II SA/Gl 750/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" spółka z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika, zwróciła się do Prezydenta Miasta S. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w S. na działce nr 1. Wedle opisu inwestycja dotyczy budowy wieży kratowej o wysokości [...] m, montażu anten systemu GSM/|DCS, UMTS i MW, posadowienia kontenera wyposażonego w urządzenia teletechniczne, wykonania linii zasilającej i budowy drogi dojazdowej. Do wniosku dołączono wyrys z mapy zasadniczej ilustrujący lokalizację wieży, wypis z rejestru gruntów oraz pełnomocnictwo udzielone przez inwestora dla G. C. Na wezwanie organu wniosek został uzupełniony o numery działek znajdujących się w obszarze inwestycji i jej oddziaływania, wypis z KRS oraz zapewnienie dostaw energii elektrycznej, a także rozkład pół elektromagnetycznych o wartościach przekraczających [...] W/m2. Dokumentację tę organ ocenił jako nadal niekompletną i pismem z [...] r. poinformowano pełnomocnika, że w sprawie winien złożyć nowy, kompletny wniosek. Kolejny wniosek dotyczący tej samej inwestycji nosi datę [...] r. Zostało do niego dołączone w szczególności oświadczenie dostawcy energii elektrycznej z [...] r. o zapewnieniu pokrycia zapotrzebowania na energię, opatrzone zastrzeżeniem zachowania ważności przez okres sześciu miesięcy. O wszczęciu postępowania zawiadomiono poprzez obwieszczenie, na piśmie zawiadomiono natomiast właścicieli działek, uznanych za znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji. Za objęte oddziaływaniem uznano działki położone w S. o nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 1, 9 i 10 oraz w D. o nr 11, 12, 13, 14 i 15. W reakcji na zawiadomienie do organu wpłynął szereg sprzeciwów mieszkańców, protestujących przeciwko inwestycji. Organ I instancji przeprowadził procedurę uzyskania uzgodnień. Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją SKO w K. z dnia [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Obu tych decyzji brak jest w aktach sprawy. Z materiału sprawy wynika, że jako powód uchylenia w szczególności wskazane zostały takie okoliczności, jak konieczność zbadania pełnomocnictwa do działania w imieniu inwestora, zapewnienia stronom postępowania udziału w procedurze uzyskiwania uzgodnień oraz konieczność wyjaśnienia podstaw do odstąpienia od wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Na wezwanie organu I instancji pełnomocnik inwestora przedłożył ważne przez okres roku pełnomocnictwo z [...] r., wraz z dokumentami poświadczającymi kompetencje osób udzielających pełnomocnictwa do działania w imieniu Spółki. W piśmie z [...] r. podał, że planowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko i nie jest przedsięwzięciem wymagającym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Na dowód tego przedłożono oświadczenie (pozbawione podpisu) z [...] r. dotyczące tej kwestii oraz analizę inż. T. J., zawierającą kierunki i parametry nadawanych sygnałów anten sektorowych i parabolicznych oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka anteny wzdłuż osi głównej promieniowania, wraz z rysunkami wykonanymi w [...] r. Przeprowadzone zostały ponowne uzgodnienia w sprawie, uzyskano stanowisko Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (z [...] r.), Marszałka Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych (z [...] r.) oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (z [...] r.). Ustalono, że teren inwestycji, jako obszar górniczy, jest objęty obowiązkiem sporządzenia planu, jednak Rada Miasta S. uchwałą nr [...] z dnia [...] r. zadecydowała o odstąpieniu od tego obowiązku. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę. Po zapoznaniu się z aktami sprawy H. A. S., reprezentujący małoletnich M. i K. S., w piśmie z [...] r. zgłosił szereg zarzutów do projektu decyzji. Zarzucił, że akta nie są ponumerowane i oznaczone datą wpływu. Brak jest uzgodnień dla terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi. Nie ustalono, czy miejscami dostępnymi dla ludzi są rosnące drzewa oraz jaki jest wpływ na kierunki promieniowania istniejących słupów i sieci energetycznej. Nie wyjaśniono, dlaczego pominięto przepis art. 46 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (...) