj. bez dostatecznego wyjaśnienia, rozważenia i uzasadnienia zajętego w tym względzie stanowiska. Zdaniem Sądu sprawa nie została też dotychczas należycie wyjaśniona i rozważona gdy chodzi o realizację treści pkt II d decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 marca 2011 r. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego tj. gdy chodzi o poszanowanie uzasadnionych interesów skarżącego w następstwie usytuowania inwestycji w granicy z jego działkami nr 2/5 i 4. Dopuszczenie zabudowy w granicy wynikające z decyzji o warunkach zabudowy na które powołały się organy orzekające w związku z treścią § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie oznacza zdaniem Sądu, że taka lokalizacja jest przesądzona na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, bez zbadania i uwzględnienia uzasadnionych interesów właściciela nieruchomości w którego granicy inwestycja byłaby realizowana. Treść § 12 ust. 2 warunków technicznych nie wyłącza bowiem stosowania art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz art. 54 pkt 2d w zw. z art. 6 ust.2 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w związku z treścią decyzji o warunkach zabudowy). Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ostatniej ustawy każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Zgodnie zaś z art. 144 kodeksu cywilnego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Przepis ten wprowadza zatem istotne ograniczenie w korzystaniu z własności nieruchomości w ramach treści art. 140 kc. Realizację takich ograniczeń przewidują też przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w tym treść § 12 tego aktu prawnego. Z przepisów tych jednoznacznie zdaniem Sądu wynika, że usytuowanie budynku w granicy stanowi odstępstwo od ogólnie przyjętej zasady sytuowania budynków w odległościach o jakich mowa w § 12 ust. 1 tych warunków. Oznacza to, że odstępstwo to powinno być uzasadnione istotnymi powodami z jednoczesnym uwzględnieniem interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości, gdy zważy się, że prawie każde usytuowanie budynku w granicy powoduje uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej, chociażby gdy weźmie się pod uwagę prawo do jej udostępnienia w celu realizacji niezbędnych robót budowlanych w budynku usytuowanym w granicy (art. 47 Prawa budowlanego). Z tego też względu wydając pozwolenie na budowę w granicy należy rozważyć nie tylko interes inwestora i jego prawo do zagospodarowania jego działki zgodnie z jego wolą ale również taki sam interes i wolę właściciela działki sąsiedniej, który nie powinien zostać ograniczony ponad przeciętna miarę w możliwości zabudowy swojej działki zgodnie z obowiązującymi przepisami. W konsekwencji należało rozważyć w pierwszej kolejności jakie to istotne i trudne do przezwyciężenia względy przemawiają po stronie inwestora za zabudową w północnej granicy i to na tak długim jej odcinku, a następnie, czy takie usytuowanie spornej inwestycji nie ograniczy w przyszłości w istotny sposób możliwości zabudowy nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem Sądu w tym względzie nie może mieć istotnego znaczenia akcentowana przez organy orzekające okoliczność, że na działce skarżącego znajduje się jedynie budynek nie mający charakteru mieszkalnego skoro jest to teren gdzie budynek lub budynki mieszkalne mogą zostać wybudowane. W konsekwencji należało rozważyć możliwość naruszenia sporną inwestycją interesu skarżącego przy założeniu, iż ma on prawo do zagospodarowania swojej działki przez usytuowanie budynku mieszkalnego z oknami i drzwiami [...] m od granicy z działką nr [...] zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę, że byłyby to otwory usytuowane od strony południowej tj. od najbardziej korzystnej gdy chodzi o nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych. O możliwości realizacji budynku mieszkalnego na działkach nr [...] i [...] świadczą decyzje o warunkach zabudowy na tych działkach z dnia [...] r. i z dnia [...] r., na które skarżący się powołuje (zalegające w kserokopiach w aktach administracyjnych). Oznacza to zdaniem Sądu, że organy powinny zbadać możliwość zabudowania działki skarżącego budynkiem mieszkalnym przy uwzględnieniu treści § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, czego nie uczyniły. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy w tym zakresie za zasadny należało uznać też zarzut strony skarżącej co do naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy p.p.s.a. W przedmiocie tej wykonalności orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania sądowego stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1c w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ... (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wytyczne co do postępowania przy ponownym rozpoznaniu odwołania skarżącego wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. W pierwszej jednak kolejności ustali organ odwoławczy czy istotnie sporna inwestycja została już zrealizowana. Gdyby tak było istotnie to w świetle jednolitego w tym względzie orzecznictwa postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stałoby się bezprzedmiotowe. Sąd nie uwzględnił zgłoszonego na rozprawie sądowej wniosku o zawieszenie postępowania stojąc na stanowisku, że wynik postępowania sądowego nie jest uzależniony od wyniku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. SW