II SA/Gl 754/07

Dnia 11 października 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Wojewody z dnia (...) roku – nr (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego wywłaszczenia nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia (...) roku – nr (...) Wojewoda stwierdził uchybienie do wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty z dnia (...) roku – nr (...) o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w (...), obręb (...), oznaczonej jako działki o nr (...), nr (...), nr (...) i nr (...) stanowiącej własność skarżącego T. K.. Orzeczenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu (...) roku. Zawierało w swej treści prawidłowe pouczenie o sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem organu I instancji, czyli Starosty. Jako, że organ ten nie był właściwy do nadania skardze dalszego biegu - stosownie do regulacji zawartej w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. - skargę przekazano do organu właściwego, a mianowicie do Wojewody w dniu (...) roku (data nadania stempla pocztowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dodatkowo przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. precyzuje, że skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wobec doręczenia stronie skarżącej zaskarżonego postanowienia w dniu (...) roku, termin do wniesienia skargi upływał dnia (...) roku (dzień (...) jest bowiem dniem ustawowo uznanym za wolny od pracy). Analiza akt sprawy wskazuje, iż wprawdzie skarga została złożona przed upływem tego terminu, niemniej jednak złożono ją do organu niewłaściwego, ponieważ winna ona była być złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewody, a nie Starosty, jak to miało miejsce. Tym samym – w ocenie Sądu - za datę wniesienia skargi uznać należało dopiero datę jej przekazania do Wojewody jako organu właściwego do nadania skardze dalszego biegu. Była to data (...) roku (data stempla pocztowego). Wobec powyższego stwierdzić należało spóźnienie skargi. W niniejszej sprawie bowiem Sąd stanął na stanowisku, iż bez znaczenia pozostawał fakt, iż skarżący w otwartym terminie złożył skargę w organie I instancji, albowiem decydujące znacznie miała tutaj data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro zatem nastąpiło to po terminie, skarga była spóźniona. Reasumując, zdaniem Sądu, dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty złożenia skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 ustawy p.p.s.a., lecz datę przekazania jej organowi właściwemu. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.