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wskazano, że na rysunkach inwestycji ujawniono tylko dwa domy, podczas gdy w rzeczywistości jest ich w sąsiedztwie kilkadziesiąt. Nadto dojazd do inwestycji winien być określony. Zarzucono wadliwość postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, albowiem wydane zostało w oparciu o nieaktualne mapy. Podniesiono, że nie jest prawdą, jakoby doszło do skutecznego zwolnienia terenu spod obowiązku przyjęcia planu miejscowego, uchwała Rady Miasta z [...] r. nie dotyczy terenu inwestycji, załącznik graficzny będący jej częścią nie obejmuje tego terenu. Teren nie posiada także ważnego Studium. Brak Studium, planu i możliwości ustalenia lokalizacji inwestycji uniemożliwiają prawidłowe wykonanie ustawy o wspieraniu usług (...). Pełnomocnik złożył do akt uwierzytelniony notarialnie odpis pełnomocnictwa z [...] r., ważnego przez rok od daty wystawienia. Decyzją z [...] r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla "B" spółki z o.o. w W., polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 1 przy ul. [...] w S. Określono warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego. W zakresie ochrony środowiska przyjęto, że inwestycja o parametrach określonych w charakterystyce przedsięwzięcia nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podano, że inwestycja posiada wymagane uzgodnienia, w szczególności zaś należy tak zaprojektować stację, aby obszary pola elektromagnetycznego pochodzącego od anten, o wartości przekraczającej wielkość dopuszczalną, wystąpiły w miejscach niedostępnych dla ludzi. W uzasadnieniu podano, że jakkolwiek działka znajduje się na terenie górniczym, KWk [...], to Rada Miasta podjęła uchwałę z [...] r. o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Wskazano, że działka 1 ma dostęp do drogi publicznej przez działkę 16, w ramach istniejącego układu komunikacyjnego, obie działki są w posiadaniu jednego właściciela, który udzielił inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołania od decyzji złożyli B. K., W. R. i E. R. oraz małoletni K. S. i M. S., reprezentowani przez przedstawiciela ustawowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Odnosząc się do zarzutów odwołań podano, że inwestor był w postępowaniu reprezentowany prawidłowo przez skutecznie ustanowionego pełnomocnika. Pisma winny być kierowane do tego pełnomocnika, skierowanie pisma na adres firmy "[...]" nie jest uchybieniem, które ma wpływ na ważność decyzji. Przyznano, że skuteczny jest zrzut utraty ważności przez pismo zawierające zapewnienie dostaw energii elektrycznej dla inwestycji, było ono ważne przez okres 6 miesięcy od daty wystawienia ([...] r.), takie zapewnienie winno być ważne w dacie wydawania decyzji. W kwestii szkodliwego oddziaływania promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi stwierdzono, że rozstrzygnięcie o braku takiego promieniowania winno być częścią decyzji. Podzielono także zarzut, że brak jest podpisu pod oświadczeniem z [...] r. Jednocześnie jednak Kolegium przeprowadziło analizę przepisów § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i podało, że w kontekście tej regulacji instalacje emitujące pola o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, których moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi mniej niż wskazano w tym przepisie, nie wymagają wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślono, że z materiału sprawy wynika, że nie występują miejsca dostępne dla ludności w odległościach wskazanych w przepisie, w osiach głównych wiązek promieniowania anten. W odniesieniu do zawartego w jednym z odwołań żądania uchylenia postanowienia uzgadniającego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z [...] r. wyjaśniono, że służyło na nie odrębne zażalenie, o czym strony pouczono. Odniesiono się także do zarzutu, że teren jest objęty obowiązkiem uchwalenia planu miejscowego. W tej kwestii wyjaśniono, że jakkolwiek obowiązek taki dla terenu górniczego istnieje, to rada miejska podjęła uchwałę o odstąpieniu od niego. Z treści tej uchwały wynika, że odstąpiono od obowiązku uchwalenia planu dla terenów górniczych [...] i KWK [...], znajdujących się w granicach miasta S. Kolegium odniosło się do kwestii niezgodności treści uchwały z jej załącznikiem graficznym, na którym m. in. działka 1 leży poza granicami S. W tym zakresie Kolegium dokonało analizy uchwały i przyjęło, że załącznik został sporządzony na nieaktualnej mapie miasta. Wyjaśniło, że wystąpiło o udzielenie wyjaśnień do organu I instancji, w odpowiedzi Prezydent nadesłał mapę miasta i wyjaśnił, że granice S. nie uległy zmianie od roku [...], działka 1 znajdowała się w granicach miasta już w roku [...]. Kolegium przyjęło, że skoro przedmiotowa działka znajdowała się w granicach miasta w dacie podjęcia uchwały z roku [...] i w granicach terenu górniczego, którego ta uchwała dotyczy, to jednocześnie została ona objęta jej postanowieniami, niezależnie od treści załącznika mapowego do uchwały. Nie jest zatem teren inwestycji objęty obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego. Brak też było konieczności przeprowadzenia uzgodnień z Prezydentem D., inwestycja nie jest wszak na jej terenie położona a plan miejscowy dla D. obowiązuje tylko na jej terenie. Natomiast ochrona prawa własności nie jest argumentem przeciwko lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W skardze do sądu administracyjnego małoletni M. S., reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego, wniósł o umorzenie postępowania. Podniósł, że Kolegium nie odniosło się do wszystkich zarzutów odwołania. Nie wyjaśniono, czy przedsiębiorstwo "[...]" jest własnością G. C., nie zweryfikowano także tożsamości pełnomocnika. Nie rozpoznano zażalenia na postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. oraz nie rozważono naruszenia interesów osób trzecich. Wyrażono przekonanie, że do czasu wyjaśnienia braku studium oraz braku planu miejscowego, decyzje administracyjne nie powinny być wydawane. Do skargi dołączono załączniki, z których wynika, że skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany Studium a Rada Miejska uwzględniła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w zakresie wady Studium, polegającej na braku części terenu gminy w tym Studium i orzekła o dokonaniu korekty granic administracyjnych w nowej edycji Studium. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. W kwestii zażalenia na postanowienie uzgadniające Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego wskazano, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zażalenie na postanowienie uzgadniające służy tylko inwestorowi. Przepis nie precyzuje, czy w tej sytuacji Kolegium, na etapie odwołania od decyzji, zażalenie takie winno rozpoznać. Zwrócono także uwagę, że ustawa nie przewiduje związku między wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego a Studium. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. przedstawiciel skarżącego podał, że uczestnicy postępowania J. N. i Z. N. przez czteroma laty zbyli działkę, nie zna jednak danych nabywcy. Nadto inwestycja zlokalizowana jest w pobliżu rzeki i nie dokonano uzgodnień w zakresie art. 53 ust. 4pkt 11 ustawy o planowaniu (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić skarżącemu, że sąd administracyjny nie ma możliwości orzekania w sprawie administracyjnej. Sądy administracyjne są powołane do kontroli legalności działania administracji publicznej, mogą zatem wadliwą decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność, nie mogą jednak zastąpić w sprawie administracyjnej organu i wydać rozstrzygnięcia, zarówno merytorycznego, jak i procesowego. Z tych powodów nie mógł być rozważany wniosek skarżącego o umorzenie postępowania w sprawie administracyjnej. Brak jest też w aktualnym stanie sprawy podstaw do przyjęcia, że postępowanie to winno być umorzone, nie wynika aby wnioskodawca cofnął wniosek, zaś ewentualny brak podstaw do uwzględnienia wniosku nie stanowi przesłanki do umorzenia postępowania, lecz do wydania decyzji odmownej. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego dotyczących skuteczności reprezentowania inwestora przez pełnomocnika. Weryfikacja pełnomocnictwa, udzielonego imiennie G. C. nie była konieczna, albowiem nie powstała wątpliwość co do jego tożsamości, mocodawca nie zarzucił kierowania pism do osoby nieuprawnionej. Nie ma znaczenia także adres, na jaki dokonywano doręczeń pełnomocnikowi, może on wskazać jakikolwiek adres służący doręczaniu mu korespondencji, w tym także adres miejsca pracy czy świadczenia innego rodzaju usług. Nie ma wymogu, aby przesyłki dla pełnomocnika były mu doręczane w miejscu zamieszkania. Nie budzi także wątpliwości, że pełnomocnikiem jest w sprawie osoba fizyczna, stąd kwestie stosunków łączących go z przedsiębiorstwem "[...]" są w całości pozbawione znaczenia. Strona reprezentowana przez pełnomocnika nie składała w sprawie żadnych zastrzeżeń do skuteczności doręczania pism jej pełnomocnikowi, nie czynił tego także pełnomocnik. Faktem jest, że postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. wydane zostało na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 106 k.p.a. Od dnia wejścia w życie (17 lipca 2010 r. ) zmiany wprowadzonej ustawą z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675), zażalenie na postanowienie uzgadniające wydane w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu (...) przysługuje wyłącznie inwestorowi, ograniczony zatem został krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia. Błędne jest przekonanie skarżącego, że wobec tego zażalenie to podlega zaskarżeniu przez pozostałe strony postępowania w odwołaniu od decyzji, z zastosowaniem art. 142 k.p.a. Przepis ten odnosi się do postanowień, na które nie służy zażalenie. Natomiast postanowienie uzgadniające, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny, jest wydawane na podstawie art. 106 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez organ uzgadniający następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Postanowienie wydawane w trybie art. 106 k.p.a. na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest zatem postanowieniem, na które nie służy zażalenie i art. 142 k.p.a. nie ma do niego zastosowania. Przepisem rangi ustawowej został natomiast zmodyfikowany krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia zażalenia. Przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest w tym zakresie przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej zasady uregulowanej w art. 106 k.p.a., co nie zmienia jednak kwalifikacji postanowień wydawanych na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu, jako zaskarżalnych. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że przez pozostałe strony postępowania postanowienia te mogą być zaskarżone w decyzji, z powołaniem art. 142 k.p.a. Odmienna interpretacja art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadziłaby nadto do sytuacji, gdy postanowienia organów administracji wyspecjalizowanych w określonych kwestiach materialnoprawnych, podlegałyby weryfikacji nie przez organy wyższego stopnia, lecz przez samorządowe kolegium odwoławcze, niezależnie od ewentualnej kontroli instancyjnej przeprowadzonej z inicjatywy uprawnionej strony. Taki dualizm nie znajduje uzasadnienia ani prawnego, ani funkcjonalnego. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie jest jednak związany zarzutami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Znaczenie dla tej oceny ma w pierwszym rzędzie charakter decyzji. Została ona wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W dacie orzekania przez organ odwoławczy przepis ten obowiązywał już w brzmieniu nadanym mu ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18). Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku o braku korelacji pomiędzy rozstrzygnięciem, a jego motywami. Brak jest nie tylko wskazania zaleceń, o jakich mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Nie zostały także określone naruszenia procedury, które w ocenie Kolegium zadecydowały o konieczności powtórnego przeprowadzenia postępowania. Należy mieć na względzie, że organ odwoławczy jest uprawniony do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w sprawie, zgodnie z art. 136 k.p.a. jeśli nie przekracza ono granic określonych w art. 138 § 2 k.p.a. W oparciu o lekturę uzasadnienia można stwierdzić co najwyżej, że w ocenie Kolegium brak jest podpisu pod oświadczeniem dotyczącym parametrów inwestycji w zakresie oddziaływania na środowisko oraz brak jest aktualnego zapewnienia o dostawach energii elektrycznej. Te wady dawały się usunąć na etapie postępowania przed organem II instancji. Sąd nie może przy tym, nie przekraczając granic przyznanej mu kontroli, zastąpić organu administracji i samodzielnie ocenić, na etapie postępowania sądowego, jakie okoliczności mogą uzasadniać zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Kolegium zbija zarzuty podniesione w odwołaniach i pozytywnie weryfikuje rozstrzygnięcie organu I instancji, wobec czego w istocie nie można stwierdzić, jakie wady postępowania zadecydowały o uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Niezależnie od powyższego argumentu, należy zwrócić uwagę na wadliwe zastosowanie przez Kolegium przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Weryfikując dane dotyczące parametrów przedsięwzięcia w kontekście podstaw do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, Kolegium powołało § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia. Jakkolwiek obowiązywało ono w dacie orzekania, to umknęły Kolegium skutki wynikające z przepisu § 4 tego rozporządzenia. Przepis ten zawiera normę intertemporalną, zgodnie z którą do postępowań w sprawie decyzji, o jakich mowa w art. 71 ust. 1 i 72 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (15 listopada 2010 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, do jakich należy decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jest decyzją o jakiej mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji (...) i w niniejszej sprawie zostało wszczęte w [...] r., zatem przed dniem wejścia w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia, zastosowanego przez Kolegium. W tej sytuacji zastosowanie winny znaleźć przepisy dotychczasowe, czyli rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Mając na uwadze podane argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że konieczne jest ponowne rozpoznanie przez organ odwoławczy wniesionych odwołań i ponowna ocena prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 powołanej ustawy. Prowadząc ponownie postępowanie Kolegium winno nadto wziąć pod uwagę i zweryfikować okoliczności podane przez stronę skarżącą na etapie postępowania sądowego, dotyczące kręgu stron postępowania oraz zarzut braku uzgodnień w zakresie art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy o planowaniu (...).